Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΜΕΤΑΞΥ

ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Γράφει ο Δρ. Αριστείδης Δ. Πάνος – Πολιτειολόγος

Όλα, σχεδόν τα εγχειρίδια πολιτικής επιστήμης, ιδιαίτερα της Θετικής Σχολής, περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων και την ειλικρίνεια, την εντιμότητα και τον αληθινό λόγο ως απαραίτητες προϋποθέσεις και συστατικά του πολιτικού ταγού.

Δυστυχώς ο ελληνικός πολιτικός πληθυσμός, η πολιτική μας ελίτ εκτός όλων των άλλων προϋποθέσεων που στερείται, πέραν των ανωτέρω, έχει απεμπολήσει και τα τρία επισημανθέντα ανωτέρω συστατικά.

Έτσι έχει αναγάγει σε αυτονόητο την τακτική να «ποιεί τον Κρίττονα λόγο σε Ήττονα και τ’ ανάπαλιν».

Αλλά προς αποφυγή θεωρητικολογικών αποτιμήσεων να έρθουμε στη σημερινή, σκληρή, πραγματικότητα.

Η πολιτική μας σκηνή παρουσιάζει μία άκρως αλγεινή εικόνα, η οποία οφείλεται σε αντικειμενικούς κι υποκειμενικούς, των κομμάτων, λόγους, αλλά και του πολιτικού τους προσωπικού που το «υπηρετούν».

Βεβαίως δεν είναι άμοιρο ευθυνών και το εκλογικό σώμα το οποίο αδυνατώντας ή αδιαφορώντας να κάνει σωστές αποτιμήσεις και επιλογές έχει φέρει στο προσκήνιο, με τη βοήθεια και της τηλεόρασης, «πολιτικά» πρόσωπα χωρίς τις στοιχειώσεις προκαταρκτικές για εισαγωγή στον πολιτικό στίβο, προσωπικότητες. Όπως π.χ. επιτυχημένους στον επαγγελματικό στίβο, προσωπικότητες, εγνωσμένης εντιμότητας, ηθικά καταξιωμένες, με αγωνιστικές περγαμηνές για τη δημοκρατία στη χώρα μας και άλλα υποχρεωτικά και απαραίτητα «συστατικά». Και όχι «πλαστικές» περσόνες οι οποίες «γράφουν» στο γυαλί ή στα μικρόφωνα με την ακατάσχετη «καλλιεπή» ενδεχομένως εκφραστική τους λεκτική ευχέρεια ή ακόμα και με τη συμμετοχή τους σε ομάδες ευνοουμένων, και για αυτό συχνά προβαλλόμενων με διάφορους τρόπους, από τα μέσα του γραπτού και ηλεκτρονικού τύπου, με φιλοξενία συνεντεύξεων, δηλώσεών τους κ.λ.π.

Αλλά πέραν των υποκειμενικών προϋποθέσεων του πολιτικού προσωπικού που αυτή την περίοδο βρίσκεται στο προσκήνιο της πολιτικής μας ζωής υπάρχουν και οι υποκειμενικές και αντικειμενικές ευθύνες των πολιτικών κομμάτων και μορφωμάτων, τα οποία με τη στάση τους και τις πολιτικές τους επιλογές έχουν οδηγήσει στην απαξίωση του πολιτικού λόγου και στην διάβρωση της «πολιτικής» αξιοπρέπειας και της πολιτικής μας ζωής.

Και βεβαίως δεν είναι άμοιρη ευθυνών ούτε η αριστερά η οποία βεβαίως δεν άσκησε εξουσία, αλλά είναι υπεύθυνη διότι άρθρωσε ανεύθυνο ή ξύλινο ή εξωπραγματικό λόγο.

Καθόσον αφορά το ΚΚΕ: Η άρνηση των πάντων με την ελιτίστικη λογική του «μόνο εμείς κατέχουμε την αλήθεια» την οποία όμως δεν προσδιορίζει ή καταθέτει με θετική πρόταση, ενώ αντιθέτως την αποκρύπτει διότι ξέρει ότι η «συνταγή της» πρόσφατα απέτυχε όπου δοκιμάστηκε ακόμη και στη μητρόπολη με την κατάρρευσή της το 1989, αλλά πρόσφατα και με τη δήλωση της εμβληματικής προσωπικότητας του Φιντέλ Κάστρο. Έτσι ουσιαστικά δεν σκοπεύει παρά μόνο σε δημιουργία εντυπώσεων και προσπάθειας διατήρησης του «μικρομάγαζου» και των επαγγελματικών, αμοιβόμενων από το κόμμα, στελεχών του.

Η άλλη αριστερά έδειξε, μετά από πολλά χρόνια παρουσίας στην πολιτική σκηνή, ότι μόνο οι ατομικές πολιτικές φιλοδοξίες του προσωπικού της αποτελούσαν την «ουσίαν» της πολιτικής τους παρουσίας. Συνιστώσες δηλαδή μικρές ομάδες αριστερίστικης και άναρχης φρασεολογίας, προσωπικές έριδες για ικανοποίηση φιλοδοξιών Τσίπρας κατά Αλιβάνου, Λαφαζάνης κατά των δύο, αριστερό ρεύμα, διασπασμένο αριστερό ρεύμα, ΚΟΑ, ΑΚΟΕ, Κόκκινο και άλλα συναφή παρόμοια τα οποία αποπροσανατολίζουν, απογοητεύουν και τελικώς καθιστούν αναποτελεσματικό αν όχι ανύπαρκτο τον όποιο «πολιτικό» λόγο και πολιτική παρέμβαση.

Η Δεξιά παρυφή του πολιτικού μας σκηνικού ο Λ.Α.Ο.Σ. του κ. Καρατζαφέρη παρουσιάζει μία πολιτική εικόνα «ολίγων απ’ όλα». Διότι δεν είναι συγκροτημένη ιδεολογία η σταθερή πράγματι άποψη σε ορισμένα ζητήματα μόνο, όπως π.χ. στο μεταναστευτικό. Γιατί η πολιτική πρόταση πρέπει να είναι σφαιρική και κατά το δυνατόν πλήρης. Ο κ. Καρατζαφέρης υλοποιώντας μία ακτιβιστική τακτική κατά το δοκούν, περισσότερο προβληματίζει παρά πείθει σε βάθος χρόνου πέραν του ότι, για τους υποψιασμένους, τρομάζει. Διότι η άποψη περί ακροδεξιάς δεν παύει να υποβόσκει, επιεικής έκφραση, συμπαραμαρτούσης και της θεωρίας του Ραλφ Μίλιμπαντ, περί του ρόλου των προσώπων στα πλαίσια των θεσμικών προσδιορισμών. (Βορίδης, Γεωργιάδης, Πλεύρης – περισσότερο ως όνομα και λιγότερο ως θέσεις ο τελευταίος – κ.λ.π.).

Αλλά το ζητούμενο είναι οι θέσεις των κομμάτων εξουσίας όσο αυτά απέδειξαν για πολλοστή φορά όπως το 2009, ότι μπορούν να σχηματίζουν αυτοδύναμες Κυβερνήσεις.

Η σημερινή πραγματικότητα είναι η δυσκολότερη περίοδος και η πρώτη τραγική του 21ου αιώνα για τη χώρα μας.

Ήδη η χώρα μας έχει τεθεί υπό επιτροπεία και το ζητούμενο είναι γιατί και πως, αλλά και το τι πρέπει να γίνει.

Και εδώ υπεισέρχεται η μυθοπλασία της πολιτικής πρότασης δια δηλώσεων της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, η οποία επιπολαίως και ανευθύνως, όπως και ως προηγούμενη Κυβέρνηση, αυθαδιάζει αναίσχυντα με λόγο λαϊκίστικο και φαντασιακό και προπετή.

Γιατί είμαστε υπό επιτροπεία είναι το συνεχές και απαραλάλεφτο ερώτημα;

Και η απάντηση είναι αμείλικτη: Διότι η Κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή οδήγησε χωρίς ίχνος ευθύνης τη χώρα στη χρεοκοπία. Και αντί να μπει ενώπιον των ευθυνών της προσπαθεί να αντεπιτεθεί μιλώντας για ευθύνη της σημερινής Κυβέρνησης η οποία αίρει τις αμαρτίες της ανεύθυνης, αδιάφορης και εγκληματικής πολιτικής της Κυβέρνησης της Ν.Δ. της οποίας η υπό τον κ. Σαμαρά Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, είναι ΣΥΝΕΧΕΙΑ.

Ενθυμίζει εδώ μία άποψη του πάλαι ποτέ Ακαδημαϊκού και Υπουργού των Κυβερνήσεων του Κωνσταντίνου Καραμανλή (Αλογοσκούφης, Παπαθανασίου, Παυλόπουλος, Ρουσσόπουλος κλπ.), ο οποίος σε ένα δοκίμιό του στο σύγγραμμά του η «Έλλας και ο Κόσμος» γράφει ότι «…διακηρύσσουν την παρθενία τους οι πόρνες και την νοικοκυροσύνη τους οι σουσουράδες».

Αλλά πέραν της αδιαμφισβήτητης ενοχής της Ν.Δ. και της ηγετικής ομάδας του κ. Κώστα Καραμανλή, η οποία οδήγησε τη χώρασε αυτό το επίπεδο (χάλι) ο νέος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Αν. Σαμαράς με περισσή έλλειψη ευθύνης ισχυρίζεται ότι οι πολιτικές της σημερινής Κυβέρνησης διόγκωσαν το χρέος της Ελλάδος λόγω κακών χειρισμών. Λησμονεί ή κάνει πως δε γνωρίζει πως άμα μία χώρα έχει οδηγηθεί στο χείλος του γκρεμού και οι «άλλοι» «σύμμαχοι» και «φίλοι» όπως και οι αδυσώπητες αγορές αφού τους έχεις ανάγκη σε «συνθλίβουν» σου απορροφούν και την τελευταία ικμάδα ζωής, σου στερούν κάθε περιθώριο αντίδρασης.

Τώρα ότι το επιχείρημα αν ήταν αυτός πρωθυπουργός θα διαπραγματευόταν διαφορετικά με διαφορετικά αποτελέσματα!… Αυτό είναι ο μυθολογικός πολιτικός Λόγος για τον οποίο γράφουμε σχετικά.

Δυστυχώς τα εάν και τα εφ’ όσον δεν παράγουν πολιτική. Παράγουν εικοτολογίες και φρούδες ελπίδες για όσους θέλουν να παραπλανούν και να παραπλανώνται. Τα άλλα είναι εκ του πονηρού. Γιατί δηλαδή θα ήσαν λιγότερο ανάλγητες οι αγορές αν ήταν ο κ. Σαμαράς Πρωθυπουργός και γιατί η κ. Μέρκελ θα του συμπεριφερόταν καλύτερα και λιγότερο σωστά; Γιατί δε θα έβαζε ως προϋπόθεση την απαραίτητη συμμετοχή του Δ.Ν.Τ. στην Τρόικα; Δυστυχώς το έχει εξαίρετα αλλά σκληρά στιχουργήσει ο Εθνικός μας ποιητής Διον. Σολωμός «Δεν είναι εύκολες οι θύρες όταν η χρεία τες κουρταλεί». Μάλλον επιτυχία είναι ότι δεν τελούμαι υπό την μονοδιάστατη εποπτεία του Δ.Ν.Τ., αλλά υπάρχουν και άλλοι «εταίροι» Ε.Ε και Ε.Κ.Τ. και αυτό οφείλεται μάλλον στις διεθνείς γνωριμίες του Γ. Παπανδρέου.

Κλείνοντας αυτό το σημείωμα πρέπει να επισημάνουμε δύο εισέτι Απόψεις που διατύπωσε ο κ. Σαμαράς.

Πρώτον ισχυρίσθηκε ότι το χρέος της χώρας το δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ. Διότι τα 80 δις ευρώ χρέος που βρήκε ο κ. Κώστας Καραμανλής αναλογούσαν σε 70 δις ευρώ τόκους προηγούμενων χρεών και μόλις 10 δις αφορούσαν τη Ν.Δ.

Οποία απάτη. Από το 1974 έως το 2009 τη χώρα κυβέρνησαν εν ελλάξ, 18 χρόνια το ΠΑΣΟΚ, 16 η Ν.Δ. και παρενεβλήθη το βρώμικο ’89 και η Κυβέρνηση Ζολώτα. Άρα αν δεχθούμε τα νούμερα του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης τότε τα 70 δις από τα νέα 80 δις του νέου χρέους που επικαλείται ο κ. Σαμαράς βαρύνουν εξίσου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Όχι λοιπόν μυθοπλασίες.

Το δεύτερο θέμα είναι η θεωρία του μείγματος Οικονομικής Πολιτικής, στο οποίο αναφέρεται ο κ. Σαμαράς. Από τις θέσεις που κατέθεσε στη Θεσσαλονίκη πολλά από αυτά τα διατύπωσε και ο Πρωθυπουργός., τα υπόλοιπα τα υπόσχεται ο κ. Σαμαράς μετά τη λήξη του Μνημονίου. Αλλά τότε και μετά την επιτήρηση πολλά μπορούν να υποσχεθούν οι πολιτικοί μας που τους επιτρέπεται να είναι και στη σφαίρα του ΜΥΘΟΥ.