Παρέμβαση Γ. Ψαρρόπουλου – Συναγωνιστή και φίλου του Αλέκου Παναγούλη

Απαντά στον κ. Μ. Δρουσιώτη στο επιχείρημα ότι ” ο Παναγούλης ήταν άγνωστος μέχρι την ημέρα της σύλληψής του και έγινε γνωστός από τις 13 Αυγούστου 1968 και μετά την απόπειρα”.

Κύριε Δρουσιώτη πρέπει να γνωρίζετε ότι για να γίνεις “ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ” πρέπει πρώτα να είσαι κομπάρσος, για να γίνεις “ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ” πρέπει πρώτα να είσαι αθλητής.

Έτσι λοιπόν και ο Παναγούλης από το 1957 “γαλβανίστηκε” αγωνιζόμενος για τη Δημοκρατία και για την Ελλάδα, μέσα από τις τάξεις της ΟΝΕΚ και της ΕΔΗΝ και βέβαια μέσα στο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, που ήταν σπουδαστής με αιτήματα τότε το 15% για την Παιδεία και το 1-1-4, εναντίον της βίας και της νοθείας, όπως επίσης και για την Κύπρο εναντίον των ΄Αγγλων και εναντίον των απαγχονισμών.

Βέβαια δεν ήταν αμέτοχος ο Ηγέτης της ΟΝΕΚ την εποχή εκείνη και προταθείς για Θανατική Ποινή και ο παρών σήμερα Λευτέρης Βερυβάκης.

Από τότε γνωρίζονταν ο Αλέκος, ο Λευτέρης και εγώ.

Όμως ο Παναγούλης συνελήφθη εκείνη την εποχή από την τότε Χωροφυλακή Γλυφάδας, διότι έγραφε στους τοίχους της παραλιακής Λεωφόρου τα συνθήματα “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ” και “1-1-4”.

Πάντως κ. Δρουσιώτη σας ευχαριστούμε γιατί σήμερα 4 Φεβρουαρίου 2010, Τσικνοπέμπτη, δηλαδή μέσα στην Αποκριά, που όλοι ντύνονται “μασκαράδες”, εσείς επιλέξατε τη “στολή του ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ”, ενώ άλλοι βέβαια ντύνονται “ο καραγκιόζης ΔΗΜΑΡΧΟΣ”, ο “καραγκιόζης ΓΙΑΤΡΟΣ” και ο “καραγκιόζης ΦΟΥΡΝΑΡΗΣ”.

Advertisements