Η Κυβέρνηση των «πεντήκοντα» (παρά 1) …..

ΟΙ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ της ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ =

η «ΣΥΝΤΑΓΗ» της ΠΑΡΑΛΥΣΗΣ και της ΑΠΑΞΙΩΣΗΣ των ΥΠΟΥΡΓΩΝ

…. και τι θα κάνει καθένας Υπουργός !!!

Γράφει ο Ελευθέριος Βερυβάκης – π. Υπουργός – Βουλευτής

Ο Ανασχηματισμός – έτσι τουλάχιστον λεγόταν – απέβλεπε στο ξεκαθάρισμα των καταστάσεων, που για τους δέκα πρώτους μήνες από την Ορκωμοσία της Κυβέρνησης είχαν επισημανθεί, σαν «αδύναμες» ή «συγκεγχυμένες».

Όμως το νέο σχήμα, που είναι σχεδόν το διπλάσιο από το προηγούμενο – και στο οποίο δεν συμπεριλαμβάνουμε τους αναρίθμητους ξένους και ντόπιους “συμβούλους” και “μυστικοσυμβούλους” του Πρωθυπουργού και των Υπουργών, ούτε βέβαια το “νέο Λευκό Οίκο” – και του οποίου το κύριο χαρακτηριστικό είναι, ότι οι αρμοδιότητες των Υπουργών, Αναπληρωτών Υπουργών, Υφυπουργών και οι κατανομές που τις συνοδεύουν, υπέρ των οποίων κάτι έχει ειπωθεί, μοιάζουν με το «ΜΑΛΛΙ της ΤΡΕΛΟΓΡΙΑΣ», που κανένας δεν καταφέρνει να διακρίνει ανάμεσά του από πού αρχίζει και που τελειώνει κάθε τι που το αφορά. Δεν θα ξεμπλέξει σύντομα και ακόμη χειρότερο ίσως ποτέ δε θα συντονιστεί, αφού είναι τόσοι πολλοί αυτοί που έχουν οριστεί σαν «συντονιστές» και αφού οι «συντονιζόμενοι» είναι αδύνατο – συνεπεία του χαρακτήρα και του τρόπου λειτουργίας τους να “βρεθούν” και να “συντονιστούν”.

Είναι πολλοί αυτοί που μιλάνε σήμερα για «χάος», όταν αναφέρονται στην Κυβέρνηση, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που λένε ότι και οι τυπικές κατανομές αρμοδιοτήτων, θα ξεπεράσουν το μήνα, προκειμένου να κάνουν τον κύκλο των τυπικών εγκρίσεων και των «κατασταλαγμένων» κατανομών.

Συνεπώς, το ερώτημα που όλοι αυτοί βάζουν είναι «πότε θα δοθεί ο χρόνος σε όσους έχουν διοριστεί Υπουργοί, Αναπληρωτές Υπουργοί, ή Υφυπουργοί να παράγουν έργο και να καταφέρουν αυτό το έργο να το οδηγήσουν σε ανθοφορία».

Οι πολιτικοί παρατηρητές που σχολιάζουν στις ιστοσελίδες μας τις εξελίξεις, παρατηρούσαν ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της σημερινής Ελληνικής Κυβέρνησης, είναι η οργανωμένη και συντονισμένη δράση και απόδοση, χωρίς την οποία η αποτυχία είναι βεβαία.

Συνεπώς, ή θα πρέπει να βρεθεί η «συνταγή» για την ομαδική και αποδοτική λειτουργία της Κυβέρνησης ή η συνειδητοποίηση της αποτυχίας – με τη συνδρομή βεβαίως των εν τω μεταξύ αρνητικών επιδόσεων των Κυβερνητικών προγραμμάτων – είναι πρόβλημα συντόμου, πολύ συντόμου χρόνου.