Η Κίνηση του Μίκη Θεοδωράκη……

 

Μια ακόμη ΦΩΝΗ για τη ΣΩΤΗΡΙΑ της ΠΑΤΡΙΔΑΣ

 

….. ξεκινά με “κραυγές αγωνίας” υπέρ της σωτηρίας της Πατρίδας!!!!

 

 

Γράφει ο Ελευθέριος Βερυβάκης – π. Υπουργός – Βουλευτής

 


Η 1η Δεκεμβρίου 2010 ημέρα Τετάρτη, έχει ανακοινωθεί σαν η ημέρα, όπου ο Μίκης Θεοδωράκης, σε έκφραση της ανησυχίας και αγωνίας του για την πορεία της Πατρίδας τους τελευταίους καιρούς, θα εκθέσει τους προβληματισμούς του και θα αναγγείλει τις αποφάσεις του σε σχέση με το παρόν και το μέλλον της Πατρίδας μας.

 

Η ιστοσελίδα μας προκειμένου να προετοιμαστεί για όσα θα ακουστούν παίρνει από το περιοδικό «Manifesto» τμήμα της τελευταίας συνέντευξής του με το δημοσιογράφο Χ.Χ. και την παρουσιάζει στους αναγνώστες της, με σχόλια των πολιτικών κύκλων, που σχολιάζουν στις ιστοσελίδες μας.

Χ.Χ. -Θα ήθελα ξεκινώντας να σας ζητήσω την «ανατομία» της σημερινής οικονομικής κρίσης σύμφωνα με τις δικές σας απόψεις, αναλύσεις, εκτιμήσεις και συμπεράσματα.

 

Μ.Θ. Όταν λέμε οικονομική κρίση, συνήθως εννοούμε το δυσβάστακτο δημόσιο χρέος μας προς τρίτους, που φυσικά για να εξοφληθεί είμαστε αναγκασμένοι να πληρώνουμε υψηλούς τόκους, οι οποίοι τελικά αντί να το μειώσουν, το αυξάνουν, οπότε είμαστε αναγκασμένοι να δανειζόμαστε ξανά και ξανά, με αποτέλεσμα το χρέος να αυξάνεται συνεχώς με την πρόσθεση των νέων τόκων και των νέων δανείων. Έχουμε μπει δηλαδή στη λογική και πρακτική του μαγγανοπήγαδου, με τη διαφορά ότι το «μουλάρι» που έχουμε γίνει, είναι υποχρεωμένο να αυξάνει συνεχώς την ταχύτητά του, με αποτέλεσμα κάποτε να σωριαστεί από την υπεράνθρωπη προσπάθεια.

Μήπως όμως ένας λαός που συνέτεινε και ο ίδιος στο να τον μεταβάλουν σε ένα ά-λογο υποζύγιο, δεν είναι στην πραγματικότητα ένα μουλάρι που κάνει κύκλους γύρω από το μαγγανοπήγαδο αυτού του διεφθαρμένου συστήματος που υπήρξε έργο όλων των κομμάτων από το 1974 έως σήμερα?

Σ’ αυτό συνέτεινε και ο ίδιος φυσικά ο Ελληνικός Λαός, που χωρίς να κάνει σοβαρή προσπάθεια για να αποτινάξει από πάνω του τον χουντικό ζυγό, οι συνθήκες του έκαναν δώρο μια πρωτόγνωρη γι’ αυτόν ελευθερία – δημοκρατία, η οποία μεταβλήθηκε λόγω της μετάλλαξης των κομμάτων της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς σε κήρυκες λαϊκισμού, σε ασυδοσία – αναρχία, που οδήγησε νομοτελειακά στον «ωχαδελφισμό», στην κυριαρχία της υποκουλτούρας, στη δολοφονία του ήθους και από κει στην γενικευμένη διαφθορά.

Η πορεία του δημόσιου χρέους, δηλαδή πότε, πως και ποιοι το αυξάνουν, βρίσκεται σε απόλυτη συνάφεια με την παραπάνω δραματική πτώση της ποιότητας της πολιτικής και κατ΄επέκταση της κοινωνικής ζωής, για να φτάσουμε από το 1974 στο 2009, οπότε κατά το παράδειγμα του μαγγανοπήγαδου, ο λαός – μουλάρι έπρεπε να πολλαπλασιάσει την ταχύτητά του με κίνδυνο να σωριαστεί. Και γιατί τάχα κανείς έως τώρα δεν επεχείρησε το αυτονόητο?

Δηλαδή να προβεί σε ακτινολογική ανάλυση – παρουσίαση αυτής της ρίζας του κακού?

Δηλαδή του δημόσιου χρέους?

Και πόσο χρέος και οφειλόμενους τόκους άφησε η μία Κυβέρνηση στην άλλη?

Χούντα 1974, Ν.Δ. 1974 – 1981, ΠΑΣΟΚ 1981 – 1990, Ν.Δ. 1990 – 1993, ΠΑΣΟΚ 1993 – 2004, Ν.Δ. 2004 – 2009.

Μέσα από τους αριθμούς που θα προβάλουν από την ανάλυση αυτή, φωλιάζει η αιτία του κακού.

 

 

Όπως επίσης προβάλλει και η ευθύνη των Κυβερνήσεων, καθώς και σε ένα μεγάλο βαθμό η ευθύνη των ψηφοφόρων, διότι οι περιπτώσεις μεγάλου δανεισμού είχαν κύριο στόχο να κολακέψουν με κάθε είδους παροχές βασικά τους ψηφοφόρους και κατ’ επέκταση και τους υπόλοιπους Έλληνες, οι οποίοι ήταν αδύνατο να μη γνωρίζουν ότι ζούσαν με δανεικά, δηλαδή καταναλώνανε απείρως περισσότερα από όσα οι ίδιοι με την προσπάθειά τους δημιουργούσαν.

Συμπέρασμα : Μετά το 1974 ο λαϊκισμός που ξεκίνησε αρχικά από την Αριστερά, κατέκτησε τελικά και τη Δεξιά, δηλαδή διέφθειρε το σύνολο των ψηφοφόρων, το σύνολο του λαού μας και οδήγησε στη γενικευμένη ανηθικότητα, ότι δηλαδή μπορούμε να ζούμε επ’ άπειρον με τα πακέτα της Ευρώπης και με δανεικά αφήνοντας τα βάρη των τόκων για τις επόμενες γενιές. Μεταβληθήκαμε ομαδικά σε λαό οκνηρών – τεμπέληδων – καλοπερασάκηδων και εξυπνάκηδων, που πίστεψε ότι ανακάλυψε τον τρόπο να παίρνει και να καταναλώνει περισσότερα από ότι ο ίδιος παράγει.

Με δυο λόγια λαός παρασιτικός, καταδικασμένος να συντριβεί από τη στιγμή που θα έκλειναν οι κρουνοί των δανεικών και των χαριστικών επιδοτήσεων. Που αντί να διατεθούν σε παραγωγικά έργα που θα μας βοηθούσαν να ζήσουμε αυτοδύναμα, πήγαν στις τσέπες των επιτήδειων, των στελεχών και των ψηφοφόρων που τους μετέβαλε σε μια πολτοποιημένη μάζα χωρίς ήθος, ευγένεια, παιδεία, πολιτισμό και κυρίως ευθύνη απέναντι στη χώρα τους και στον ίδιο τον εαυτό τους…………………….

 

………..

 

Εάν νομίζουν όλοι αυτοί οι μεθυσμένοι από την απατηλή δύναμη της Εξουσίας, ότι έπαψαν να υπάρχουν στη Χώρα μας οι πατριωτικές δυνάμεις, που όπως στο παρελθόν ξεπετάχτηκαν από το πουθενά για να υπερασπίσουν τη Μοίρα της Ελλάδας, είναι βέβαιο ότι αύριο θα μετανοιώσουν οικτρά.

Γι’ αυτό με τη δύναμη που μου δίνουν τα βαρειά χρόνια που έχω φορτωθεί, κάνω έκκληση προς όλες τις πλευρές να βάλουν κατά μέρος τις κάθε είδους διαφορές τους και να προσπαθήσουν ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ να βρουν το συντομότερο διέξοδο στο σημερινό αδιέξοδο, στο οποίο μας οδήγησαν οι ίδιοι – πολιτικοί και άλλοι υπεύθυνοι – με την άφρονα αντιπατριωτική πολιτική τους.

Έχουν ξεχάσει και τώρα είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου να ξαναθυμηθούν ότι για όλους μας υπάρχει μόνο μια Πατρίδα και ένας Λαός. Θεωρώ λοιπόν ως την πρώτη υπεύθυνη πράξη από μέρους των υπευθύνων τη συνειδητοποίηση αυτής της αλήθειας, γιατί δεν έχουμε καιρό για άλλους εμφύλιους, ούτε για άλλες τρόϊκες. Αν θα σωθούμε, τότε θα σωθούμε μόνοι μας. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ.

 

Οι πολιτικοί παρατηρητές που σχολιάζουν στις ιστοσελίδες μας τις εξελίξεις, θεωρούν πρώτον ότι πράγματι βρισκόμαστε σε εποχή και στιγμή, που πολλά γεννά και φέρνει, εξαιτίας των μεγάλων ανατροπών που Οικουμενικά, Πανευρωπαϊκά, Περιφερικά και Εθνικά, σημειώνονται και προωθούνται.

Για αυτό σε πολλά σημεία η Παλαιά Διαθήκη και ο όποιος «Εκλεκτός Λαός» αποτελούν “παλαιό ημερολόγιο” και όλοι έχουν ανάγκη από το “νέο ημερολόγιο” και ακόμη να γνωρίσουν τους “Προφήτες των Νέων Εποχών“.

Όμως ο σταθερός άξονας αναγωγής – για μας τουλάχιστον – είναι η Πατρίδα από την οποία μπορείς να αγκαλιάσεις την Οικουμένη ολόκληρη, αλλά την οποία δεν παρατάς γιατί αυτό σημαίνει ΠΡΟΔΟΣΙΑ, ισοδύναμη της ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ.

Έτσι υποδεχόμεθα με όλες τις «καλές προσμονές» άλλη μια «κραυγή ανησυχίας», έτσι εκλαμβάνουμε τη σημερινή κίνηση του Μίκη Θεοδωράκη και επιφυλασσόμεθα για να επανέλθουμε σ’ αυτή, στην πρώτη επόμενη ευκαιρία που θα μας δοθεί.

Advertisements