Τι άραγε ψάχνουν οι Ηγέτες Ελλάδας-Τουρκίας…

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΡΖΕΡΟΥΜ ΝΕΑ ΑΡΧΗ;

…στην μακρινή Ανατολία;;;

Γράφει ο Ελευθέριος Βερυβάκης, τ. Υπουργός – Βουλευτής

Στο Ερζερούμ (Αρχαία Βυζαντινή Θεοδωσούπολη) κοντά στο όρος Αραράτ της μακρινής Ανατολίας στις 6 Ιανουαρίου 2011 θα συναντηθούν για 5η φορά το τελευταίο διάστημα οι Ηγέτες των δύο κρατών (Ερντογάν-Παπανδρέου), προκειμένου να διερευνήσουν τις δυνατότητες μιας νέας σχέσεως ανάμεσα στις δυο χώρες. Τουλάχιστο αυτό πιστεύουν πολλοί πολιτικοί παρατηρητές.

Το πιο πάνω αναγγελμένο γεγονός γεννά πολλά ερωτηματικά και στις δυο πλευρές του Ελληνικού Αρχιπελάγους, δεδομένου ότι η πιο πάνω συνάντηση αφορά την ετήσια Σύνοδο των Πρέσβιων της Τουρκίας και της Εξωτερικής Τουρκικής πολιτικής και δεν αφορά κατά τα λοιπά καθόλου τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, ούτε την αλλαγή τους προς το καλύτερο ή το χειρότερο. Τουλάχιστο εκ πρώτης όψεως.

Όμως, ιδιαίτερα από την πλευρά των Τούρκων οι διαρροές που συνοδεύουν τα σχόλια για το πιο πάνω περίεργο (;) γεγονός θέλουν να είναι η ώρα για ανακοίνωση ενός «Σχεδίου Ειρήνης», που θα αφορά τα σχέδια των δύο κρατών στο Αιγαίο σε σχέση με την Υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ, χωρίς να διευκρινίζεται περισσότερο τι θα μπορούσε να αφορά το πιο πάνω σχέδιο.

Οι διάφορες εκδοχές που ακούγονται περιλαμβάνουν τα πάντα – μάλιστα κάποιες από αυτές ξεκινά και επιστρέφει στον χαρακτήρα που οι Έλληνες θα δεχθούν στο τέλος να δώσουν στο Καστελόριζο.

Όπως και να έχει το πράγμα σε σχέση με τα πιο πάνω, σεν έχουμε καμιά δυσκολία για να παραδεχθούμε, ότι οι απαντήσεις που θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι θα δοθούν, παλαιότερα ήταν ευκολότερες. Όμως μετά τη θέση του Έλληνα Πρωθυπουργού στην Ελληνική Βουλή πως “δεν πρόκειται η Ελλάς να συναινέσει σε συνεκμετάλλευση υδρογονανθράκων στην περιοχή των δικών της δικαιωμάτων στο Αιγαίο”, περιορίζονται οι δυνατότητες μιας νέας και για τις δυο πλευρές συμφωνίας και για αυτό καθίσταται πραγματικός «γρίφος» το οποιοδήποτε «Σχέδιο Ειρήνης», για κοινές επιχειρήσεις με συμμετοχή και των δυο πλευρών σε buisness και κέρδη από κοινές επιχειρήσεις.

Εξάλλου, οι δηλώσεις των Τούρκων επισήμων (ίδε δηλώσεις Νταβούτογλου και Εγκεμέν Μπαγίς), που έχουν εμφανιστεί και πυκνώσει το τελευταίο διάστημα – και σύμφωνα με τις οποίες η Τουρκία έχει ενδιαφέρον για τα ζωτικά της συμφέροντα στο Αιγαίο (Νταβούτογλου) και η Τουρκία και η Ελλάδα μπορούν να συνεκμεταλλευτούν με 50-50 τους υδρογονάνθρακες πετρελαίου και αερίου (Εγκεμέν Μπαγίς) – εξάπτουν το ενδιαφέρον και την περιέργεια των πολιτικών παρατηρητών, οι οποίοι από την πλευρά μεν της Ελλάδος κάθε τέτοια σκέψη θα την θεωρούσαν αδιανόητη, ίσως ισοδύναμη εκχωρήσεως Ελληνικών Εθνικών Δικαιωμάτων και φυσικού Ελληνικού Πλούτου προς τρίτους και μάλιστα καθόλου φίλους, από την πλευρά όμως της Τουρκίας σαν δίκαιη κατάκτηση και ανταμοιβή των πολυχρόνιων αξιώσεών της στον πλούτο του Αιγαίου, για τον οποίο αγωνίζεται κατά τρόπο συνεχή και λυσσώδη πολλές τώρα δεκαετίες.

Οι πολιτικοί παρατηρητές, που σχολιάζουν στις ιστοσελίδες μας τις εξελίξεις (Π.Π.-Σ.Ι.Ε.) επισύρουν την προσοχή όλων σε όλα όσα πρόκειται από την αρχή του νέου χρόνου να συμβούν στην εν λόγω περιοχή του νοτιοανατολικού Αιγαίου, δεδομένου μάλιστα ότι τώρα εμπλέκονται στο σκληρό «πόκερ»πολλοί περισσότεροι παίκτες από ό,τι παλαιότερα, όταν το κριτήριο ήταν μόνο η Υφαλοκρηπίδα και όχι η ΑΟΖ.

Σήμερα το παιχνίδι παίζεται από μια σειρά μεγάλων, μεσαίων ή μικρών δυνάμεων στην περιοχή, προκειμένου να εξοικονομήσουν μέσα είτε από τα δικαιώματα της Υφαλοκρηπίδας τον παρακείμενων κρατών, είτε μέσα από τα δικαιώματα της ΑΟΖ, είτε δια απευθείας διαλόγου και διαπραγματεύσεων είτε με παραπομπή στη διαιτησία ή την κρίση τρίτων νέα δικαιώματα διαχείρισης και εκμετάλλευσης σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, που είναι βέβαιο ότι – ανάλογα και με το ποιος τελικά θα σταθεί ο νικητής ή ο ηττημένος σε αυτόν τον ανηλεή πολυχρόνιο αγώνα που διεξάγεται, ο πιο ωφελημένος ή χαμένος από αυτόν.


Οι Π.Π.-Σ.Ι.Ε. (πολιτικοί παρατηρητές) σημειώνουν με ιδιαίτερη έμφαση, ότι ο μέχρι στιγμής νικητής – παρά το γεγονός ότι δεν τον ευνοούν οι διεθνείς κανόνες Δικαίου ή Ναυτικού Δικαίου, ούτε οι Διεθνείς Συμφωνίες που αναγνωρίζουν δικαιώματα στα παρόχθια κράτη – είναι η Τουρκία, λόγω της από πλευράς της πρωτοφανούς θρασύτητας και αντίστοιχα από την πλευρά της Ελλάδος προφανούς ενδοτικότητας στη διεκδίκηση των δικών της δικαιωμάτων στις περιοχές του Αιγαίου που της ανήκουν.

Όμως, το τελευταίο διάστημα με τη ευρύτερη εμπλοκή περισσότερων παικτών και ανταγωνιστικών ή ανταγωνιστριών δυνάμεων π.χ. από Ισραήλ, Κύπρο, Αίγυπτο κ.ά., έχει καταστεί ασαφές και αβέβαιο ολόκληρο το παιχνίδι με τελικό – κατά αυτή τη στιγμή δεδομένο – η Ελληνική θέση όπως τελευταία θα διαμορφωθεί να αποτελεί βαρύνοντα παράγοντα και νέο στοιχείο στο «ζατρίκιο του κέρδους», που κάθε παίκτης και ανταγωνιστής αυτή τη στιγμή επιχειρεί αρκεί – από την πλευρά της Ελλάδος – όλα τα χαρτιά του πόκερ να παιχτούν με πρωτοβουλία, ευρηματικότητα, θάρρος και πίστη ότι τα Ελληνικά του αυτή τη στιγμή είναι ψηλά και μπορούν με κατάλληλους χειρισμούς και συμμαχίες να δώσουν – για πρώτη είναι αλήθεια φορά – νίκες στα ελληνικά χρώματα.

Advertisements