Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ «ΘΑΒΕΙ» ΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΔΡΟΜΟ. «ΨΑΧΝΕΙ» ΤΟΝ ΤΕΤΑΡΤΟ ΔΡΟΜΟ?

Γράφει ο Ελευθέριος Βερυβάκης, τ. Υπουργός – Βουλευτής

Στο διάστημα των διακοπών του Αυγούστου στην ηλεκτρονική σελίδα του Christian Science Monitor, ο Έλληνας Πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Ένωσης σε συνέντευξη που έδωσε υποστήριξε, ότι: «ο τρίτος δρόμος για την ανάπτυξη και το σοσιαλισμό – ίδε Μπλαιρ κλπ – απέτυχε και πρέπει να ταφεί, αλλά ότι ο νέος προσανατολισμός των σοσιαλιστών θα πρέπει να κινηθεί σε ένα “τέταρτο δρόμο”, που θα μπορεί να διασφαλίζει στις αγορές την ελευθερία να καινοτομούν και να αναπτύσσονται, αλλά ότι θα πρέπει ταυτόχρονα να εξασφαλίζει στους ανθρώπους το γεγονός ότι η Δημοκρατία δε θα πρέπει να υποτάσσεται στις αγορές».

Προχωρώντας, μάλιστα, πιο πέρα τη σκέψη του – που μέχρι σήμερα δεν έχει ποτέ παρουσιαστεί ολόκληρη – υποστήριξε εμφαντικά ότι ο τέταρτος αυτός δρόμος βασίζεται σε Δημοκρατικούς Θεσμούς οι οποίοι θέτουν την Παγκόσμια Αλληλεγγύη πάνω από κάθε Εθνικό Συμφέρον. Για να καταλήξει, ότι αυτός πιστεύει πως «πρέπει να επιμείνουμε στην Παγκοσμιοποίηση, όμως να είμαστε εμείς εκείνοι που θα αποφασίσουμε σε ποια κατεύθυνση θέλουμε να την οδηγήσουμε».

Και συνέχισε με το γνωστό πια «μότο» του, σύμφωνα με το οποίο τάχα «έχουμε ανάγκη από Παγκόσμια Διακυβέρνηση και Θεσμούς και Οργανισμούς όπως το G20 και ο ΟΗΕ, που πρέπει όμως να γίνουν πιο περιεκτικοί και αντιπροσωπευτικοί».
Πάνω στο ίδιο θέμα – του τάχα τέταρτου δρόμου – συνέχισε με πολλά που αφορούν τα μεγάλα σύγχρονα έθνη, όπως η Κίνα, η Ινδία ή άλλες χώρες του παλιού τρίτου κόσμου, που όμως σήμερα αναπτύσσονται και αποτελούν τις νέο-εμφανιζόμενες οικονομικές δυνάμεις του πλανήτη, για να καταλήξει ότι όλα αυτά πρέπει να συντεθούν σε «σενάρια ανάπτυξης και ευημερίας», που θα αποφεύγουν τα άλματα «από τη μια φούσκα στην άλλη» και από τη μία κρίση στην άλλη κρίση.
Οι πολιτικοί παρατηρητές, που επισημαίνουν ιδιαίτερα τις ιδεολογικού τύπου αναφορές για τον «τέταρτο δρόμο» του κ. Γ. Παπανδρέου σε αντικατάσταση του παλαιότερου «τρίτου δρόμου», που στην Ελλάδα υποστήριζε ο Κ. Σημίτης, παρατηρούσαν πικρόχολα, ότι το πρόβλημα δεν είναι η κατασκευή πρόσκαιρων και πρόσφορων «εννοιολογικών σχημάτων» για την υποβοήθηση των πολιτικών καταστάσεων που προκύπτουν από τη δραστηριότητα των κυρίαρχων ομάδων, αλλά η ιδεολογική ερμηνεία – με απόλυτη ανταπόκριση και σύνδεση προς τα πραγματικά δεδομένα – των γεγονότων και πράξεων που μεσολαβούν και διαμορφώνουν τη ζωή και τη δράση των ανθρώπων και των κοινωνιών και με την αυτονόητη σύνδεση, που πρέπει αυτά να έχουν στις περιπτώσεις της ανάπτυξης και δικαιοσύνης, για τις οποίες αγωνίζονται οι πραγματικοί δημοκράτες και σοσιαλιστές. Μάλιστα ακόμη περισσότερο η υπέρβαση της “παθητικής” ερμηνείας των γεγονότων και των θέσεων του “υποκειμένου της πολιτικής” και η αντικατάσταση της παθητικής στάσης με την ενεργητική – δημιουργική δραστηριότητα που θα προσθέτει προοδευτικά δεδομένα και προοδευτικούς δημιουργούς σε όσους παίζουν πρωταγωνιστικό – διαμορφωτικό ρόλο.


Όμως, αυτό δεν έχει μέχρι στιγμής προκύψει αβίαστα από τα πολιτικά δεδομένα και πράγματα ούτε της Ελλάδος, ούτε του σημερινού προοδευτικού κόσμου, που “διαχειρίζονται” οι δημοκρατικές και σοσιαλιστικές Ηγεσίες στην παρούσα φάση της Ανθρώπινης Ιστορίας.