ΕΝΑΣ ΛΙΒΕΛΟΣ κατά του ΗΡΩΑ της Αντίστασης

ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ και των ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΩΝ του

Ένα βιβλίο με «Κουκούλα» τον «προβοκατόρικο» τίτλο

«ΔΥΟ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ»

ΠΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Τη 13η και τη 14η Αυγούστου 2008 στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ των Αθηνών, ο Μακάριος Δρουσιώτης, δημοσιογράφος εκ Κύπρου, με δυο περίεργα επετειακά δημοσιεύματα για τον ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ και την απόπειρα τυραννοκτονίας, που αυτός και η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ επιχείρησαν στο 31ο χιλιόμετρο της οδού Αθηνών-Σουνίου, για πρώτη φορά αποπειράθηκε να ισχυρισθεί ότι η σκληρή Χούντα των Αθηνών (οι τρεις “Σκληροί” της Χούντας των Συνταγματαρχών, οι Λαδάς-Ασλανίδης-Ιωαννίδης) δια του Πολύκαρπου Γεωργάτζη, επιχείρησε «να βγάλει από τη μέση» τον Αρχηγό της Χούντας Γ. Παπαδόπουλο, προκειμένου να αποκτήσει αυτή την εξουσία στην Ελλάδα και δια αυτής να εγκαθιδρύσει στη χώρα «ΔΙΑΡΚΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ», στη δε Κύπρο να επιβάλλει με στρατιωτικό πραξικόπημα την ΈΝΩΣΗ του ΝΗΣΙΟΥ με τη Μητέρα Πατρίδα.

Το πιο πάνω σχέδιο, τάχα, ανέλαβε να υλοποιήσει ο Πολύκαρπος Γεωργάτζης, τότε Υπουργός Εσωτερικών και Άμυνας της Κύπρου, που διέταξε τον ΑΛΕΚΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ – που είχε τότε «εμπλακεί στα πλοκάμια της ΚΥΠ», την οποία στην Κύπρο αυτός κατηύθυνε – για να πραγματοποιήσει την απόπειρα κατά του Γ. Παπαδόπουλου. Τη μυθιστορηματική – αλλά και αισχρή, προσβλητική και φανταστική – κατασκευή με βδελυγμία και αποστροφή, αυτοστιγμεί «φτύσαμε κατά μέτωπο».

Για αυτό και στα πιο πάνω δημοσιεύματα του Δρουσιώτη, απαντήσαμε αυτοστιγμεί εμείς οι συναγωνιστές-συνδιοργανωτές και φίλοι του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ στην ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΤΥΡΑΝΝΟΚΤΟΝΙΑΣ και άλλοι πολλοί από αυτούς που γνώριζαν τα πρόσωπα και πράγματα της τότε εποχής για αυτό και τότε δεν υπήρξε νέα συνέχεια.

Όμως, ο Δρουσιώτης με ένα νέο λιβελογράφημα το οποίο μάλιστα, αφού εκτύπωσε με μορφή βιβλίου στην Κύπρο, παρουσίασε στην Κύπρο και επιχείρησε να παρουσιάσει στην Ελλάδα, με τον τίτλο «ΔΥΟ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ» επανέρχεται και ολοκληρώνει τη «μυθιστορηματική κατασκευή του» -προφανώς γιατί το Κυπριακό βρίσκεται σε νέα φάση του – την οποία μάλιστα αναίσχυντα και προκλητικά ετοιμάζεται να παρουσιάσει και προς το Ελλαδικό κοινό, χωρίς μέχρι στιγμής να έχει καταφέρει να κάνει την επίσημη παρουσίαση του βιβλίου του – όπως τη σχεδίαζε στις 7 Δεκεμβρίου 2009, ώρα 12:00 στο Public café της πλατείας Συντάγματος – αλλά την οποία και ανέβαλλε για τον Ιανουάριο του 2010, στον αυτό τόπο.

Επειδή 15 από τους Συναγωνιστές-Συνδιοργανωτές της απόπειρας αναλαμβάνουν, όπως και κατά τον Αύγουστο του 2008, να απαντήσουν και να αντικρούσουν τα όσα φανταστικά, αισχρά και προκλητικά ο Δρουσιώτης κατασκεύασε και δημοσίευσε, με αυτή τη δημοσίευσή τους που παρακάτω ακολουθεί – και την οποία πραγματοποιούμε για πρώτη φορά στο Διαδίκτυο – απαντούμε στο «αισχρό μυθιστόρημα» του εκ Κύπρου δημοσιογράφου Μακάριου Δρουσιώτη, με όσα υπογράφουμε, δεδομένου ότι μετά από λίγες ημέρες – εάν πραγματοποιήσει την απειλή του και εμφανιστεί στην Αθήνα – το βιβλίο στο οποίο αναφερόμεθα θα παρουσιαστεί στο Αθηναϊκό κοινό, που με όσα γράφουμε προειδοποιείται – τόσο αυτό αλλά και το αναγνωστικό κοινό ολόκληρης της Υφηλίου – που θέλουμε να προφυλάξουμε από το πιο πάνω λιβελογράφημα.

Για αυτό το λόγο γράψαμε και υπογράψαμε μια καταγγελία Νο 3, που αναφέρεται – όχι πια στα δημοσιεύματα του Αυγούστου 2008 – αλλά σε αυτό το βιβλίο που ολοκληρωμένα και με επισημότητα παρουσιάζει ολόκληρο το φαντασιοκόπημα Δρουσιώτη με τον τίτλο «ΔΥΟ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ».

ΠΡΟΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Κατά την τεσσαρακοστή επέτειο από την Απόπειρα Τυραννοκτονίας (13 και 14 Αυγούστου 2008), που επιχείρησε ο Αλέξανδρος Παναγούλης και η Αντιστασιακή Οργάνωση «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ», της οποίας ήταν ο Στρατιωτικός Αρχηγός, κατά την 13η Αυγούστου 1968, στο 31ο χλμ. της οδού Αθηνών – Σουνίου, δύο περίεργα ολοσέλιδα – πολυσέλιδα δημοσιεύματα, που υπέγραφε ο εκ Κύπρου δημοσιογράφος Μακάριος Δρουσιώτης, αποπειράθηκαν να δώσουν μια άλλη εικόνα, από αυτή που ήταν γνωστή, στα 40 προηγούμενα χρόνια για το ηρωικό εγχείρημα του ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ και των Συναγωνιστών και Συντρόφων του.

Η νέα εικόνα που επιχείρησαν να «χαράξουν» ήταν, ότι ο Πολύκαρ­πος Γεωρκάτζης, τότε Υπουργός Εσωτερικών και Άμυνας της Κύπρου, αποφάσισε και διέταξε το «χτύπημα» κατά του Αρχιδικτάτορα Γ. Πα­παδόπουλου, προκειμένου «να φύγει αυτός απ’ τη μέση» και στη θέση του να περάσει – η κατά τον Δρουσιώτη – «Χούντα των Σκληρών» των Ασλανίδη – Λαδά – Ιωαννίδη, που αντιπαρατίθετο στα «ανοίγματα των πραγματιστών» και του Αρχηγού τους Γ. Παπαδόπουλου.

Κατά τον Δρουσιώτη η «τριάς των πραγματιστών» – ήταν ο Παπαδόπουλος – Παττακός – Μακαρέζος. Σε αυτήν – πάντα κατά το Δρουσιώτη – αντιπαρατίθεντο οι «Σκληροί».

Η στιγμή που διατυπώθηκε – το καλοκαίρι του 2008 , 40 χρόνια μετά το εγχείρημα της Ελληνικής Τυραννοκτονίας – η πιο πάνω νέα θεωρία έβρισκε στο τυπογραφείο ένα βιβλίο για τον Αλέκο Παναγούλη: «Αλέξανδρος Παναγούλης – ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΒΑΡΔΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ» και το μόνο που την τε­λευταία στιγμή μπορούσαν οι Συναγωνιστές και Σύντροφοι από την ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ κατά της XOYNTAΣ να κάνουν, για να υπερασπιστούν τη μνήμη του ΗΡΩΑ – εκτός των απαντήσεων στα δημοσιεύματα της εφημερίδας – ήταν να παραθέσουν βιαστικά ένα μικρό μέρος της αρθρογραφίας-διαλόγου, που έλαβε χώρα στην εφημε­ρίδα «Ελευθεροτυπία» πάνω σε όσα εκείνη τη «στιγμή» διατύπωνε ο αρθρογράφος της. Για αυτό και στο τέλος του βιβλίου, σε ΕΠΙΜΕΤΡΟΝ, συμπεριέλαβαν περισσότερες από πενήντα (50) σελίδες, οι οποίες ουσιαστικά απαντούσαν και ανέτρεπαν τους κατασκευασμένους, αναίσχυντους, λιβελογραφικούς, γελοίους και συκοφαντικούς κι ολωσδιόλου φαντασιοκόπους και ανυπόστατους ισχυρισμούς και τις σκέψεις του αρθρογράφου.

Στο ΕΠΙΜΕΤΡΟΝ του βιβλίου «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ – ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΒΑΡΔΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ» γράφαμε και υπογράφαμε τα πιο κάτω:


Δεν είναι ακριβές -αν κάποιος το υποστήριζε- ότι ο Δρουσιώτης δεν είχε και παλαιότερα προχωρήσει σε κάποιους ανάλογους υπαινιγμούς (βλέπε δημοσιεύματα του στην Ελευθεροτυπία στις 30/4/2002) ότι: Η ΑΠΟ­ΠΕΙΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ ήρθε από την ΚΥΠΡΟ. Με αυτά ίσως τό­τε κατά πλάνη, να εννοούσε ότι την απόπειρα της 13ης Αυγούστου 1968 «διέταξε» ο Πολύκαρπος Γεωρκάτζης ή έστω ότι τα εκρηκτικά που χρησιμοποιήθηκαν απεστέλοντο από εκεί – πράγμα που είναι αληθές. Όμως τότε ο υπαινιγμός δεν προχωρούσε περισσότερο.

Όμως στις 13 και 14 Αυγούστου 2008, για πρώτη φορά με κατηγο­ρηματικό και επίσημο τρόπο – που πλέον δεν οφείλεται σε πλάνη αλλά σε δόλο – μέσα από δύο ολοσέλιδα-πολυσέλιδα δημοσιεύματα στην Ελευθεροτυπία των Αθηνών, το πρώτο υπό τον τίτλο «Ο Αλέκος Παναγούλης στα πλο­κάμια της ΚΥΠ» και το δεύτερο «Η λύση του μυστηρίου για τη συνερ­γασία Γεωρκάτζη – Παναγούλη», «αποπειράται» να ισχυριστεί με έμ­φαση και επισημότητα ότι: «Μετά τη σύλληψη του Αλέκου Παναγούλη αποκαλύφθηκε ότι έδρασε σε συνεργασία με τον τότε Υπουργό Εσωτερικών και Άμυνας της Κύπρου, Πολύκαρπο Γεωρκάτζη, ο οποίος ήταν ο Στρα­τιωτικός Αρχηγός της Οργάνωσης “Ελληνική Αντίσταση “, που είχε ιδρύ­σει ο Παναγούλης». Την οποία, ως φαίνεται, θεωρεί ότι «καπέλωσε» και «χρησιμοποίησε» ο Γεωρκάτζης.

Δηλαδή μετά ταύτα είναι πια κατάδηλο, ότι προφανής πρόθεση και «απόπειρα» του Δρουσιώτη είναι η προσπάθεια του να θεμελιώσει τον ισχυρισμό του, ότι η Απόπειρα Τυραννοκτονίας αποφασίστηκε και διατάχθηκε από τον Γεωρκάτζη – όπως πρώτη απ’ όλους, με το Παραπεμπτικό (Σεπτέμβριος 1968) και τη Δίκη της Απόπει­ρας (4-17 Νοεμβρίου 1968), αποπειράθηκε ανεπιτυχώς να ισχυριστεί και η Χούντα (με αυτόν τον ισχυρισμό του, ο Δρουσιώτης πλή­ρως ευθυγραμμίζεται και ταυτίζεται με τους ισχυρισμούς της Χούντας των Αθηνών).

Μάλιστα στην εξέλιξη των δημοσιευμάτων του (του Αυγούστου 2008) ισχυρίζεται, ότι η συ­νεργασία Πολύκαρπου Γεωρκάτζη με τους «σκληρούς» της Χούντας, Ασλανίδη – Λαδά – Ιωαννίδη, γινόταν προκειμένου να φύγει από τη μέ­ση ο «αρχηγός της ομάδας των πραγματιστών» Γ. Παπαδόπουλος και να αναλάβει ο Ασλανίδης και το «ρεύμα των σκληροπυρηνικών» τα ηνία της εξουσίας. Έτσι υποστηρίζεται ανεπιφύλακτα, ανενδοίαστα και εμ­φαντικά από την πλευρά του, ότι η απόπειρα ήταν απόφαση «τους», την οποία εκτελούσε ο Αλέξανδρος Παναγούλης.

Για αργότερα μάλιστα (πάντα κατά τα δημοσιεύματα του Αυγούστου 2008), κατά τον Μάρτιο του 1970, μιλά για «σχέδιο», σύμφωνα με το οποίο σκοπός των «σκληρών» ήταν να «φάνε» τον Παπαδόπουλο και αφού «θα έβαζαν στη θέση του» τον Ασλανίδη, αμέσως μετά να «φάνε» και τον Μακάριο, για να μπορέσουν να πετύχουν τους σκοπούς τους, που ήταν: η Ένωση της ΚΥΠΡΟΥ με την ΕΛΛΑΔΑ. Στη δε ΕΛΛΑΔΑ σκοπός τους ήταν ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ – ΔΙΑΡΚΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ.

Μετά τα πιο πάνω, στα οποία – είναι κατάδηλο και εμφανές – ότι ο Δρουσιώτης αποπειράται να στηρίξει τη «φαντασιοκόπο και μυθιστορηματική κατασκευή» του, μέσα από ένα «ανακάτωμα και συρραφή» ανέρειστων σε γεγονότα, εντελώς αυθαίρετων συλλογισμών, φανταστικών κατα­σκευασμάτων, ισχυρισμών και επιθυμιών, δικών του ή ξένων, αδιάφορο, δε­δομένου ότι η βάση τους μένει «μετέωρη», αφού η εκκίνηση τους βρί­σκεται «στον αέρα».

Η Απόπειρα Τυραννοκτονίας της «ομάδας της Από­πειρας» – της οργάνωσης «Ελληνική Αντίσταση» – που έκανε ο Αλέξαν­δρος Παναγούλης και οι Συναγωνιστές και Σύντροφοι του, σε όλα ανεξαιρέτως τα ση­μεία της – πλην των εκρηκτικών – ήταν έργο Αντιστασιακών-Ελλαδιτών – και όχι Κυπρίων – που βρίσκονταν στην Ελλάδα ή στο Εξωτερικό, ως πολιτικοί πρόσφυγες.


Σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες η μόνη αλήθεια, που καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο γνωρίζουν, όσοι συνέβαλαν στη δημιουργία αυ­τού του βιβλίου (ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ – ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΒΑΡΔΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ), είναι ότι η «σύλληψη και η εκτέλεση» της ιδέας και του σχεδί­ου για την Απόπειρα Τυραννοκτονίας, που πραγματοποίησε ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ στο 31ο χλμ. της οδού Αθηνών – Σουνίου, ανήκε σ’ αυτούς.

Τα αναφερόμενα και υπογραφόμενα από τους Συναγωνιστές και Συντρόφους του ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ στην ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ-ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ Νο1 και ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ-ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ Νο2, της 18ης και της 20ής Αυγούστου 2008, αντιστοίχως είναι απολύτως και μέχρι τελευταίας συλλαβής αληθή και πραγματικά και με την ευκαιρία του σχολιασμού του Βιβλίου επαναβεβαιώνονται από αυτούς στο ακέραιο.

Τότε έλεγαν:

«Το κτύπημα κατά του ΝΑΣΕΡ (έτσι ήταν το “παρατσούκλι” του Γ. Πα­παδόπουλου ανάμεσα στους συναδέλφους του, γνωστό και στην ομάδα της απόπειρας από την εποχή του ψευδοσαμποτάζ του Έβρου – Ελλάδα 1966) αποφασίστηκε στην Ελλάδα από Ελλαδίτες κατά την άνοιξη του 1968. Και η απόπειρα έπρεπε να γίνει γρήγορα και να είναι “στην καρδιά και τον νου της χούντας”, γιατί:

α) Θα συντόμευε τη ζωή της Δικτατορίας.

β) Θα τερμάτιζε το παιχνίδι της χούντας με το ψευδοσύνταγμα του 1968 για Δη­μοκρατία, της Νέας Πολιτείας, που θα ψηφιζόταν το φθινόπωρο του 1968.

γ) Θα “γλίτωνε” την Κύπρο -η οποία από το φθινόπωρο του 1967 αφοπλίστηκε από τον Παπαδόπουλο, μετά την απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας- από την «περιπέτεια», που με βεβαιότητα ερχόταν, και τού­το αποτελεί τη μόνη αλήθεια».

Συνεπώς, ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ όταν βρέθηκε στην Κύπρο γνώριζε και ήθελε να αποκτήσει ΟΠΛΑ, αφού ήταν το μόνο, που ενώ ήταν απαραίτητο στην Αντίσταση της Ελλάδος, δε διέθεταν οι Έλληνες Αντιστασιακοί. Για αυτό ζήτησε από τους Κυπρίους ΟΠΛΑ και ΕΚΡΗΚΤΙΚΑ, που βρέθηκαν για αυτόν από την ΚΥΠΡΟ δια του ΓΕΩΡΚΑΤΖΗ.

Το εφεύρημα της Δικτατορίας και των ανακριτικών δικτατορικών μη­χανισμών, ότι ο Πολύκαρπος Γεωρκάτζης αποτελούσε τον «Στρατιωτικό Αρχηγό» της «Ελληνικής Αντίστασης» – που μάλιστα αργότερα δικαιολογούσε και τη δολοφονία του Γεωρκάτζη στην Κύπρο – και το οποίο καταπολεμήθηκε από τον ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ ενώπιον των Στρατοδικών και έτσι γελοιοποιή­θηκε η Χούντα στα μάτια ολόκληρης της Οικουμένης – επανέρχεται «στοι­χειωμένο» στους ισχυρισμούς του Δρουσιώτη, διότι τάχα για αυτόν «οτιδήποτε άλλο δεν είναι πειστικό», αφού ο Πολύκαρπος Γεωρκά­τζης, με τις «πανούργες φιλοδοξίες» του, τις «κακούργες προθέσεις» του και τις «κακές συναναστροφές» του, δεν θα μπορούσε αυτοστιγμεί να γί­νει Αντιστασιακός (όπως κανείς, δεν υποστήριξε) και συνεπώς παραμένει μόνο «συνωμότης» με τη «σκληρή Χούντα» κατά του Γ. Παπαδόπουλου και του Αρ­χιεπισκόπου Μακαρίου.

Έτσι, όσα υποστηρίχθηκαν από τον ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ για την αλ­λαγή διάθεσης και στάσης του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη, απέναντι στη Δι­κτατορία και στους πρωτεργάτες της – δηλαδή ότι ο Γεωρκάτζης «έδωσε τα όπλα» στον ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ γιατί:

α) ενοχλήθηκε λόγω της απόσυρσης της Ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο και της πρόβλεψης του για όσα δεινά θα προκαλούσε η Χούντα, και

β) Γιατί συγκλονίστηκε όταν ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ τον προκάλεσε να τον παραδώσει στη Χούντα ως λιποτάκτη στρατιώτη, αλλά πιο μπροστά να θυμηθεί τον εαυτό του σαν Αγωνιστή της ΕΟΚΑ, και γι’ αυτό αποφάσισε να τον βοηθήσει – απορρίπτονται και χλευάζονται σαν αναξιόπιστα και μη σοβαρά (!) από τον Δρουσιώτη.

Κατά συνέπεια, το μόνο που απομένει – για τον Δρουσιώτη- είναι το σχέδιο εξόντωσης του Παπαδόπουλου, προκειμένου ολόκληρη η εξου­σία να περάσει στην τριανδρία των «σκληρών», που μαζί με τον ΠΟΛΥΚΑΡΠΟ ΓΕΩΡΚΑΤΖΗ (για τον οποίο οι τότε «ΦΙΛΟ-ΕΝΩΣΙΑΚΟΙ» έλεγαν ότι ανήκει μαζί με τους ΓΛΑΥΚΟ ΚΛΗΡΙΔΗ – ΤΑΣΣΟ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ, στην ΤΡΙΑΔΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ των «ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΟΜΑΝΩΝ») θα δολοφονούσαν τον Αρχιεπίσκοπο ΜΑΚΑΡΙΟ για να επιβάλουν την ΕΝΩΣΗ της ΚΥΠΡΟΥ με την ΕΛΛΑΔΑ.

Στη δε ΕΛΛΑΔΑ, η ομάδα των «σκληρών», θα «έτρωγε» τον Γ. Πα­παδόπουλο και θα τον αντικαθιστούσε με τους ΑΣΛΑΝΙΔΗ – ΛΑΔΑ -ΙΩΑΝΝΙΔΗ, για να εξασφαλίσει τη διαιώνιση του Στρατιωτικού Καθε­στώτος – της Απριλιανής Δικτατορίας.

Πάνω σ’ αυτή την φαντασιοκόπο υπόθεση «πλέκεται» ολόκληρη η θεωρία της επιστρατεύσεως της «ομάδας της Απόπειρας» από τους «σκληρούς της Χούντας» κατά της «μαλακής Χούντας» του Αρχιδικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου – και έτσι a contario ο Παπαδόπουλος καταλή­γει… ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟΣ και ΦΙΛΟΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ! και ταυτόχρονα ΕΓΓΥΗΤΗΣ της επιστροφής της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, στην Ελλάδα, και της Γεωγραφικής ΕΝΟΤΗΤΑΣ και ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ στην ΚΥΠΡΟ!…

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ και ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ – Νο 3

Κατά του νέου βιβλίου του ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΔΡΟΥΣΙΩΤΗ

«ΔΥΟ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ»


Η απάντηση όσων υπογράφουν την πιο κάτω ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ κατά του Δρουσιώτη, σε σχέση με το νέο βιβλίο, που τώρα εμφανίζει κάτω από τον προβοκατόρικο και με «κουκούλα» τίτλο «ΔΥΟ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ», που επιχειρεί να κατασκευάσει με συρραφή και ασύμβατους ταυτισμούς της Απόπειρας Τυραννοκτονίας κατά του Αρχιδικτάτορα των Αθηνών, προς την Απόπειρα Δολοφονίας κατά του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και μέσα στο “κοινό παραπλανητικό περιτύληγμα” του εξώφυλλού του.

Το πιο πάνω βιβλίο μετά την εκτύπωσή του στην Κύπρο μεταφέρθηκε και επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί στην Αθήνα κατά την 7η Δεκεμβρίου 2009, όμως λόγω αναβολής ετοιμάζεται να παρουσιατεί στον ίδιο τόπο κατά τον Ιανουάριο του 2010 και έχει ως κάτωθι:

Ο Δρουσιώτης μετά από όσα κατά τον Αύγουστο του 2008 καταγγείλαμε, απέφυγε επιμελώς να «ξαναχτυπήσει» και από τότε μέχρι σήμερα σιώπησε. Όμως τώρα, με το νέο βιβλίο του «ΔΥΟ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ», κατά του οποίου ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΕΘΑ εντονότερα και το οποίο ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ εμφαντικότερα, επανέρχεται σε όσα ψευδή, ύποπτα και συκοφαντικά και ολωσδιόλου φανταστικά και ανυπόστατα ισχυρίζεται για τον αγώνα της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ κατά της Δικτατορίας και κατά του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ και των Συναγωνιστών και Συντρόφων του και τα οποία σήμερα και δια του βιβλίου του αναμασά και επαναλαμβάνει.

Επειδή θεωρούμε, ότι τόσο δια των δημοσιευμάτων στα οποία αναφερόμαστε (στο ΠΡΟΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ), όσο και δια του ΒΙΒΛΙΟΥ, αποτολμά τότε και τώρα, να ισχυρισθεί ανυπόστατα και φανταστικά, ότι στις τότε αποφάσεις μας για τον Αγώνα κατά της Δικτατορίας, δήθεν παγιδευτήκαμε ή επηρεαστήκαμε από οποιονδήποτε άλλον – συμπεριλαμβάνεται και ο Πολύκαρπος Γεωρκάτζης σε αυτούς – ενώ τίποτε παρόμοιο δε συνέβει,

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΣΤΕ και ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ κάθε παρόμοιο ισχυρισμό, που επιχειρείται όχι μόνο:

1) σαν δόλια πλαστογράφηση της Ιστορίας, αλλά και

2) δόλια καταστροφή συμβόλων και ηρώων των αγώνων υπέρ της επανόδου της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ στην Ελλάδα και κατά του ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ για ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ από την ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ, για σκοπούς και στόχους, που στρέφονται κατά των παλαιότερων και των σημερινών προσπαθειών για την επίλυση των προβλημάτων του μαρτυρικού νησιού της ΚΥΠΡΟΥ.

Για τους πιο κάτω λόγους, που προκύπτουν ως αναμφισβήτητη αλήθεια, μετά από την εξέταση του Βιβλίου «ΔΥΟ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ», παρατηρούμε αναλυτικότερα τα πιο κάτω:

ΠΡΩΤΟΝ: Αν και αντιλαμβανόμεθα τις ανάγκες του Δρουσιώτη να «στήσει» μυθιστορηματικότερη και περισσότερο συνταρακτική πλοκή στο φαντασιοκόπημά του – που είναι γεμάτο από βαθύ και ασίγαστο μίσος κατά των δραστηριοτήτων και έργων του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη (όπως εξάλλου και κατά των λοιπών της ηγετικής τριάδος, του Τάσσου Παπαδόπουλου και Γλαύκου Κληρίδη) – εντούτοις θεωρούμε απολύτως απαράδεκτη τη σύνδεσή του με τον ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ και την Απόπειρα Τυραννοκτονίας κατά του Δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου, που επιχειρήθηκε τη 13η Αυγούστου 1968, στο 31ο χλμ. της οδού Αθηνών-Σουνίου, εκ μόνου του λόγου, ότι τα εκρηκτικά που χρησιμοποίησε ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ προήρχοντο από την Κύπρο.

Ομοίως θεωρούμε παράλογο, εξωφρενικό και εξωπραγματικό και γέννημα νοσηρού και φαντασιοκόπου εγκεφάλου, τον ισχυρισμό του ότι η απόφαση και ο σχεδιασμός του εγχειρήματος της οδού Αθηνών-Σουνίου, ήταν κατ’ εντολή του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη και κατά σχεδιασμό των σκληρών (Ασλανίδη-Λαδά-Ιωαννίδη) της Χούντας, των οποίων τις εντολές και τα σχέδια δήθεν – κατά τον Δρουσιώτη – πραγμάτωνε ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ και οι Συναγωνιστές και Σύντροφοί του στο εγχείρημα.

ΔΕΥΤΕΡΟ: Αν και αντιλαμβανόμεθα πλήρως την ανάγκη του Δρουσιώτη να δώσει βάθος και πλοκή στο διήγημά του και σε όσα «ιστοριογραφεί», προκειμένου να ικανοποιήσει το πάθος του, τους σκοπούς και επιδιώξεις του, και για αυτό αποδίδει, όσα αποδίδει – άδικα ή δίκαια – στον Πολύκαρπο Γεωρκάτζη, μας ξενίζει και μας εξεγείρει ιδιαίτερα το γεγονός, ότι επιχειρεί χωρίς κανένα δικαιολογητικό στοιχείο ή ντοκουμέντο, να συνδέσει την Απόπειρα Τυραννοκτονίας – κατά του Αρχιδικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου – που έγινε στην Ελλάδα από Ελλαδίτες Αντιστασιακούς, στην οδό Αθηνών-Σουνίου κατά τη 13η Αυγούστου 1968, με την απόπειρα κατά του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, που έγινε στην Κύπρο στο Προεδρικό Μέγαρο, σχεδόν 2 χρόνια αργότερα, στις 15 Μαρτίου 1970, από ομάδες Αντι-Μακαριακών, που ετοίμαζαν πραξικόπημα στην Κύπρο.

Το πελώριο και αντοκουμεντάριστο λογικό και χρονικό «άλμα» και η αυθαίρετη και παρανοϊκή διασύνδεση δύο ανόμοιων και μερικώς αντιθετικών πραγμάτων – που αφορούν διαφορετικά πρόσωπα και ομάδες δραστών με πλήρως διαφορετικούς προσανατολισμούς, αποτελούν αναμφισβήτητα μοναδικό επίτευγμα της παγκόσμιας μυθιστοριογραφίας, ικανό για βραβείο «Γκραντ Γκινιόλ» αστυνομικού μυθιστορήματος, που θα μπορούσε να επιβραβευθεί από το βιβλίο Γκίνες.

ΤΡΙΤΟ: Πρόσθετα ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ τον Δρουσιώτη ότι προκειμένου να επιτύχει στο πρωτοφανές και μοναδικό εγχείρημά του, της ανάμειξης και σύνδεσης της Απόπειρας Τυραννοκτονίας της Ελληνικής Αντιδικτατορικής Αντίστασης με την Απόπειρα κατά του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, μεταχειρίζεται σαν «νήμα σύνδεσής τους» το «φτηνό επικοινωνιακό τέχνασμα» της σύνδεσης, των δύο ανόμοιων συμβάντων δια του ονόματος του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη – που θεωρεί παντού Πρωταγωνιστή – και του τίτλου του βιβλίου του (ΔΥΟ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ), αδιαφορώντας αν κατ’ αυτό τον τρόπο αδικεί τόσο την αλήθεια, όσο και την Ηθικο – Πολιτική Ιστορική Δικαιοσύνη απέναντι σε δυο διαφορετικά Ιστορικά Συμβάντα, τα οποία επιχειρεί να εξομοιώσει και να ισοτιμήσει.

Αναλυτικότερα, με βάση τον Πολύκαρπο Γεωρκάτζη και το όνομά του, επιχειρεί κατά τρόπο αυθαίρετο και έτσι θελικό να συνδέσει τα εις την Ελλάδα διαδραματισθέντα κατά την Απόπειρα Τυραννοκτονίας της 13ης Αυγούστου 1968, με όσα έλαβαν χώρα εις την Κύπρο, κατά την απόπειρα εναντίον του Προέδρου Μακαρίου από τις ομάδες των Αντι- Μακαριακών, κατά την 15η Μαρτίου 1970, για να καταλήξει στο μοναδικό επίτευγμα σε παγκόσμια κλίμακα, τα πιο πάνω να αποτελέσουν με βάση της «ενιαίας συσκευασίας τους », σε ένα βιβλίο με κοινό τίτλο (ΔΥΟ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ).

Με αυτό τον τρόπο το σύνολο της δήθεν αποκαλυπτικής αφήγησής του για το Κυπριακό δράμα, που κατά τον Δρουσιώτη ξεκίνησε – με υπαιτιότητα των Ελλήνων από την Απόπειρα Τυραννοκτονίας του Δικτάτορα των Αθηνών, ξεκαθαρίζει τους λογαριασμούς του με την Ιστορία.

ΤΕΤΑΡΤΟ: ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ότι ο Δρουσιώτης προκειμένου να καταστήσει αληθοφανέστερη την «κατασκευή» του, δε διστάζει να αντιγράψει και να επαναδιηγηθεί ολόκληρη τη Χουντική εκδοχή της Απόπειρας κατά του Αρχιδικτάτορα Παπαδόπουλου – στην οποία μάλιστα δεν επιχειρεί καν οφθαλμοφανείς διορθώσεις – διαθέτοντας δεκάδες σελίδες (115-176) εις το βιβλίο του, κατά αντιγραφή του Χουντικού βουλεύματος και κατηγορητηρίου και των ισχυρισμών του διαβόητου Βασιλικού Επιτρόπου του Εκτάκτου Στρατοδικείου Αθηνών Ι. Λιαπή, με άλλα λόγια του συνόλου του τότε Χουντικού καθεστώτος (συνολικά σκληρών και μαλακών Χουντικών), που με βάση τα πιο πάνω επιζητούσε δυο τουλάχιστον εκτελέσεις (Παναγούλη – Βερυβάκη) και επέβαλε ισόβιες καθείρξεις και πολυετείς ποινές φυλάκισης (στους Κλωνιζάκη, Λεκανίδη, Ελευθεριάδη, Αβράμη, Ζαμπέλη, Γιώτα, Πρίντεζη, Παπούλα κ.ά.), αλλά και ηθικο-πολιτικούς στιγματισμούς, εξορίες και αποκλεισμούς διαπρεπών Ελλήνων Πολιτικών και Αντιστασιακών του Εσωτερικού και του Εξωτερικού (Παπανδρέου Ανδρέα, Βαρδινογιάννη Παύλου, Νικολαΐδη Νίκου, Παναγούλη Στάθη κ.ά.), χωρίς να υπολογίζεται, ότι κατ’ αυτό τον τρόπο ηθικοπολιτικά επιτυγχάνεται η δικαίωση της Δικτατορίας και του Πραξικοπήματος, που αποτέλεσαν τότε και μετά, την πηγή όλων των δεινών στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

ΠΕΜΠΤΟ: ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ότι ο Δρουσιώτης, προκειμένου να μειώσει και να εξαφανίσει τις ανεξιλέωτες ευθύνες του Αρχιπραξικοπηματία Γ. Παπαδόπουλου και να μειώσει τις ιστορικές ευθύνες του Αρχηγού της Χούντας, για το σύνολο των πράξεων και των παραλείψεων του καθεστώτος, επιχειρεί διάκριση και διαίρεση ανάμεσα στις ευθύνες των Χουντικών και με την κατασκευή ομάδων «σκληρών» και «μαλακών» ανάμεσα στους διάφορους παράγοντες, υπο-παράγοντες και ανθυπο-παράγοντες του καθεστώτος, που συναπάρτιζαν το σύνολο της Χούντας και αποτολμά την απαλλαγή του Αρχιπραξικοπηματία από τις ιστορικές ευθύνες του και επιχειρεί τον εξαγιασμό του Αρχιδικτάτορα, που αναμφισβήτητα φέρει τις μεγαλύτερες ευθύνες για το λαομίσητο καθεστώς του.

Το σύνηθες τέχνασμα των «μελετητών της παρακμής» για διακρίσεις «σκληρών» και «μαλακών» πρωταιτίων, δεν είναι άγνωστο στην ιστοριογραφία, προκειμένου να απαλλαγούν από τις ιστορικές τους ευθύνες, πολλοί από τους συντελεστές των μεγάλων γεγονότων. Τις περισσότερες φορές οι πρωταγωνιστές.

Όμως, σαν δικαιολογητικό της απαλλαγής από τις ευθύνες των πράξεών τους των Αρχηγών παρόμοιων κινήσεων, αποτελεί εγκληματικό εφεύρημα τεχνητό και φαύλο τέχνασμα των Ανάξιων του Αγώνος και της Ιστορίας.

Όταν μάλιστα φτάνει στο σημείο να ανακηρύσσει σε Σωτήρα της Δημοκρατίας και του Έθνους τον Πρωταγωνιστή της Δικτατορίας και της Εθνικής ευθύνης στην Ελλάδα και την Κύπρο, συνιστά ύβρη κατά των Ελλήνων Αντιστασιακών και των μαρτύρων του Κυπριακού Αγώνα, αλλά και «εμπτυσμό» κατά πρόσωπο κατά της ιστορικής αλήθειας.

Όμως, με βάση αυτό ο Δρουσιώτης καταλήγει στο απίστευτο συμπέρασμα, ότι ο Αρχιδικτάτορας της Ελλάδος αποτέλεσε κατ’ εκείνη τη στιγμή Αγωνιστή και μεγάλη Ελπίδα της Δημοκρατίας στη χώρα.

ΕΚΤΟ: ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ τον Δρουσιώτη ότι με το βιβλίο του δε διστάζει να εξισώσει και ισοτιμήσει τον Αρχηγό της Χούντας και Δικτάτορα της Ελλάδος Γ. Παπαδόπουλο, με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, αφού ανακηρύσσει ισότιμα, ισοδύναμα και ομοιομορφικά και τους δύο ως στόχους παρομοίων συνομωσιών από τους ίδιους συνομώτες, οι οποίοι οργάνωσαν την κοινή για τα σχέδιά τους επιδίωξη: την Δικτατορία στην Ελλάδα και την επέμβασή τους στην Κύπρο – μέσα από στρατιωτικά καθεστώτα και κατοχές.

Έτσι τελικά η διήγηση Δρουσιώτη επιτυγχάνει να ευθυγραμμίσει και ισοτιμήσει το Δικτάτορα της Ελλάδος Γ. Παπαδόπουλου, με τον λαοπρόβλητο Πρόεδρο της Κύπρου Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, αφού δια της τεχνητής κατασκευής και όλων όσων μετήλθε, κατά τη συγγραφή του βιβλίου του, επιτυγχάνει να καταστήσει ισότιμους σωτήρες της Δημοκρατίας και των Εθνικών σχεδίων σε Ελλάδα και Κύπρο τους παρολίγον στόχους της «σκληρής Χούντας».

ΕΒΔΟΜΟ: ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ότι ο Δρουσιώτης προκειμένου να υπηρετήσει την παρανοϊκή ψύχωσή του, ότι δήθεν, πηγή όλων των δεινών που εμφάνισε κατά την πορεία της η εξέλιξη του Κυπριακού, αποτελούσε η «εξ Ελλάδος» επιρροή και βοήθεια, που κατάτεινε στην ΄Ενωση της Κύπρου με την Ελλάδα ή στην Ανεξαρτησία του Νησιού – όμως έτσι το μόνο που τελικά επιτυγχάνει να κάνει, είναι αφενός μεν να απαλλάξει συνειδητά από οποιαδήποτε άλλη ευθύνη τους λοιπούς παράγοντες, που εμπλέκονται στο Κυπριακό όπως την Αγγλική Αποικιοκρατία, τον Τούρκικο επεκτατισμό και ιμπεριαλισμό και την πολιτική δεσποτεία των λοιπών Μεγάλων Δυνάμεων της περιοχής (Αμερικανών, Ρώσων κλπ.), και για αυτό και πανηγυρίζει με όλα τα γεγονότα, τα οποία σημειώθηκαν κατά τις δεκαετίες, που προηγήθηκαν και τα οποία αδυνάτισαν ή εκμηδένισαν τη δυνατότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας να επιβιώσει και να υπερασπιστεί αποτελεσματικά την υπόστασή της, μετά τις συνθήκες δημιουργίας της από τη σημερινή εισβολή και κατοχή του 40% του νησιού από τον Αττίλα.

Έτσι, ανενδοίαστα χαιρετίζει την απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο το 1968 ή δεν ενοχλείται ποσώς από τις εξελίξεις σε βάρος των Ελληνοκυπρίων, μετά την εισβολή του ΑΤΤΙΛΑ. Ενώ, και κατά τις τελευταίες εποχές προμαχεί ανένδοτα και αδιάστικτα υπέρ του ΣΧΕΔΙΟΥ ΑΝΑΝ, που με βδελυγμία απόκρουσε ο Κυπριακός Ελληνισμός.

Είναι για αυτό χαρακτηριστικό για μας – αλλά δεν μας αιφνιδιάζει καθόλου – πως εχθρός του Δρουσιώτη είναι καθένας, ο οποίος κινείται σε ένα κλίμα διαφορετικό από το εθνοκτόνο δικό του, όπως εκείνο το κομμάτι της πολιτικής ζωής και δράσης στην Κύπρο, που στηριζόταν στην ηγεσία οποιασδήποτε κινήσεως είχε φιλοελληνικό ή φιλοκυπριακό προσανατολισμό.

Έτσι εξηγείται το μίσος και το μένος κατά της τριάδας των ανεξαρτησιομανών – Γεωρκάτζη Πολύκαρπου-Γλαύκου Κληρίδη-Παπαδόπουλου Τάσσου – από και δια των οποίων – ιδιαίτερα του πρώτου – αποτολμά τη σύνδεση των όσων αφορούσαν την Απόπειρα κατά του Γεωργίου Παπαδόπουλου με την Απόπειρα κατά του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

ΟΓΔΟΟ: ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ότι ο Δρουσιώτης, που σε ορισμένες περιόδους της Κυπριακής Ιστορίας, εμφανιζόταν να στηρίζει την Μακαριακή Πολιτική, χρεώνει δια του βιβλίου του στον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο τη διάπραξη καθοριστικών λαθών, το μεγαλύτερο των οποίων ήταν – όπως λέγει σε αυτό – ότι το 1963-1964 επιχείρησε να ανατρέψει τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, σε συμμαχία με τους Έλληνες, όμως στη συνέχεια διατείνεται, ότι παραδόθηκε σε αυτούς και μάλιστα σε εκείνο το κομμάτι του Ελληνικού Κράτους, που επεβουλεύετο την πολιτική της Κυπριακής Ανεξαρτησίας και ήταν αναφανδόν ταγμένο με την Πολιτική της Ένωσης.

Έτσι τελικά και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος αποδεικνύεται ότι ήταν ΜΙΚΡΟΣ σαν ΗΓΕΤΗΣ και ΑΠΕΤΥΧΕ ΠΛΗΡΩΣ στο έργο της επίλυσης του ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ.

ΕΝΑΤΟ: ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ότι ο Δρουσιώτης στη συγγραφή του έργου – τυφλωμένος από τις πολιτικές του μονομανίες και ψυχώσεις – αλλά ασφαλώς και εμποδιζόμενος από τις δεσμεύσεις του με όσους συναλλάσσεται έναντι υλικών ανταλλαγμάτων ή μη και οι οποίοι του προμηθεύουν τα αληθή ή χαλκευμένα στοιχεία και αρχεία τους, που επικαλείται – θέλει να εμφανίζεται σαν μανιακός της πλήρους Κυπριακής Ανεξαρτησίας και μαχητικός πολέμιος της Ένωσης, προκειμένου να καταγγείλει και να κατηγορήσει οποιονδήποτε δε συμφωνεί με την «εθνοκτόνα» γραμμή του.

Σε αυτή του την επιλογή ασκεί δικαίωμα. Όμως δεν είναι δικαίωμά του, στο βωμό αυτού του πάθους του να κατηγορεί όλους όσους δε συμφωνούν μαζί του και να επιτίθεται κατά πάντων, όσοι δε συμπίπτουν και συναντιώνται με αυτόν για όλα όσα αυτός μάχεται – ανιδιοτελώς ή με πλήρη ιδιοτέλεια και απαράδεκτα – και να μεταχειρίζεται κατά των ως άνω κατηγορίες, φαντασιοκοπήματα και πολυμήχανες κατασκευές – μία των οποίων είναι το κατασκεύασμά του, με μορφή βιβλίου, που τώρα παρουσιάζει.

ΔΕΚΑΤΟ: Είναι, τέλος, αδύνατο, να αφήσουμε ασχολίαστο το γεγονός ότι το σύνολο των ισχυρισμών του Δρουσιώτη – ιδιαίτερα εκείνων που κάνουν κρίσιμες συνδέσεις με τα επίμαχα σημεία των κατασκευών – στηρίζεται σε μαρτυρίες, στοιχεία ή έγγραφα – αληθινά ή κατασκευασμένα, γνήσια ή χαλκευμένα – ξένων μυστικών υπηρεσιών – όργανο των οποίων τάχα αποτελεί? – Τούρκων, Τουρκοκυπρίων, Αμερικανών, Άγγλων, Ρώσων, των παλαιοτέρων ή νεοτέρων εποχών του Κυπριακού δράματος.

Η πιο πάνω επισήμανσή μας, σε συνδυασμό με τους ισχυρισμούς και τους χρόνους, που αυτοί προβάλλονται – τώρα που επανέρχεται το Κυπριακό προς επίλυση – δεν μας καταλείπει καμία αμφιβολία, ότι βαθύτερες προθέσεις του εν λόγω “κυρίου”, δεν είναι η «δίωξη της αλήθειας και η ανάδειξη της αληθούς ιστορίας», αλλά η εξυπηρέτηση ξενόδουλων «κατακτητικών» και ιμπεριαλιστικών σχεδίων, σε βάρος των δικαιωμάτων των Ελληνοκυπρίων και της Κυπριακής Πολιτείας.

Αυτός είναι ο βαθύτερος λόγος, για τον οποίο ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΡΟΥΣΙΩΤΗ ΟΤΙ κινείται με όσα ισχυρίζεται στο «αστυνομικό» φαντασιοκόπημά του και εναντίον της αλήθειας και της ιστορίας, όπως αυτή κατεγράφη από την αρχή της ανακηρύξεως του Κυπριακού Κράτους και μέχρι σήμερα, χωρίς την ψυχρή και δίκαιη κρίση της Ιστορίας.

Μετά όλα τα πιο πάνω και ύστερα από όσα παρατηρήσαμε εις τα γραφέντα από το Δρουσιώτη τον Αύγουστο του 2008 – με τα δημοσιεύματά του στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – επανερχόμεθα σε όσα προσθέτει δια του βιβλίου του και τα οποία μας “προκαλούν”, προκειμένου αφενός μεν να :

ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΟΥΜΕ τον ίδιο ως ΠΑΡΑΧΑΡΑΚΤΗ της Ιστορίας και αδίστακτο ΑΠΑΤΕΩΝΑ ιστορικών δεδομένων, αφετέρου δε να

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΟΥΜΕ – και ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΟΥΜΕ το βιβλίο του, σαν συκοφαντικό φαντασιοκόπημα, με εμπρόθετη διάθεση τη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας και των αναμφισβήτητων ιστορικών δεδομένων και να αξιώσουμε από όλους τους Δίκαιους και Τιμίους ανθρώπους καλής θελήσεως να διατηρήσουν ακέραια τη μνήμη του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ και του εγχειρήματος Τυραννοκτονίας κατά του Δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου, δεδομένου ότι οι ισχυρισμοί σε αυτό το σημείο του Δρουσιώτη δόλια και ανατρεπτικά προς τα αναμφισβήτητα ιστορικά δεδομένα, Παραχαράσσουν την ιστορική αλήθεια και Συκοφαντούν όσους αφορούν και περιλαμβάνουν, διότι Αντιστάθηκαν κατά της Δικτατορίας ή προμάχησαν υπέρ της Πατρίδος των στους Αγώνες της Ελλάδας και της Κύπρου.

Οι καταγγέλοντες Συναγωνιστές, Σύντροφοι και Φίλοι στην Αντίσταση κατά της Χούντας, του Αλέξανδρου Παναγούλη

Aβράμης Γιώργος

Ανδρουτσόπουλος Κων/νος

Ασημακοπούλου Σοφία

Βερυβάκης Ελευθέριος

Ζαμπέλης Νικόλαος

Κλωνιζάκης Ιωάννης

Κλωνιζάκης Αρτέμις

Κρητικός Παναγιώτης

Μελά Αναστασία

Μελάς Ευστάθιος

Μωράκης Γιώργος

Νικολαϊδης Νικόλαος

Παναγούλης Ευστάθιος

Πάνου Άρης

Τσάνου Θεοδώρα