Γράφει ο Ελευθέριος Βερυβάκης, τ. Υπουργός – Βουλευτής

Η νέα χιλιετία καλλιέργησε προσδοκίες «χωρίς όρια» σε όλους…

Η ΠΡΩΤΗ 10ΕΤΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ MILLENNIUM ΚΑΙ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΩΝ 00’s ΑΥΤΟΥ

Όμως ο κόσμος έχει όρια και έτσι διαψεύδονται όλα


“ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ” 2000-2009 – “ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ” το 2010

2000


Η είσοδος στο τρίτο Millennium είχε υποσχέσεις για όλους. Ο κόσμος από τη μια άκρη του πλανήτη μέχρι την άλλη, γιόρτασε το ξεκίνημα της νέας χιλιετίας με πολλά πανηγύρια. Οι γιορτές για το Millennium ήταν ατέλειωτες. Όμως κάτω από την επιφάνειά τους η αγωνία των λαών της Γης για το τι έρχεται και το τί ακολουθεί ήταν εμφανής.

  • Χαρακτηριστικά γεγονότα του 2000 είναι ότι ο Τζωρτζ Μπους ο νεότερος μετά από μια σφόδρα αντιλεγόμενη και άκρως οριακή νίκη έναντι του Αλ Γκόρ, γίνεται Πρόεδρος των ΗΠΑ.
  • Ο Βλαντιμίρ Πούτιν εκλέγεται στην Προεδρία της Ρωσίας.
  • Ο Μιλόσεβιτς πέφτει από την εξουσία της τότε Γιουγκοσλαβίας. Μετά από μια σειρά διαδηλώσεων που εξελίσσονται σε λαϊκή εξέγερση, χάνει την Προεδρία και μετά από λίγο “εκδίδεται” προς τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ για να δικαστεί από το ΔΠΔ.

2001


  • Ο Τζωρτζ Μπους ορκίζεται 43ος Πρόεδρος των ΗΠΑ. Τόσο ο ίδιος προσωπικά – όσο και οι δυνάμεις που τον έφεραν στην επιφάνεια και τον στηρίζουν στην εξουσία, τον ονειρεύονται σαν “Πρόεδρο των ΠΟΛΕΜΩΝ”.
  • Γεγονός της χρονιάς αλλά και της δεκαετίας αποτελεί η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους (11 Σεπτεμβρίου 2001). Η Κυβέρνηση των ΗΠΑ κηρύσσει το κράτος σε κατάσταση ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΑΝΑΓΚΗΣ, ΚΗΡΥΣΣΕΙ ΠΟΛΕΜΟ και ψηφίζει μια σειρά ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΩΝ για προληπτικές επιθέσεις κατά των άγνωστων εχθρών.
  • Ο ΠΟΛΕΜΟΣ στο ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ, που θεωρείται η κατ’ εξοχήν χώρα της Αλ Κάιντα με έδρα τα βουνά του ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ, ονομάζεται ο “ΠΟΛΕΜΟΣ κατά της παγκόσμιας τρομοκρατίας” και αποτελεί την απάντηση των ΗΠΑ στις επιθέσεις κατά των Δίδυμων Πύργων, αλλά και κατά του οικουμενικού καπιταλισμού του οποίου τα κέντρα – σύμβολα έπληξε με την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Η επίθεση έγινε με τη βοήθεια της Μεγάλης Βρετανίας και των συμμαχικών Δυνάμεων, αλλά και τη συγκατάθεση της Διεθνούς Κοινότητας.

2002

  • Η επιχείρηση ΑΝΑΚΟΝΤΑ από ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ και ΑΦΓΑΝΙΚΕΣ δυνάμεις εναντίον των Ταλιμπάν στα όρη του ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ, ξεκινά. Όμως, αν και βρίσκεται στο τελευταίο έτος της η επιχείρηση των Ηνωμένων Στρατιωτικών Δυνάμεων του ΟΗΕ στο Αφγανιστάν, δεν έχει τελειώσει και το τέλος της δεν προβλέπεται νωρίτερα από το 2011.
  • Ο ΣΛΟΜΠΟΝΤΑΝ ΜΙΛΟΣΕΒΙΤΣ, που έχει φύγει από την εξουσία από το 2000, ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και να καθίσει στο εδώλιό του Διεθνούς Δικαστηρίου, όταν τον βρίσκει ο πολύ περίεργος θάνατός του, στον τόπο που φυλάσσεται και έτσι κλείνει το κεφάλαιο Μιλόσεβιτς για τη Γιουγκοσλαβία και τη Βαλκανική, χωρίς ένα δικαστήριο, που θα ερευνούσε λεπτομερώς τα γεγονότα που εξελίχθηκαν σε αυτήν την περιοχή με ένα από τους πρωταγωνιστές τον Σέρβο Ηγέτη.

2003


  • Το Μάρτιο του 2003 οι ΗΠΑ και η Βρετανία εισβάλουν στο Ιράκ, στο πλαίσιο ενός ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, με το κωδικό όνομα «ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ». Τα Όπλα Μαζικής Καταστροφής – στην ύπαρξη των οποίων βασίστηκε ο πόλεμος – δε βρέθηκαν ποτέ, στα χέρια του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν. Όμως αυτό δεν άσκησε καμία επίδραση στον πόλεμο, που είχε ήδη ξεκινήσει και για τον οποίο κανείς δεν ερεύνησε τα πραγματικά αίτια και τους αληθινούς λόγους πάνω στους οποίους “πάτησε” αυτός. Για αυτό ολόκληρη η Ανθρωπότητα τον θεωρεί ΠΟΛΕΜΟ του Ιράκ ΠΟΛΕΜΟ για το ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ του Ιράκ, από τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρίες, που ήταν εξαρτημένες από τους πετρελαιάδες του Τέξας, τόπου καταγωγής των Μπους και της παρέας τους.
  • Η διεύρυνση της ΕΕ με 10 νέα μέλη, αποτελεί γεγονός με πολλαπλές διεθνείς προεκτάσεις, οι οποίες κατά την ώρα των τότε εξελίξεων ήταν αδύνατο να «συλληφθούν» και για αυτό δημιουγήθηκαν αισιοδοξίες και απαισιοδοξίες, που δεν επιβεβαιώθηκαν η δε διαψεύσθηκαν από τις εξελίξεις. Όμως η διεύρυνση της ΕΕ αποτέλεσε καθοριστική εξέλιξη στα Ευρωπαϊκά και Διεθνή πράγματα, με πολλές από τις μετά από αυτήν συνέπειες ή και εκείνες που θα ακολουθήσουν χωρίς να έχουν ακόμα ολοκληρωθεί τα πρωτογενή γεγονότα εξαιτίας των οποίων ξεκίνησαν.

2004


  • Κορυφαίο γεγονός του 2004, αποτέλεσε το φονικό ΤΣΟΥΝΑΜΙ, που μετά από ένα τρομαχτικό σεισμό 9,1 Ρίχτερ, καταπλημμύρισε μεγάλες περιοχές στην Ινδονησία, τις Μαλβίδες και άλλες πέριξ περιοχές με πάνω από 230.000 νεκρούς.
  • Η Ισπανία συγκλονίζεται την 11 Μαρτίου από τρομοκρατική επίθεση της Αλ Κάιντα στο μετρό της Μαδρίτης, που αφήνει πίσω παραπάνω από 200 νεκρούς.
  • Το ΝΑΤΟ διευρύνεται και 7 νέες χώρες εισέρχονται σε ΑΥΤΟ, (Βουλγαρία, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Ρουμανία, Σλοβακία, Σλοβενία).
  • Η Κύπρος απορρίπτει το σχέδιο ΑΝΑΝ και οι Ελληνοκύπριοι με τον πρόεδρο της Ελληνοκυπριακής περιοχής αποδύονται σε πολιτική εκστρατεία για την ενοποίηση της Κύπρου εκτός του σχεδίου ΑΝΑΝ και του σχεδίου διχασμού σε δύο χωριστά ομόσπονδα κρατήδια σε αυτήν. Οι προσπάθειες για την αναζήτηση Κυπριακής λύσεως συνεχίζονται υπό την εποπτεία του ΟΗΕ.

2005


  • Ο Τόνι Μπλερ εκλέγεται για τρίτη φορά Πρωθυπουργός. Το Λονδίνο συγκλονίζεται από τρομοκρατικές επιθέσεις (52 νεκροί στο μετρό).
  • Η Άγκελα Μέρκελ επικεφαλής των χριστιανοδημοκρατών, κερδίζει τις εκλογές στη Γερμανία, και αναγκάζει τον Γκέρχραντ Σραίντερ να εγκαταλείψει την πολιτική και να στραφεί στον ιδιωτικό τομέα.
  • Τα Οκτωβριανά του Παρισιού. Με άλλα λόγια η έκρηξη της νεανικής βίας στα υποβαθμισμένα προάστια της Γαλλικής πρωτεύουσας, χαρακτηρίζονται σαν ο νέος Μάης του ’68. Ο Νικολά Σαρκοζί, υπουργός Εξωτερικών, βγαίνει πιο ισχυρός από την κρίση.

2006


  • Ο Σαντάμ στο ικρίωμα. Μετά από δίκη με συνοπτικές διαδικασίες, ο Πρόεδρος του Ιράκ αντιμετωπίζει τον απαγχονισμό στις 30 Δεκεμβρίου του 2006, στη φυλακή της Βαγδάτης, όπου κρατείται.
  • Το Ιράν παραδέχεται ότι πέτυχε τον εμπλουτισμό ουρανίου, πρώτο βήμα για κατασκευή ατομικής βόμβας και η Βόρεια Κορέα πραγματοποιεί δοκιμή βαλιστικού πυραύλου.

2007

  • Ο ηγέτης του κεντροδεξιού UMP Νικολά Σαρκοζί κερδίζει τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, σοσιαλίστρια και γίνεται πρόεδρος της Γαλλίας.
  • Ο Τόνι Μπλερ αποχαιρετά την Γουόλ Στριτ, εν μέσω πολλών δυσμενών κρίσεων, ενώ ο Γκόρντον Μπράουν ορκίζεται πρωθυπουργός της Βρετανίας και ο Μπλερ ορίζεται ειδικός απεσταλμένος της ΕΕ.
  • Ο Αμπτουλάχ Γκιουλ εκλέγεται πρόεδρος της Τουρκίας ενώ ο απόηχος της κρίσης από την αντιπαράθεση κεμαλιστών-ισλαμιστών, ξεσπά δημόσια.
  • Η πρωθυπουργός του Πακιστάν, Μπεναζίρ Μπούτο δολοφονείται, λίγο καιρό μετά την επιστροφή στην πατρίδα της, μετά από 8 χρόνια εξορίας στο Λονδίνο.
  • Στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία που γίνονται μέλη της ΕΕ, η πρωτοχρονιάτικοι πανηγυρισμοί κρατούν μέρες.

2008


  • Η νίκη του Μπαράκ Ομπάμα στις αμερικανικές εκλογές είναι το γεγονός που επισκιάζει όλα τα άλλα κατ’ αυτό το χρόνο.
  • Για τους λαούς της οικουμένης η αλλαγή της ηγεσίας στις ΗΠΑ σημαίνει και αλλαγή της πολιτικής. Έτσι το 2008 για τους περισσότερους ανθρώπους στη γη δεν είναι μόνο το τέλος της περιόδου Μπους, του προέδρου των πολέμων (Αφγανιστάν, Ιράκ κ.ά.) και το ξεκίνημα της περιόδου της ύφεσης και συνεργασίας που δεν είχε επικρατήσει στον κόσμο κατά το διάστημα 2000-2008. Όμως το αν αυτό θα επιβεβαιωθεί ή όχι από τις οικουμενικές και τις περιφερειακές εξελίξεις θα το απαντήσουμε πολύ αργότερα, ίσως και μετά το 2010, που με το κλείσιμο του 2009 ακολουθεί.
  • Ο Βλαντιμίρ Πούτιν εκλέγεται πρωθυπουργός και ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ πρόεδρος της Ρωσίας.
  • Το 2008 είναι και το έτος της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που χωρίς καμιά αμφιβολία σημαδεύει την περίοδο που διανύουμε και αποτελεί κατ’ αυτό το διάστημα το κορυφαίο γεγονός, ισοδύναμο – από οικονομική άποψη – προς πολλές πολεμικές και κοινωνικές καταστροφές από άλλες αιτίες
  • Το Κόσσοβο ανακηρύσσει μονομερώς την ανεξαρτησία από τη Σερβία.

2009


  • Η παγκόσμια διάσκεψη για το κλίμα στη Κοπεγχάγη δεν αποτέλεσε, για τα αποτελέσματά της, έκπληξη. Αποτέλεσε για όσους παρακολουθούν τα ζητήματα του περιβάλλοντος ένα event που χαρακτήρισαν σαν «ένα πολύ κακό για το τίποτε», αφού δε δέσμευσε κανένα και δεν μπορεί να διδάξει τίποτε σ’ όλους.
  • Ο Μπάρακ Ομπάμα επέστρεψε στην Ουάσιγκτον, χωρίς στην ουσία να έχει κάνει μια συμφωνία, που μπορεί να δεσμεύσει και μαζί με τον εταίρο του στην καταστροφή την Κίνα, μπορεί να είναι περήφανος, ότι χωρίς κανέναν να εξοργίσει σε βαθμό σύγκρουσης, κατάφερε να «διολυσθίσει» προς το τίποτε, παρά το γεγονός ότι η οποιαδήποτε καταστροφή του περιβάλλοντος θα αποτελεί στην κυριολεξία, απειλή καταστροφής για “αυτή καθ’ αυτή τη ζωή”, στο όχι μακρινό μέλλον.

2010

Από το 2008 και μετά το κυρίαρχο γεγονός της οικουμένης που επισκιάζει και τα ανοικτά μέτωπα και τους ανοικτούς πολέμους, αποτελεί η Παγκόσμια Οικονομική Κρίση του 2008. Όλες οι κυβερνήσεις της Υφηλίου, την παρακολουθούν άγρυπνα, γιατί αφορά τη ζωή ολόκληρου του κόσμου και τα σχέδια όλων όσων έχουν ανοικτά μέτωπα στους τομείς όχι μόνο της οικονομίας και της κοινωνίας, αλλά και του συνόλου της ζωής. Όμως, αυτό που αποτελεί αυτή τη στιγμή και ενώ όλη η ζωή βρίσκεται στο κατώφλι του νέου χρόνου – που με την είσοδό του θα κλείσει την πρώτη δεκαετία του τρίτου Millennium – είναι το ερώτημα πού βρισκόμαστε και πού πάμε σε σχέση με τα θεμελιώδη δευτερεύοντα ερωτήματα που θα χαρακτηρίσουν την περίοδο από το 2010 και μετά: 1ον) ειρήνη ή πόλεμος, 2ον)ανάπτυξη ή στασιμότητα και οπισθοδρόμηση, 3ον) εξελικτικές αλλαγές μέσα στους θεσμούς ή ανατροπές και επαναστάσεις έξω από αυτούς, κατά την περίοδο που ανοίγεται κατά και μετά τη νέα δεκαετία που ξεκινά από το 2010 και μετά.

Η προσωπική μου αίσθηση είναι, ότι κατά τη νέα περίοδο, που – λίγο πολύ σχηματικά την προσδιορίζουμε με το 2010 και μετά – οι ελπίδες που στηρίχτηκαν στην παρουσία του Μπαράκ Ομπάμα και των δυνάμεων που μαζί του συνέπλευσαν από το 2008 και μετά, σταδιακά «στερεύουν» και συνολικά η παγκόσμια διακυβέρνηση «σκληραίνει». Σε αυτή την «σκλήρυνση» οι προβλέψεις είναι, ότι αναπόφευκτα θα εμφανιστούν «σκληρότερες» αντιπαραθέσεις, που αντιστοιχούν περισσότερο στο δεύτερο σκέλος και των τριών πιο πάνω ερωτημάτων.

Αν τα πράγματα εξελιχθούν έτσι – οι τελευταίες εξελίξεις στις περιοχές του μουσουλμανικού φονταμενταλισμού, προς αυτήν την κατεύθυνση δείχνουν με την επανεμφάνιση των νέων Τζιχάντ και των νέων παιδιών της Αλ Κάιντα, όπως ο Αμπντούλ Μουταλαμπί από την Υεμένη – και για αυτό θα πρέπει λίγο πολύ να είμαστε έτοιμοι να υποδεχτούμε με καρτερία όλων των ειδών τις «σκληρύνσεις», που βρίσκονται προσανατολισμένες προς το κομπολόι του πολέμου-της στασιμότητας- των ανατροπών.

Σε μια ώρα σαν και αυτή κανένας δεν πρέπει να εύχεται μια τέτοια εξέλιξη, αλλά μερικά αδιάψευστα δείγματα από το πολιτικό καλειδοσκόπιο των τελευταίων εποχών, προς τα εκεί δείχνουν.

Η μεγάλη διεθνής οικονομική κρίση – που δε βρίσκεται στα τελευταία της, η νέα συνθήκη της ΕΕ που δεν έχει ακόμη δοκιμασθεί, ενώ οι λαοί της ένωσης προσδοκούν από αυτή τόσα πολλά, οι ανοικτές πληγές στο Ιράκ στο Αφγανιστάν, αλλά και στο Πακιστάν, την Υεμένη ή την περιοχή της Καραϊβικής και τις άλλες περιοχές του μουσουλμανικού φονταμεταλισμού, προς αυτές τις κατευθύνσεις δείχνουν.

Οι ψεύτικες ελπίδες για το περιβάλλον, αλλά και τους φτωχούς και ανέστιους της Υφηλίου και τόσα άλλα ωθούν την πολιτική σκέψη προς εκείνη την κατεύθυνση που όλοι απεύχονται, αλλά η οποία με ιδιαίτερα απειλητικές διαθέσεις επανέρχεται και απειλεί τις καλύτερες των νέων ελπίδων.