ΠΟΥΤΙΝ : ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΚΑ ΓΚΕ ΜΠΕ…

ΚΑΥΓΑΔΕΣ ΚΑΙ ΚΟΝΤΡΕΣ ΣΤΟ ΚΡΕΜΛΙΝΟ

….ΜΕΝΤΒΕΝΤΕΦ: ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΓΚΑΖΠΡΟΜ

Ίσως η σημαντικότερη πολιτική παρέμβαση του Ρώσου Προέδρου από την στιγμή της ονομασίας του, ως του πρώτου πολίτη και Αξιωματούχου της Χώρας, ήταν όταν πριν από μέρες μιλώντας για την «Κατάσταση του Έθνους» στο Μεγάλο Παλάτι του Κρεμλίνου, έλεγε :

«Πρέπει να παραδεχθούμε ότι τα προηγούμενα χρόνια καταφέραμε να κάνουμε αρκετά για να λύσουμε τα προβλήματα που κληρονομήσαμε από το παρελθόν, αλλά αποτύχαμε να απορρίψουμε την πρωτόγονη δομή της οικονομίας και την ταπεινωτική εξάρτηση της από πρώτες ύλες. Δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο. Πρέπει να ξεκινήσει ο εκσυγχρονισμός και η ανανέωση του συνόλου της βιομηχανικής βάση. Η επιβίωση του Έθνους μας στον σύγχρονο κόσμο θα εξαρτηθεί από αυτό».

Το ακρωατήριο του στο οποίο πρώτος και καλύτερος ήταν ο Βλαντιμίρ Πούτιν, καθισμένος στην πρώτη σειρά των καθισμάτων, χειροκροτούσε από καιρού εις καιρό το Ρώσο Πρόεδρο αν και κάποιες αναφορές – μεταξύ των οποίων και αυτή που σημειώνουμε – αναφερόντουσαν σ΄αυτόν.

Ο Μεντβέντεφ οφείλει αναμφισβήτητα τη θέση του στον Πούτιν, αλλά δεν δίστασε να κάνει την προηγούμενη αναφορά, όπως και αυτό που εν συνεχεία είπε «η αποτελεσματικότητα της Εξ. Πολιτικής της Ρωσίας θα πρέπει να κριθεί από ένα και μόνο κριτήριο : έχει συμβάλλει στην βελτίωση του βιοτικού επιπέδου στη χώρα μας?».

Όμως μια παρόμοια αντίληψη είναι άκροις αντίθετη προς την αντίληψη Πούτιν, που «σκοπό και στόχο έχει την αποκατάσταση της κυριαρχίας της Μόσχας και την απόκτηση πολιτικής επιρροής κόντρα στις ΗΠΑ και στους Ευρωπαίους Συμμάχους τους».

Με αυτά τα δεδομένα πρέπει να δεχθούμε σαν αναμφισβήτητο γεγονός την διαφορά αντίληψης και φιλοσοφίας απέναντι στα πολιτικά πράγματα και τις αποφάσεις, που παίρνονται στη Μόσχα γύρω από αυτά, ιδιαίτερα όταν η σημερινή Ρωσία διανύει μια περίοδο κατά την οποία η αντίληψη Πούτιν θεωρεί πρώτη προτεραιότητα – αυτό που ο ολόκληρος ο Κρατικός Μηχανισμός προτάσσει – την επαναφορά των συμβόλων της ισχύος της περιόδου του Διπολισμού, ανεξάρτητα αν αυτό εικονογραφείται με σύμβολα Σταλινικής έμπνευσης και εκτέλεσης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η άνοδος του Πούτιν στην αρχή συνδέθηκε με την επαναφορά του απορριφθέντος Εθνικού Ύμνου με νέους στίχους.

Αντιθέτως ο Μεντβέντεφ – που μέχρι να αναλάβει την Προεδρία της Ρωσίας ήταν Δ/ντής του Ενεργειακού γίγαντα Γκάζπρομ – προέρχεται από την νέα Καπιταλιστική τάξη της Ρωσίας, που δείχνει να εντυπωσιάζεται από τους Δυτικούς συναδέλφους της, στους οποίους θέλει να μοιάσει. Είναι συνεπώς αυτονόητο ότι η διαφορά νοοτροπίας και φιλοσοφίας χωρίζει τους δύο άνδρες με χάος βασικών απόψεων και αντιλήψεων και κυρίως με διαφορά προσανατολισμού, που ίσως δεν θα τους κρατήσει μέχρι τέλους προς την αυτήν κατεύθυνση, παρά το γεγονός ότι ο Μεντβέντεφ χρωστάει τα τελευταία βήματά του στον Πούτιν.

Το ερώτημα αν αυτό θα εξελιχθεί σε διάσταση, διχασμό και σύγκρουση ή όχι θα το απαντήσει το μέλλον. Όμως το γεγονός ότι με την εξέλιξη της κατάστασης η Ρωσία ολοένα και περισσότερο θα πρέπει να στηρίζεται σε Οικονομικο – Κοινωνικές Δυνάμεις και δομές, στις οποίες ο Μεντβέντεφ στηρίζει την υπόσταση και τη δύναμή του, είναι αδύνατον να μην επιδράσει πάνω στους δύο άνδρες, αλλά και κατ΄επέκταση και αντανάκλαση στις εξελίξεις του μέλλοντος, που σε περιπτώσεις αυταρχικών δομών και καθεστώτων – όπως είναι αυτές της σημερινής Ρωσίας – είναι πάντα κρίσιμες και αποφασιστικές.

Η περίπτωση μάλιστα του Ρώσου Προέδρου Μεντβέντεφ δείχνει ότι ακολουθεί την εξέλιξη, που συνοδεύει και χαρακτηρίζει το παρόμοιο φαινόμενο σταθερά στα ξεχωριστά παραδείγματα της Ιστορίας.