Στις 28 Απριλίου 2011 – Παρασκευή – στη Λευκωσία τελέστηκε το Φιλολογικό Μνημόσυνο του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη, τ. Υπουργού Εσωτερικών και Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Στο Φιλολογικό Μνημόσυνο του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη, είχαν προσκληθεί από την Ελλάδα για να παραστούν και να μιλήσουν για το έργο της ΕΟΚΑ και των Αγωνιστών της, ανάμεσα στους οποίους διακεκριμένη θέση είχε πάντα ο Πολύκαρπος Γεωρκάτζης, ο κ. Ελευθέριος Βερυβάκης τ. Υπουργός – Βουλευτής και ο κ. Στάθης Παναγούλης – αδελφός του Αλέξανδρου Παναγούλη – τ. Υπουργός – Βουλευτής. Η πιο πάνω τελετή που διήρκεσε από τις 7.30 έως και 9.00 μ.μ. στη Λευκωσία, ανάμεσα στα άλλα είχε και ντοκυμαντέρ από τη ζωή και το έργο του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη και ομιλίες Κυπρίων, για τη δράση του κατά την περίοδο του 4χρονου Αντιστασιακού Αγώνα (1955-1959) κατά των Αποικιοκρατών και Απολογισμό του έργου του στα Υπουργεία Εργασίας, Εσωτερικών και αργότερα Εσωτερικών – Αμύνης, κατά την περίοδο των πρώτων Κυβερνήσεων μετά τις Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου. Ο λόγος του κ. Βερυβάκη Ελευθερίου ήταν ο πιο κάτω : ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΡΥΒΑΚΗΣ, τ. Υπουργός – Βουλευτής

ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

του ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΓΕΩΡKΑΤΖΗ

τ. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ

και ΑΜΥΝΑΣ της

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

28 Απριλίου 2011 – Λευκωσία

1.α Άγνωστε σε μένα, αλλά Αλησμόνητε Συναγωνιστή σε Αγώνες των Ελλήνων – Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων – για την Ελευθερία και την Δημοκρατία του Ελληνικού Έθνους, Πολύκαρπε Γεωρκάτζη. Είμαστε παρόντες στην εύσημον τούτη για την Μνήμη σου μέρα και σε χαιρετούμε προσωπικά. 1.β. Αξιωνόμαστε σήμερα να βρισκόμαστε μαζί με τον αδελφό του Αλέξανδρου, τον Στάθη Παναγούλη, στην πολύ-αγαπημένη σε σένα, αλλά και σε μας Ελληνίδα θυγατέρα ΚΥΠΡΟ για να αποτίσουμε ελάχιστο φόρο τιμής, αλλά και φόρο ιστορικού χρέους απέναντι στους Αγώνες τόσο της γενιάς σου όσο και τους δικούς σου προσωπικά. Ο Αγώνας της ΕΟΚΑ – μέσα σε αυτή και ο δικός σου Αγώνας – μαζί με τον Αγώνα των λοιπών Πρωταγωνιστών της για Ελευθερία και Αυτοδιάθεση της Κυπριακής Πατρίδας ήταν και θα παραμείνει πάντα για εμάς μεγάλο κεφάλαιο της Ελληνικής Ιστορίας. Ήσουν πάντα για ‘μας άξιος Συναγωνιστής των Καραολή -Αυξεντίου – Μάτση – Δράκου και άλλων ηρώων του ΑΓΩΝΑ της ΕΟΚΑ για την Απελευθέρωση του Νησιού. 2.α. Όταν το ΙΔΡΥΜΑ ΓΕΩΡΚΑΤΖΗ και ο γιος σου Κωνσταντίνος και η κόρη σου Μαρία, μου ζήτησαν να είμαι εδώ αυτήν τη μέρα, έκρινα αυτοστιγμεί, πως δεν είχα το δικαίωμα να αρνηθώ να απουσιάσω. 2.β. Εξάλλου από εκείνες τις εποχές των Αγώνων – σαν ένας από τους τότε Έλληνες Νέους, που είχαν τραφεί και μεγαλώσει με τα όνειρα, το πάθος και το όραμα της ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ και ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗΣ, είχα πάντα σαν «Τάμα» στην ψυχή μου μια παρόμοια ευκαιρία και αποζητούσα μια όμοια μέρα. 3.α. Η Ελληνική Πολιτική Νεολαία της δεκαετίας του 1950 και 1960 – στην οποία ανήκω – ζούσε και ανέπνεε με τους Αγώνες της Κυπριακής Νεολαίας για την Κυπριακή Ελευθερία και ανεξάρτητα αν εκδήλωνε τη συμμετοχή της – μόνο με διαδηλώσεις και πορείες και όχι όπως η Ελληνο-Κυπριακή Νεολαία με μάχες, θύματα και θυσίες στα όρη και τα βουνά της Κυπριακής Υπαίθρου και των Κυπριακών πόλεων, είχε «τον ίδιο σφυγμό και τον ίδιο παλμό» με την Αγωνιζόμενη τότε Κυπριακή Νεολαία και τον Κυπριακό Λαό, για αυτό από τότε συμμετείχε και «ταυτιζόταν» με τα πάθη και τα κατορθώματα των Αγωνιστών και Ηρώων της ΕΟΚΑ. Πολύκαρπε Γεωρκάτζη, 4.α. Γνωρίζω πως δεν είμαι εκείνος που θα μπορούσε αυθεντικά και έγκυρα να σε ιστορίσω και να σε αφηγηθώ. Αυτό προϋποθέτει κοινή ζωή και δράση. Και δεν το είχαμε. Όμως θυμάμαι πάντα ζωηρά ότι το 1964 που πρωτοβρέθηκα στην Κύπρο σε νεολαιϊστικο και φοιτητικό Συνέδριο για το Κυπριακό, που προήδρευε ο Ανδρέας Παναγιώτου ( Πρόεδρος των Κυπρίων Φοιτητών και Συναγωνιστής του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη) τι έλεγαν όλοι για σένα. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση τότε, ήταν ότι όλοι οι Κύπριοι και Έλληνες που γνώριζα τότε, με μια φωνή μίλαγαν για σένα και δεχόντουσαν ότι ήσουν γνήσιος λαϊκός Αγωνιστής. Απλός και ανθρώπινος. Αθόρυβος αλλά και εκρηκτικός. Απόμακρος, αλλά και προσιτός. Επίμονος, επινοητικός, αποφασιστικός και ριψοκίνδυνος. Έτοιμος για μεγάλες και παράτολμες ευθύνες και αποφάσεις και για σοβαρά και σπουδαία έργα. Αυτός ήταν – κατά τη γνώμη μου – και ο σπουδαιότερος λόγος, που δημιουργούσες τριγύρω σου φίλους ή εχθρούς. Αυτούς που ήταν έτοιμοι να πέσουν στη φωτιά για σένα και τους άλλους, που έπαιρναν αποστάσεις και στεκόντουσαν επιφυλακτικά ή εχθρικά απέναντι σε σένα και τις επιδιώξεις σου. Όμως όλοι – εχθροί και φίλοι – γνωρίζουν και αναγνωρίζουν ότι ήσουν ΗΓΕΤΗΣ. Αυτό ασφαλώς και στο τέλος ΠΛΗΡΩΣΕΣ. Αυτό φάνηκε καθαρά την ώρα του ΑΓΩΝΑ, από όλες τις πρωτοβουλίες και τις ευθύνες που ανέλαβες, από όλες τις αποστολές που ‘ταξες σε σένα τον ίδιο και σε άλλους και έφερες με επιτυχία σε πέρας. Πολύκαρπε Γεωρκάτζη,

5.α. Οι παλιοί Συναγωνιστές σου, όλοι ανεξαίρετα φίλοι και εχθροί σου αναγνώριζαν πάντα και θυμούνται ακόμη όσοι ζουν το μοναδικό έργο και τον τρόπο, που το διεκπεραίωσες. Όλοι γνωρίζουν και ομολογούν πως εκείνη την περίοδο πέρασες από όλα τα στάδια του Αγώνα κι η κάθε πλευρά σου σφυρηλατήθηκε στο αμόνι της ανεξάντλητης θέλησης για Αγώνα και Νίκη.

5.β. ‘Οταν ήσουν Διοικητής του τομέα Λευκωσίας ή κατά το πέρασμά σου από τα πρώτα στάδια του Αγώνα, από τον τομέα πληροφοριών και απόκρυψης στελεχών ή την οργάνωση των ομάδων κρούσης στην πόλη, όλα λειτουργούσαν σύμφωνα με το σχέδιο δράσης. Όλοι ακόμα θυμούνται πάντα τις δυνάμεις των ανταρτών στη Μαραθάσα, όταν ανέβαινες προσωπικά σε όλες τις βουνοκορφές και όργωνες όλες τις πεδιάδες και τόσα άλλα.

5.γ. Πολλοί γνωρίζουν ότι στις φυλακές υπέστης τα πιο απάνθρωπα βασανιστήρια. Και δεν ενέδωσες. Δεν παρέδωσες τους συντρόφους σου στους εχθρούς-βασανιστές σου. Όλοι ακόμη γνωρίζουν και ομολογούν τις μοναδικές αποδράσεις σου από το στρατόπεδο στην Κοκκινοτριμυθιά τον Ιανουάριο του ’56 ή την απόδρασή σου όταν σε μετέφεραν από τις Φυλακές στο Νοσοκομείο για εξετάσεις, ή εκείνη την άλλη μέσα από τις σιδερόφραχτες κεντρικές φυλακές της Λευκωσίας μέσα στον κάδο των σκουπιδιών των φυλακών. Οι Άγγλοι μπροστά στο δέος, που προκαλούσαν οι δραπετεύσεις σου, σε ονόμασαν «Χουντίνι της ΕΟΚΑ» – από το όνομα του ταχυδακτυλουργού της εποχής. 5.δ. Για όλα αυτά ανάμεσα στους συντρόφους σου γρήγορα έγινες υπόδειγμα, αλλά και σύμβολο για τα παλικάρια σου. Αισθανόσουν – όπως είναι γνωστό – απέναντί τους χρέος. Γιατί γνώριζες, την ανεκτίμητη συμβολή του καθενός. Ήξερες πως ο μεγαλύτερος αγωνιστής ήταν το ανώνυμο πλήθος. Ήταν ο Ελληνικός Κυπριακός Λαός, που επέπρωτο σ’ εκείνη την εποποιΐα να δώσει συνέχεια, επιβεβαίωση και δικαίωση της Ιστορίας του Έθνους.

Πολύκαρπε Γεωρκάτζη,

6.α. Ο Αγώνας σας τότε – εσάς των Αγωνιστών της ΕΟΚΑ – μέχρι το τελευταίο λεπτό, γινόταν χωρίς να ρωτάτε τι γινόταν από τις Πολιτικές Ηγεσίες του Αγώνα σε Ελλάδα και Κύπρο. Έτσι, τότε – ίσως απροσδόκητα για σας – η Ηγεσία Ελλάδας και της Κύπρου φτάνει μέχρι το κρίσιμο σταυροδρόμι της Ζυρίχης- Λονδίνου. Και ατυχώς υπογράφονται οι συμφωνίες της Ζυρίχης. Αμέσως μετά ο Μακάριος σε καλεί, στην μεταβατική Κυβέρνηση, να αναλάβεις το Υπουργείο Εσωτερικών, που είχε και την ευθύνη για την ασφάλεια στην Κύπρο. Ο Άγγλος κυβερνήτης σερ Χιού Φουτ έχει ένσταση. Δεν παραδίδει την ασφάλεια σε ένα «τρομοκράτη» της ΕΟΚΑ. Έτσι, αναλαμβάνεις στη μεταβατική κυβέρνηση το Υπουργείο Εργασίας κι όταν οι Άγγλοι φεύγουν από την Διεύθυνση του Νησιού, παίρνεις τη θέση σου στο Υπουργείο Εσωτερικών-Άμυνας. Εκεί έδειξες και πάλι την οργανωτική σου δεινότητα. Είχες «αυτιά και μάτια σε κάθε γωνιά της Κύπρου». Ίσως αυτό σου επέτρεψε να πιστέψεις ότι δεν τέλειωσε ο Αγώνας. Για αυτό ποτέ δεν σήμανες αποστράτευση των δυνάμεων. Κρατούσες δυνάμεις, γιατί οι καιροί, που έρχονταν ήταν και πάλι δύσκολοι. 6.β. Στις ακτές της Κερύνειας οι Τούρκοι ξεφορτώνουν όπλα. Τι τα θέλουν? Τι τα χρειάζονται»? Προετοιμάζονται για νέο γύρο. Δεν μένεις αδρανής. Οργανώνεις τις δυνάμεις των Αγωνιστών και με το ψευδώνυμο «ΑΚΡΙΤΑΣ» καθοδηγείς τις προετοιμασίες για ενδεχόμενους νέους Αγώνες. Είναι αυτές οι δυνάμεις, που βρέθηκαν έτοιμες το Δεκέμβριο του ’63, όταν οι Τούρκοι στην πρόταση του Μακαρίου (για πάγωμα της Ζυρίχης) και εκδημοκρατισμό του Συντάγματος απάντησαν με τα όπλα.

6.γ. Η περίοδος που ακολουθεί είναι ακόμη πιο δύσκολη. Ο πόλεμος δεν είναι απλώς μια αψιμαχία τοπική. Απειλεί να εμπλέξει Ελλάδα και Τουρκία. Η ανάμειξη των ξένων μεγάλων δυνάμεων είναι άμεση. Το ενδιαφέρον τους για διευθέτηση των διαφορών δεν είναι ανιδιοτελές. Πηγάζει από την αδημονία τους να επιβάλουν σχέδια, που θα διασφαλίζουν τα μόνιμα γεωπολιτικά συμφέροντά τους στην περιοχή. Αναπτύσσεται αποσταθεροποιητική δράση και εξυφαίνονται πραξικοπηματικές κινήσεις. Είναι ακριβώς αυτά τα γεγονότα που προμηνύουν νέες θύελλες, που επιβάλλουν στο Γεώργιο Παπανδρέου να αποστείλει στην Κύπρο σαν πολίτες «με πολιτικές ενδυμασίες» μια ολόκληρη μεραρχία, που θα μπορούσε να αποτρέψει τον διαφαινόμενο από εκείνη την εποχή Αττίλα. 6.δ. Σε όλη αυτή την περίοδο, ο Μακάριος είναι η «αδιαπέραστη ασπίδα» και ο Γεωρκάτζης το αιχμηρό δόρυ. Τους ακολουθεί με αφοσίωση και εμπιστοσύνη, η συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού Κυπριακού Λαού. Η ενότητα είναι παλλαϊκή. Και όλες οι συνωμοτικές προσπάθειες αποτυγχάνουν. 6.ε. Στην Αθήνα ο Γεώργιος Παπανδρέου, που πιέζεται στους χρόνους της πρωτοβουλίας Άτσεσον, για να αρχίσει με την Τουρκία Διάλογο, που σκοπό θα ’χει το «δώσε – πάρε» στο Νησί – πείθεται όταν η Τουρκία αρχίζει τα παζάρια, ότι η πρωτοβουλία δεν πάει πουθενά και δηλώνει λακωνικά, αλλά εύγλωττα : «Η Ελλάδα ουδέν ζητεί. Γιατί να δώσει? Η Τουρκία ουδέν δίδει. Γιατί να λάβει?»

Το ίδιο ουσιαστικά, λίγο αργότερα επαναλαμβάνει στην Αμερική, όταν ο Τζόνσον τον πιέζει να συναντηθεί με τον Τούρκο Πρωθυπουργό, που εκείνη την ώρα βρίσκεται στην Αμερική και περιμένει να αρπάξει ό,τι μπορέσει από την Κύπρο – πράγμα που ο Γ. Παπανδρέου αρνείται – προκειμένου να μη συμμετάσχει στη διανομή των «ιματίων της Κύπρου». Αλλά ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν μένει για πολύ στην Εξουσία. Τον Ιούλιο του 1965 ανατρέπεται με το πολιτικό «Βασιλικό Πραξικόπημα» και σχηματίζεται η Κυβέρνηση των Αποστατών, που στην τρίτη προσπάθειά της στέκει στη Βουλή, αλλά δε στέκει στο Λαό, που βρίσκεται σε «εξέγερση» για την παραβίαση της εντολής του.

6.στ. Είναι μια κυβέρνηση έσχατης μειοψηφίας στο Λαό, που σχημάτισαν και στήριξαν όσοι αποστάτησαν από την ψήφο του Λαού για την Λαϊκή Κυριαρχία στην Ελλάδα και την Εθνική ολοκλήρωση (σε Ελλάδα και Κύπρο) σε ολόκληρη την περιοχή κατά τις Εκλογές του Φεβρουαρίου του 1964. 6.ζ. Η κυβέρνηση των Αποστατών, όμως – όπως φάνηκε αμέσως μετά την στήριξη στο τρίτο εγχείρημα Κυβέρνησης με Πρωθυπουργό το– δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ο «προπομπός της Χούντας». Όταν ορίστηκαν οι εκλογές, για τον Μάιο του 1967, όλοι αντιλαμβάνονταν ότι αν γινόντουσαν Εκλογές, που λόγω 21ης Απριλίου δεν έγιναν, οι Παπανδρέου, Γεώργιος και Ανδρέας, θα επανέρχονταν ισχυρότεροι στην κυβέρνηση. Και όλα τα άνομα σχέδια σε βάρος της Κύπρου θα εξανεμίζονταν. Είναι γι’ αυτό που πήραν εντολή και έσπευσαν οι Συνταγματάρχες.

6.η. Όμως, ο Αρχηγός της Χούντας, πονηρότερος και επιτηδειότερος όλων των άλλων πρωταγωνιστών του Πραξικοπήματος συνωμοτικά πρωτοστάτησε στον αφοπλισμό της Κύπρου, που σημειώθηκε πανηγυρικά όταν με τεχνάσματα και πανουργίες – απέναντι ακόμη και στους «συνεπαναστάτες» του, όπως τους αποκαλούσε – απέσυρε την Ελληνική Μεραρχία ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα στον Αττίλα, που ετοιμαζόταν μετά από αυτά να επωφεληθεί από την πρώτη ευκαιρία, για την οποία εργάστηκαν και όλοι εκείνοι, που στην επόμενη μεγάλη ευκαιρία μετά το ’73 άνοιξαν διάπλατα την πόρτα και στον Α’ και στον Β’ Αττίλα.

Κυρίες και κύριοι,

7.α. Η 21η Απριλίου 1967 ξέσπασε «σαν κεραυνός εν αιθρία» στην Ελλάδα και γι’ αυτό ξεγέλασε κάποιους Ελλαδίτες και πολλούς – παν – πόλλους Ελληνοκύπριους στην αρχή. Όμως δεν ξεγέλασε ούτε μια στιγμή τη Δημοκρατική Ηγεσία και εμάς, την Ηγεσία της Δημοκρατικής Νεολαίας, ούτε βέβαια τον απλό άδολο Έλληνα πατριώτη. Από την πρώτη στιγμή γνωρίζαμε ότι η Χούντα των Συνταγματαρχών είχε στόχο τις Ελευθερίες του Λαού και την Δημοκρατία στην Ελλάδα και την Αυτοδιάθεση στην Κύπρο.

7.β. Η Δημοκρατική Νεολαία γνώριζε ότι ο «Νάσερ» (έτσι έλεγαν τον συνάδελφό τους Συνταγματάρχη Γ. Παπαδόπουλο οι Έλληνες Αξιωματικοί – και η Ομάδα της ΕΕΝΑ – μικρό θυγάτριο του ΙΔΕΑ, ήταν γνωστή σαν η «Χούντα του Παπαδόπουλου»), θα καταπιανόταν με την ΑΛΛΑΓΗ της ΦΥΣΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ της ΕΛΛΑΔΑΣ και την φαλκίδευση του ΑΓΩΝΑ των ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΩΝ- μέσα από τη Δικτατορία που θα εγκαθίδρυε – μια που θα ’πρεπε Ελλάδα και Κύπρος να μη διαθέτουν τις φυσικές ηγεσίες και καθοδήγησή τους και βέβαια να μην έχουν καμιά στήριξη από την κοινή πατρίδα όλων μας στον Αγώνα της Απελευθέρωσης της Κύπρου, που συνεχιζόταν και μετά τις καταγγελίες κατά της Ζυρίχης από πολλούς ΄Ελληνες και Κυπρίους.

Πολύκαρπε Γεωρκάτζη,

8.α. Πιστεύω πως εσύ γνώριζες και αναγνώριζες – αυτό τουλάχιστο μου έλεγε ο Αλέξανδρος Παναγούλης – ότι: – Εμάς στην Ελλάδα δεν μας αιφνιδίασε ούτε για μια στιγμή ο Έβρος του Καλοκαιριού του ’67 του Κόλλια και του Γ. Παπαδόπουλου με τον Ντεμιρέλ ή η απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο του Φθινοπώρου του ’67 από τον Παπαδόπουλο και τον Π. Πιπινέλη – που ο ίδιος δεν την ανέμενε και τον απογοήτευσε. Ήταν η εποχή που ο Γ. Παπαδόπουλος προχώραγε ακόμη και σε ότι «ονειρευόταν» και αποκαλούσε «Ελληνο – Τουρκική Ομοσπονδία». Εμείς τα αναμέναμε γιατί και πριν από το Πραξικόπημα και μετά το Πραξικόπημα είμαστε βέβαιοι για τα παρόμοιά τους και ακόμη τα χειρότερα του Ιουλίου ’73. Για αυτό όταν την Άνοιξη του 1968 παίρναμε με τον ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ την απόφαση για την Απόπειρα Τυραννοκτονίας για τον Αρχηγό της Χούντας – είχαμε στο μυαλό μας τρεις (3) πρωταρχικούς λόγους. Την αποφασίσαμε:

1) Γιατί θα ’ταν κτύπημα στην «καρδιά και τον νου» της Χούντας

2) Γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος για την διάλυση και το σκόρπισμα της Χούντας – αφού ο Αρχιπραξικοπηματίας τους είχε ενώσει – και η παύση της ύπαρξής του αποτελούσε προϋπόθεση για τη ταχύτερη διάλυση και πτώση της Δικτατορίας και κατά προέκταση την απελευθέρωση της Χώρας και την ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

3) Για να αποφευχθεί κάθε πιθανή ή βέβαιη για μας τραγωδία στην Κύπρο, η οποία και τελικά δεν αποφεύχθηκε όταν εισέβαλε ο Αττίλας Και όλα αυτά – ΓΙΑ ΕΜΑΣ – έπρεπε να προηγηθούν από το πρώτο Δημοψήφισμα του ’68, που θα αποτελούσε την «ψευτο – δημοκρατική» πλατφόρμα, έναρξη τάχα εκδημοκρατισμού του Τυραννικού Καθεστώτος.

8.β. Αυτό προσωπικά γνώριζα από εκείνες τις εποχές, που πραγματοποιούσες συναντήσεις με τον Αλέξανδρο Παναγούλη στην Κύπρο ή και στην Αθήνα – π.χ. εκτός εκείνες που είχες στο σπίτι των αδελφών Κλωνιζάκη κοντά στο Μενίδι, εκείνη την άλλη που έγινε ένα Σαββατόβραδο Άνοιξη-Καλοκαίρι του 1968 στον Προφήτη Ηλία του Παγκρατίου, όπου ήταν το ραντεβού σας (το δικό σου και της τότε συζύγου σου με τον Αλέξανδρο Παναγούλη, που ήρθε μεταμφιεσμένος σε Υπολοχαγό των ΛΟΚ φορώντας την στολή του αδελφού του Γιώργου). Κάπου εκεί πιο πέρα στο σκοτάδι ήμουν και εγώ που όμως είχα αρνηθεί τη συνάντηση μαζί σας, γιατί έκρινα και θεωρούσα ότι μου το απαγόρευε ο κώδικας του «καλού συνωμότη», που δεν έπρεπε ούτε ήθελα να παραβιάζω.

Κυρίες και κύριοι,

9.α. Το γεγονός ότι ο λιποτάκτης στρατιώτης ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ αναζήτησε «λύση διαφυγής» και σωτηρίας στην Κύπρο, στην αρχή του καλοκαιριού του 1967 όταν κάποιοι από εμάς είχαμε συλληφθεί και φυλακισθεί από την Χούντα – και έχασε τους Συντρόφους του και τα στηρίγματά του εκείνης της περιόδου και έμεινε αδύναμος στην Ελλάδα, δεν ήταν τυχαίο και αδιάφορο για την επιλογή κατ’ εκείνη τη στιγμή από αυτόν της Κύπρου. Ήταν γιατί πίστευε ότι από την Κύπρο – που είχε πρόσφατη την Αντιστασιακή κατά των Άγγλων Αποικιοκρατών Αντίσταση της ΕΟΚΑ – θα μπορούσε να βρει και αντλήσει υλικό, ανθρώπους και εμπειρίες για τον αγώνα μας κατά της Χούντας, πίστευε ότι εκείνη τη στιγμή οι Έλληνες και οι Κύπριοι Δημοκράτες είχαν «κοινό εχθρό» και για αυτό είχαν «κοινό αγώνα» να απαλλαγούν από τη Χούντα το ταχύτερο δυνατό.

9.β. Για τον Αλέξανδρο Παναγούλη οι Κύπριοι Αδελφοί του Αγώνα κατά της Αποικιοκρατίας ήταν εξ ορισμού Συναγωνιστές μας. Ασφαλώς για αυτό όταν ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ συναντά τον Υπουργό Εσωτερικών της Κύπρου, τον πείθει ότι η θέση του σαν πατριώτη ήταν μαζί με τους Έλληνες Δημοκράτες Πατριώτες κατά της Χούντας. Και για αυτό βρίσκει εύκολα τους τόνους πειθούς, με τους οποίους ακουμπά τις βαθύτερες χορδές του στην ψυχή του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη τον οποίο καλεί στον αγώνα που και η Ελλάδα και η Κύπρος έπρεπε να δώσει: «Στον Αντιχουντικό και Αντιδικτατορικό Αγώνα». Οποιαδήποτε άλλη εκδοχή για μας δε στέκει.

9.γ. Για μας όμως και όλους τους Έλληνες Δημοκράτες και Πατριώτες του εγχειρήματος της ΑΠΟΠΕΙΡΑΣ, η πράξη του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη, που χωρίς επιφυλάξεις έδωσε όπλα στους Έλληνες Αντιστασιακούς, ήταν και είναι πάντα: Πράξη ενός Έλληνα και Αγωνιστή που τον κατατάσσει στους Έλληνες και Κύπριους Αντιχουντικούς Αγωνιστές. Ο Πολύκαρπος Γεωργάτζης από εκείνη τη στιγμή και ιδιαίτερα στη Δίκη για την Απόπειρα και μετά από αυτή, έδινε τα πάντα σε εκείνον τον Αγώνα μας και για αυτό όλα όσα συνέβησαν μετά από εκείνη τη στιγμή σε αυτόν – έρχονται σαν «απότοκο αποτέλεσμα» της εκπαίδευσης και της αποστολής του Αλέξανδρου Παναγούλη στα όπλα που ερχόντουσαν από αυτόν.

9.δ. Η Απόπειρα της 13ης Αυγούστου 1968 και η Δίκη στο Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών της 4ης Νοεμβρίου 1968 – 17 Νοεμβρίου 1968 της «Ελληνικής Αντίστασης», που επίσημα για τη Χούντα κηρύττει εχθρό της τον Πολύκαρπο Γεωρκάτζη, του οποίου τελικά και πετυχαίνει με τη σκοτεινή δολοφονία του της 15ης Μαρτίου 1970, την εξουδετέρωσή του, καταγράφει οριστικά και τελεσίδικα τον Πολύκαρπο Γεωρκάτζη και στους Αντιχουντικούς Αγωνιστές και στα θύματα της Χούντας και του Αγώνος, που έγινε εναντίον της κατά την 7ετία της Δικτατορίας.

Κυρίες και κύριοι,

10.α. Ήταν για εμάς – για όλα τα παραπάνω που μέχρι τώρα αφιστορίσαμε – οδυνηρός και αποτρόπαιος αιφνιδιασμός το γεγονός, σύμφωνα με το οποίο κατά την 40η επέτειο από την απόπειρα Τυραννοκτονίας – κατά την 13η και 14η Αυγούστου 2008 – δυο απροσδόκητα ολοσέλιδα πανηγυρικά δημοσιεύματα στην Αθηναϊκή Εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», με τίτλο «Ο ΑΛΕΚΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ ΣΤΑ ΠΛΟΚΑΜΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ» και «Η ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΕΩΡΚΑΤΖΗ – ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ για την ΑΠΟΠΕΙΡΑ κατά του Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ», από Κύπριο δημοσιογράφο, επιχειρούσε να εμφανίσει τον Αλέξανδρο Παναγούλη, σαν «τυφλό και άβουλο όργανο του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη», που με τη σειρά του εμφανιζόταν από τα ίδια δημοσιεύματα σαν «τυφλό και άβουλο όργανο των Σκληρών της Χούντας στρατοκρατών» ΛΑΔΑ – ΑΣΛΑΝΙΔΗ – ΙΩΑΝΝΙΔΗ, που με αυτόν τον τρόπο στρεφόντουσαν κατά των «Μαλακών της Χούντας», που ονομάζει «ΠΡΑΓΜΑΤΙΣΤΕΣ», των οποίων αρχηγός ήταν ο Αρχιπραξικοπηματίας Γ. Παπαδόπουλος από τον οποίο η Ελλάδα και η Κύπρος τάχα ανέμεναν ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ της Δημοκρατίας και δίκαιη και ορθή Κυπριακή Λύση. Έτσι αυτόματα και ως δια μαγείας ανεκηρύσσετο ελπίδα και της Δημοκρατίας στην Ελλάδα και της Σωτηρίας στην Κύπρο.

10.β. Σύμφωνα με τον ίδιο Κύπριο δημοσιογράφο, που κατά το 2010 εξέδωσε ολοκληρωμένα τις πιο πάνω φαντασιώσεις και νοσηρά κατασκευάσματά του σε βιβλίο, υπό τον τίτλο «Δύο απόπειρες και μια δολοφονία», η «σκληρή Χούντα» με σατανικό σχέδιο και όργανό του σε πρώτο πλάνο τον Πολύκαρπο Γεωρκάτζη και σε δεύτερο πλάνο τον Αλέξανδρο Παναγούλη και τους Συντρόφους και Συναγωνιστές του, στην απόπειρα κατά του Αρχιδικτάτορα – που έτσι καθίσταντο «ανόητα, τυφλά και εξαρτημένα όργανα» των «σκληρών της Χούντας», θα έβγαζαν τάχα από τη μέση τον Αρχιπραξικοπηματία Γ. Παπαδόπουλο και μετά τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και αφού θα καταλάμβαναν την Εξουσία στην Αθήνα, δια της «Σκληρής Χούντας» και στην Λευκωσία δια του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη θα κήρυτταν την Ένωση της Ελλάδας με την Κύπρο και θα έλυναν το Κυπριακό. Αυτά εξέμεσε με τα γραπτά του ο εν λόγω κύριος.

10.γ. Όμως όλα αυτά τα απέτρεψαν η αποτυχία του εγχειρήματος της Ελληνικής Αντίστασης στο 41ο χλμ. του άξονα Αθηνών – Σουνίου και η αποκάλυψη της αναμίξεως του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη, για την αποστολή των όπλων από την Λευκωσία στην Αθήνα. Το μόνο σχόλιο που από τη δική μου πλευρά έχω να κάνω στο πιο πάνω φανταστικό, αηδές, εξοργιστικό και εμετικό κατασκεύασμα του εν λόγω κυρίου, είναι ότι «του πρέπει ο γενικός εμπτυσμός και περιφρόνηση από όλους όσους εξακολουθούν να παραμένουν με ακέραιες τις φρένες τους».

Κυρίες και κύριοι,

11.α. Για τα γεγονότα που σημειώθηκαν και συνδέθηκαν με την απόπειρα της ζωής του Μακαρίου στις 8 Μαρτίου 1970, αλλά και εκείνα, που έφτασαν στη δολοφονία του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη της 15ης Μαρτίου 1970, που με βρίσκουν στις φυλακές της Χούντας – έχω βέβαια άποψη – όμως δεν αισθάνομαι πως έχω επαρκή άνεση και νομιμοποίηση για να την εκφράσω σ’ αυτήν ευκαιρία που έχω σήμερα. Για αυτό θα τα παρακάμψω. Όμως αισθάνομαι ότι αυτοί που τα έστησαν – καθένας χωριστά ή σε συνέργεια και συνεργασία μεταξύ τους – πέτυχαν στο στόχο τους, που στρεφόταν κατά των Ελληνο – Κυπριακών επιδιώξεων και του Ελληνισμού σαν συνόλου. Για αυτές τις επιδιώξεις η εξόντωση του Γεωρκάτζη ήταν αναγκαία. Η συνομωσία ή οι συνομωσίες των εχθρών του Ελληνισμού και των πρακτόρων τους πέτυχαν αυτό που ήθελαν. Την εξουδετέρωση ενός εκ των μεγαλυτέρων εμποδίων του Αττίλα.

Αγαπητοί φίλοι,

12α) Έχουν περάσει σαράντα ένα (41 και)… χρόνια και από την άνανδρη δολοφονία του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη. Σε λίγο θα συμπληρώνεται μισός (1/2) αιώνας. Και είναι καιρός, να μη δεχόμαστε ούτε τα ολοκληρωμένα ψέματα, ούτε τις μισές αλήθειες. Είναι καιρός να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, να στρέψουμε την προσοχή μας προς την πλήρη αλήθεια, αν έχουμε διάθεση να βαδίσουμε προς ένα καλύτερο μέλλον.

12β) Η Κύπρος και ο Λαός της πέρασαν από λαίλαπα, που ακόμη μάλιστα δεν έχει λήξει. Οι παλιές πληγές δεν έχουν επουλωθεί και οι ενδεχόμενα νέες δεν έχουν εμφανισθεί και χαραχθεί. Τα λάθη μας, τα πάθη μας, τα μίση μας, αρκετά έχουν υποθάλψει και αναπτύξει τη βουλιμία των αντιπάλων, που εξακολουθούν όπως παλιά ίσως και πιο πολύ τώρα να μας υποβλέπουν και να μας πλευροκοπούν.

ΕΠΙΜΕΤΡΟΝ

Κυρίες και κύριοι, Γνωρίζω καλά ότι το Κυπριακό πρόβλημα περνά πάλι μια κρίσιμη καμπή – και από όσα μπορώ να διακρίνω – η τελική λύση ίσως δεν είναι πολύ κοντά. Όμως αυτό το οποίο μπορώ με σιγουριά να ευχηθώ και να ελπίσω για την καλή συνέχειά του είναι ο Κυπριακός Λαός – αλλά γιατί όχι και η Κυπριακή Ηγεσία – να μπορεί και πρέπει να μείνει μέχρι τέλους άξιος των μεγάλων παραδόσεων του Ελληνο – Κυπριακού Ελληνισμού, που ποτέ δεν συζήτησε για την παράδοση της Πατρίδας στους εχθρούς του Ελληνισμού. Η αμέσως προηγούμενη φάση με το ΟΧΙ των Ελληνο – Κυπρίων στο Σχέδιο ΑΝΑΝ, είναι εγγύηση και ελπίδα, ότι αυτό θα μπορέσει να επαναληφθεί αν κάτι τέτοιο χρειασθεί, μέχρι τότε που ολόκληρος ο Ελληνισμός θα καταφέρει να φτάσει σε μια λύση δημοκρατική, λειτουργική, γνήσια, δίκαιη για το καλό ολόκληρης της Κύπρου, αλλά και των Λαών της περιοχής. Βέβαια, μια παρόμοια λύση τελεί υπό την αυτονόητη, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση, ότι θα είναι συνεπής και εναρμόνια με την μακροχρόνια Ιστορία του Ελληνισμού και δε θα έχει κανένα από τα χαρακτηριστικά, που δεν παρουσιάστηκαν ποτέ, ούτε μας χαρακτήριζαν κάποτε έστω σαν Λαό και Έθνος ταπεινών Υπολογιστών και πρόθυμων Εθελόδουλων. Θα πρέπει δηλαδή να είναι άξια του Ελληνοκυπριακού Ελληνισμού και των Αγώνων του π.χ. του Αγώνα της ΕΟΚΑ – που πρόσφατα με θάρρος και παρρησία επιβεβαιώθηκαν κατά τη διάρκεια του τελευταίου Δημοψηφίσματος για το Πολίτευμα στο Νησί, για το Σχέδιο ΑΝΑΝ. Σε εκείνη την περίπτωση είμαι βέβαιος, αν από κάπου θα μπορούσε να εμφανιστεί πάλι ο Κικέρων, ο Κλήμης, ο Λαέρτης, ο Ακρίτας – δηλαδή ο Πολύκαρπος Γεωρκάτζης με τα γνωστά συνωμοτικά προσωνύμιά του των διαφόρων εποχών της δράσης του στην ΕΟΚΑ – αυτό που θα ήταν το σύνθημα του για μια τέτοια πορεία με παρόμοια κατάληξη πιστεύω θα ήταν προς όλους τους Κύπριους η παρώθησή του… ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ για μια Δημοκρατική και Λειτουργική και Δίκαιη Λύση άξια των Ελληνοκυπριακών Αγώνων και Θυσιών στην Κύπρο του Μαρτυρικού Παρελθόντος, αλλά και του Ελπιδοφόρου Παρόντος και του Μέλλοντός της.

Εξάλλου στην Κυπριακή Πρωτεύουσα έχει κυκλοφορήσει κατά το τελευταίο διάστημα ένα τελευταίο βιβλίο του γνωστού στις ιστοσελίδες μας, Κύπριου δημοσιογράφου Μακάριου Δρουσιώτη, του οποίου το προηγούμενο έργο “Δύο απόπειρες και μια δολοφονία” είχαμε αναλύσει και επεξηγήσει, φωτίζοντας και τους απαράδεκτους, αυθαίρετους και φανταστικούς ισχυρισμούς, που είχε σ’ αυτό προβάλει, κατά Ελλήνων Αγωνιστών του Αντιδικτατορικού Αγώνα, και είχαμε ήδη υποσχεθεί ότι με την επιστροφή μας στην Ελλάδα, θα προχωρήσουμε στην αξιολόγηση του νέου του έργου : “Η μεγάλη ιδέα της μικρής Χούντας”, που από μιας πλευράς αποτελεί προέκταση – είναι αλήθεια σε ηπιότερη εκδοχή – των όσων μέχρι σήμερα μόνος ή κατά καθοδήγηση και αμοιβή έχει προβάλει για τα τότε Ελληνοκυπριακά γεγονότα. Στην πιο πάνω κριτική εντός ευλόγου χρόνου οι ιστοσελίδες της ΠΝΥΚΑΣ θα προχωρήσουν με υπεύθυνες και ντοκουμενταρισμένες αναλύσεις.

ΠΝΥΚΑ – 210ς Αιώνας

About these ads