Το «ΜΑΣΤΙΓΙΟ και το ΚΑΡΟΤΟ»……

Το ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ «ΠΕΡΑΣΕ» αλλά δεν ΕΚΛΕΙΣΕ….

……..ΑΠΕΤΡΕΨΑΝ τις ΑΠΩΛΕΙΕΣ

Γράφει ο Ελευθέριος Βερυβάκης – π. Υπουργός – Βουλευτής

Το βράδυ της Τετάρτης 7 Ιουλίου 2010 τα 159 ΝΑΙ (157 από τους Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ συν 2 από τη Ντ. Μπακογιάννη και Κ. Κιλτίδη) επέτρεψαν στο Ασφαλιστικό όχι μόνο να ψηφιστεί, αλλά και να δώσει αισιοδοξία στην Κυβέρνηση, ότι μέχρι το τέλος θα μπορέσει να ξεπεράσει τις δυσκολίες από το ΜΝΗΜΟΝΙΟ και την αφαίρεση της εξουσίας της από το ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ (ΕΕ. – ΕΚΤ – ΔΝΤ).

Βέβαια όλοι κατάλαβαν ότι ενώ η Βουλή ενέκρινε και είπε ΝΑΙ, η Κοινωνία είπε ΟΧΙ.

Η χθεσινή Γενική Απεργία – η τρίτη μεγάλη εκδήλωση στο «κορδόνι» των εκδηλώσεων για τα μέτρα, που το ΔΝΤ έχει περάσει στην Ελλάδα – έδειξε ότι η υπόθεση δεν έκλεισε.

Η προσπάθεια του Πρωθυπουργού και της Κυβέρνησης να πείσουν την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, ότι είναι θέμα ζωτικής σημασίας για τη Χώρα η ψήφιση του Ασφαλιστικού, ουσιαστικά απέδωσε, παρά τις μικρές απώλειες.

Για να φτάσουμε όμως μέχρι εδώ το Μέγαρο Μαξίμου χρησιμοποίησε όλα τα μέσα …. «μαστίγιο και καρότο».

Εμμέσως, από μιας αρχής έμπαινε θέμα ψήφου εμπιστοσύνης προς την Κυβέρνηση, ενώ ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης τόνιζε επί 3 ημέρες, ότι δεν έχουν θέση στο Κόμμα όσοι καταψηφίσουν το Ασφαλιστικό.

Η προειδοποίηση διαγραφής μάλιστα αφορούσε και όσους θα καταψήφιζαν άρθρα του Ασφαλιστικού.

Εξάλλου οι αλλαγές της τελευταίας στιγμής στο Νομοσχέδιο από την πλευρά του Υπουργού Εργασίας σε συνδυασμό με τις ασφυκτικές πιέσεις σε «ύποπτους» προς ανταρσία Βουλευτές, που ασκήθηκαν από το Πρωθυπουργικό γραφείο στα παρασκήνια, είχαν ως αποτέλεσμα το Κυβερνών Κόμμα να εμφανιστεί συμπαγές, τουλάχιστον στην επί της αρχής ονομαστική ψηφοφορία της Βουλής την νύχτα της Τετάρτης.

Ο Πρωθυπουργός στην προσεκτική τοποθέτησή του παρότρυνε την ηγεσία του Υπουργείου Εργασίας να εξαντλήσει κάθε περιθώριο, στο πλαίσιο πάντα των υποχρεώσεων της χώρας, που απορρέουν από το ΜΝΗΜΟΝΙΟ, ενσωμάτωσης των όποιων επί μέρους προτάσεων των Βουλευτών.

Τελικά μάλιστα δεν παρέλειψε να δώσει την υπόσχεση – άλλο το πόσο θα την τηρήσει – ότι η Κυβέρνηση δεσμεύεται να αναπληρώσει τις απώλειες των συντάξεων με αύξηση του επιδόματος που θα χορηγείται εφεξής στη θέση της 13ης και της 14ης σύνταξης, προσπαθώντας έτσι να δείξει ότι κατανοεί τις ενστάσεις των Πράσινων Βουλευτών, που κατευθυνόντουσαν έντονα προς την ιδέα καταψήφισης συγκεκριμένων άρθρων του Νομοσχεδίου.

΄Ετσι η Κυβέρνηση μεταχειρίστηκε από την αρχή μέχρι το τέλος όλα τα «όπλα» που είχε στη διάθεσή της, παίζοντας περίτεχνα το παιχνίδι του «μαστίγιου και καρότου», προκειμένου να μη χάσει «κουκιά» από τη Κοινοβουλευτική της Ομάδα και προκειμένου να μη βρεθεί στη δύσκολη θέση να επαναλάβει τις διαγραφές των προηγούμενων ψηφοφοριών.

Βέβαια αυτό δεν προεξοφλεί για το μέλλον κατά πόσο θα πρέπει από αυτό και μόνο να είναι ήσυχη, ότι εξαιτίας των ρυθμίσεων στο Ασφαλιστικό και το Εργασιακό, δεν θα πρέπει να ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει στο εγγύς ή απώτερο μέλλον κοινωνικές αναταραχές.

Οι πολιτικοί παρατηρητές που σχολιάζουν στις ιστοσελίδες μας τις εξελίξεις, παρατηρούσαν με την ευκαιρία της τελευταίας μάχης, που μάλιστα από πολλούς θεωρείται η «μητέρα των μαχών», που δίδονται μετά την υπογραφή του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, ότι η δική τους εκτίμηση εξαρχής ήταν πως η Κυβέρνηση δεν θα είχε πρόβλημα σε αυτή την ψηφοφορία, όμως αυτό δε σημαίνει ότι με αυτή και μόνη την ψηφοφορία λύνει τα αναρίθμητα προβλήματα που άνοιξαν με την Κοινωνία, η οποία θα πρέπει από τώρα και μετά να μη θεωρείται καθόλου «δεδομένη» με βάση τη θριαμβευτική υπερψήφιση του Κυβερνητικού Κόμματος στις τελευταίες Εκλογές.

Γιατί η εικόνα που μετά τις τελευταίες Εκλογές έχει οικοδομήσει ο Αρχηγός του Κυβερνητικού Κόμματος, αλλά και ολόκληρο το Κυβερνητικό Κόμμα στον Ελληνικό Λαό δεν έχει πια καμιά σχέση με εκείνη που υπήρχε κατά τις Εκλογές.

Αυτό δεν είναι μόνο η εικόνα των δημοσκοπήσεων, που κατασκευάζουν οι «δημοσκοπικοί μηχανισμοί» ή τα ΜΜΕ – που όπως είναι γνωστό σε όλους συχνά κατευθύνονται από «σκοτεινά κέντρα» ή από «πληρωμένες δημοσκοπήσεις» – αλλά είναι πια η κοινή πεποίθηση των συντριπτικά μεγάλων αριθμών της κοινής γνώμης, που σκέπτεται ελεύθερα και αβίαστα επί τη βάση του συμφέροντος των πολλών.