Για να σωθούν τα προσχήματα…

ΚΟΠΕΓΧΑΓΗ : ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ…

ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΣΤΗΝ ΚΟΠΕΓΧΑΓΗ – ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ

…Για να δοθεί η σκυτάλη του 2009 στο 2010

Γράφει ο Ελευθέριος Βερυβάκης, τ. Υπουργός – Βουλευτής

Όπως είχαμε προβλέψει εδώ και πάρα πολύ καιρό (ίδε ΑΠΟΣΤΑΓΜΑΤΑ … ΠΝΥΚΑΣ στην αριστερή πλευρά της ιστοσελίδας) οι συζητήσεις στην Κοπεγχάγη, δεν οδήγησαν σε «νομικά δεσμευτική» συμφωνία και από ένα σημείο και μετά συνεχίστηκαν, προκειμένου να σώσουν τα προσχήματα και να δώσουν τη σκυτάλη της Κοπεγχάγης 2009 στο 2010, με ραντεβού για την επόμενη Σύνοδο στην ΠΟΛΗ του ΜΕΞΙΚΟΥ, το πρώτο εξάμηνο του 2010 και με την ελπίδα ότι η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ της Κοπεγχάγης – ή καλύτερα η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ – που επιτεύχθηκε στη Δανία θα καταφέρει να έχει τη συνέχειά της σε επόμενες Διοργανώσεις ΟΗΕ στα θέματα της κλιματικής αλλαγής κατά το διάστημα μετά το 2012 και μετά τη λήξη του Πρωτόκολλου του Κυότο.

Έπειτα α­πό πολλές ημέρες συζητήσε­ων, διαφωνιών και απειλών για ολοκληρωτικό ναυάγιο της διάσκε­ψης των Ηνωμένων Εθνών για το κλί­μα στην Κοπεγχάγη, οι περισσότεροι από 120 ηγέτες που έφτασαν – οι πιο πολλοί – στη Δανι­κή πρωτεύουσα αναγκάστηκαν να ανακοινώσουν τελικά τη λήξη της με­γάλης συζήτησης για την υπερθέρ­μανση του πλανήτη με μια κοινή δια­κήρυξη (καλύτερα Πολιτική Συμφωνία όχι νομικά δεσμευτική για κα­μιά χώρα), η οποία θα επιχειρήσει να σώσει τα προσχήματα και να διατηρήσει το «νήμα των συζητήσεων» στις επόμενες παρόμοιες συνάξεις του ΟΗΕ, απέναντι στην προφανή αδυναμία του, αλλά και των ΕΘΝΩΝ-ΚΡΑΤΩΝ της Υφηλίου, για ανάληψη εντατικής δράσης, θέτοντας τα θεμέ­λια για την επίτευξη της πολυπόθητης παγκόσμιας συμφωνίας και πραγματοποιώντας σταδιακή πρόοδο με βήματα προς τα μπρος, στο άμεσο μέλλον.

Έτσι το 2009 παραδίδει τη «σκυτάλη» των προσπαθειών για τη συμφωνία στη Κλιματική Αλλαγή στο 2010 και μετά.

Στις εντάσεις που κυριάρχησαν αυ­τή τη δεύτερη εβδομάδα της Διάσκε­ψης για το κλίμα ξεχώρισε η απόφαση της ομάδας των αφρικανικών χωρών (του group των 77) να απέχουν για λίγες ώρες από τις συ­νομιλίες απαιτώντας από τις «ανεπτυγ­μένες χώρες» να παρατείνουν την ισχύ του πρωτοκόλλου του Κυότο, το οποίο κανονικά λήγει το 2012 και αξιώνει μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου αποκλειστικά και μόνο από τα πλούσια κράτη.

Στη Διάσκεψη της Κοπεγχάγης οι φτωχές αφρικανικές χώρες τάχθηκαν υπέρ της ύπαρξης μιας συμφωνίας, που θα αφορά με τη σειρά της αποκλειστι­κά τις συγκεκριμένες χώρες, που την έχουν υπογράψει (40 χώρες).

Στο πλευρό της Αφρικής βρέθηκαν, όπως ήταν αναμενόμενο, η Κίνα, η Ινδία και άλλες αναδυόμενες οικονομίες, οι οποίες απαίτησαν από τα ανεπτυγμένα κράτη πιο δραστικές μειώσεις των εκ­πομπών από αυτές που ανακοίνωσαν στην πορεία της διάσκεψης.

Η Ευρώ­πη, η οποία άθελα της βρέθηκε περί­που στη μέση, εξήγησε γιατί πρέπει το Πρωτόκολλο του Κυότο να λήξει κανο­νικά και να επιτευχθεί μια συμφωνία, που θα καλύπτει ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα, αφού οι Ηνωμένες Πολιτεί­ες, η δεύτερη μεγαλύτερη πηγή αε­ρίων του θερμοκηπίου μετά την Κίνα, δεν επικύρωσε ποτέ το Πρωτόκολλο του Κυότο και θα ήταν επιζήμιο να α­φεθεί εκτός, αφού δεν πρόκειται ποτέ να υποστηρίξει το συγκεκριμένο σχέ­διο, ενώ έχει εκδηλώσει την ετοιμότη­τα της να μετάσχει σε μια νέα Διεθνή Συμφωνία για όλους.

Υπενθυμίζεται ό­τι το Πρωτόκολλο δεσμεύει 40 βιομηχανικές χώρες να μειώσουν τις εκπομπές κατά τουλάχιστον 5,2%, κάτω α­πό τα επίπεδα του 1990, έως το 2012. Κι ενώ μέχρι τελευταία στιγμή το παζάρι έδινε και έπαιρνε για το ποι­ος θα κάνει τις πιο γενναίες μειώσεις στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπί­ου και για το πόσα χρήματα θα δοθούν προς τα αναπτυσσόμενα κράτη – τα οποία αξίωναν τουλάχιστο 150 δις εκ. δολ. κατ’ έτος – και αυτά με τη σειρά τους απαντούσαν με προσφορές μικρότερων ποσών για τις κλι­ματικές αλλαγές, οι τελευταίες πληρο­φορίες έλεγαν ότι την τελευταία μέρα, δυστυχώς δεν θα ανακοινωθεί μια δεσμευτική συμφωνία για όλες τις χώρες του κό­σμου, απέναντι στην απειλή της υπερ­θέρμανσης του πλανήτη, αλλά μια πο­λιτική διακήρυξη η οποία θα θέτει τις βάσεις για νέες διαπραγματεύσεις το 2010. Μάλιστα, η πιο πάνω φήμη κατέστη βεβαιότητα όταν λίγες ώρες πριν από τη λήξη της Διάσκεψης, όταν έφτασαν σε αυτήν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ και ο Πρόεδρος της Κίνας και αφού μίλησαν προς τα μέλη της Διάσκεψης της Κοπεγχάγης, χωρίς να πουν τίποτε επιπλέον από όσα μέχρι τότε είχαν ανακοινώσει οι αντιπροσωπείες τους.

Έτσι, διέκοψαν οριστικά κάθε ελπίδα, ότι μπορεί να καλυφθεί το ρήγμα ανάμεσα στις πλούσιες και τις φτωχές χώρες και ανάμεσα στα μεγάλα και μικρά Έθνη-Κράτη, αφού οι αποστάσεις που έχουνε κρατηθεί ανάμεσα στις διάφορες ομάδες είναι αδύνατο να υπερκαλυφθούν από άλλους πόρους και με άλλους ρυθμούς ρύπων.

Το οριστικό ναυάγιο της Διάσκεψης της Κοπεγχάγης, συνειδητοποιήθηκε πλήρως, όταν κυκλοφόρησε οριστικά το τελευταίο σχέδιο συμφωνίας, που αποτύπωνε το αδιέξοδο: γιατί για το μόνο πράγμα που μιλούσε ήταν ο στόχος της χορήγησης χρημάτων από τις πλούσιες χώρες προς τις φτωχές και για το διάστημα 2010-2012, ήταν 30 δις δολάρια και μέχρι το 2020, 100 δις δολάρια.

Πέραν αυτού επαναλάμβανε το στόχο του ΟΗΕ να περιοριστεί στου 2 βαθμούς Κελσίου, η αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας ως το 2050, σε σχέση με τα προ-βιομηχανικά επίπεδα και προέβλεπε συνέχιση των διαπραγματεύσεων μετά τη Κοπεγχάγη για την υιοθέτηση μιας ή περισσοτέρων συνθηκών το αργότερο στα τέλη του 2010.

Δεν περιελάμβανε κανένα συγκεκριμένο αριθμητικό στόχο, όσο αφορά τον περιορισμό των εκπομπών αερίου.

Επιπλέον, εμπιστευτικά κυκλοφόρησε ένα χαρτί που διέρρευσε από τον ΟΗΕ και που αποκάλυπτε ότι ακόμη κι αν γίνουν πράξη όλες οι δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει επισήμως ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες, η θερμοκρασία του πλανήτη θα αυξηθεί κατά 3 βαθμούς Κελσίου ως το 2050 –αύξηση που σημαίνει 170 εκ. περισσότεροι άνθρωποι θα κινδυνεύουν από παράκτιες πλημμύρες, 550 εκ περισσότεροι άνθρωποι θα απειλούνται με λοιμό και ως και το 50% των ζωικών ειδών θα κινδυνεύουν με εξαφάνιση.

Με άλλα λόγια, στην απλή γλώσσα, η σωτηρία του πλανήτη αποδεικνύεται το δυσκολότε­ρο πολιτικό πρόβλημα που καλείται ο κόσμος να επιλύσει, αλλά «το σπρώχνει στο μέλλον» και το «απωθεί στο άγνωστο» γιατί κανένας δεν είναι πρόθυμος να υποστεί τις δίκαιες θυσίες, που είναι αναγκαίο να επιβληθούν σε όλους για να σωθεί η ζωή στον πλανήτη.

Οι πολιτικοί παρατηρητές και ειδικοί αναλυτές των προβλημάτων του περιβάλλοντος, σημείωναν ότι μετά τα πιο πάνω, πρέπει τουλάχιστο να συγκρατηθεί ότι όπως επαναβεβαιώνεται και μετά τη Διάσκεψη της Κοπεγχάγης και ενώ ο στόχος του ΟΗΕ παρέμεινε η κλιματική αλλαγή να μην επιτραπεί σε σχέση με την υπερθέρμανση να υπερβεί τους +2 βαθμούς Κελσίου, η κατάσταση σε ολόκληρη τη Γήινη Σφαίρα είναι τέτοια ώστε προεξοφλείται ότι μέχρι το 2020, ακόμη κι αν δεν υπάρξει περαιτέρω επιβάρυνση, είναι αδύνατο να μην σημειωθεί αρνητική επίδοση της κλιματικής αλλαγής κατά +3 βαθμούς Κελσίου.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, πολλοί από αυτούς υποστηρίζουν, ότι δε βρισκόμαστε πια στο 12 παρά 1, από την ώρα μηδέν, αλλά έχουμε διολισθήσει στο 12 και, και για αυτό το λόγο δεν υπάρχει η πολυτέλεια των διαφωνιών ανάμεσα στα Έθνη-Κράτη της Γης, τα οποία είναι πια υποχρεωμένα όπως-όπως, να καταλήξουν σε Συμφωνίες για το κλίμα και την κλιματική αλλαγή, εάν και όσα δε θέλουν την εξαφάνιση του σημερινού επιπέδου ζωής στον πλανήτη και σε όσα μέρη της Γης, μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τον άνθρωπο για την κίνηση της ζωής.