Και τη δεύτερη μέρα η Τουρκία σε ρόλο αφέντη…

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΤΟ ΧΑΒΑ ΤΟΥ (Νο 2)

…και η Ελλάδα σε ρόλο “καρντάση” του αφεντικού

Γράφει ο Ελευθέριος Βερυβάκης, τ. Υπουργός – Βουλευτής

Όπως και χθες σημειώσαμε η συνάντηση των Πρωθυπουργών Ελλάδος – Τουρκίας στο Ερζερούμ δεν κατέληξε μεν σε αποφάσεις και δεν οδήγησε σε συμφωνίες ανάμεσα στις δυο χώρες – πράγμα το οποίο φάνηκε καθαρά και μετά τις επίσημες ανακοινώσεις για τα αποτελέσματα των συναντήσεων και την καθιερωμένη συνέντευξη τύπου που επακολούθησε – όμως η σημασία της στη συνολική ιστορική διαδικασία των Ελληνοτουρκικών επαφών και προσεγγίσεων ίσως είναι καθοριστική.

Για αυτό, όλοι οι πολιτικοί παρατηρητές συμφωνούν, ότι το “Ερζερούμ” αποτελεί ένα ακόμη «βήμα καθόδου» στου «κακού τη σκάλα» για την Ελλάδα και ένα βήμα ενθάρρυνσης και προώθησης των θρασύτερων Τουρκικών επιθετικών αξιώσεων κατά του Ελληνικού Αρχιπελάγους, αλλά και του συνόλου των Ελληνικών Δικαιωμάτων στη δέσμη των Ελληνοτουρκικών σχέσεων. Το ελάχιστο που μπορεί κανείς να πει σαν “minimum κεντρικό συμπέρασμα” των συνομιλιών των δύο Πρωθυπουργών στο Ερζερούμ είναι, ότι αν τα πιο πάνω καταλήξουν κάπου αυτό αναμφισβήτητα θα είναι καθεστώς συνδιαχείρισης των θεμάτων του Ελληνικού Αρχιπελάγους που θα παραθεωρεί και θα παραμερίζει τα Ελληνικά Κυριαρχικά Δικαιώματα στις αντίστοιχες περιοχές. Εξάλλου, το πιο πάνω θα οδηγήσει σε κατάσταση παράλυσης των δραστικότερων ελληνικών όπλων, εκ του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θαλάσσης, όπως είναι η ΑΟΖ και τα Ελληνικά Κυριαρχικά Δικαιώματα.

Για αυτό βέβαια, έχει ιδιαίτερη σημασία και το γεγονός, ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός απέφυγε συστηματικά και κάθε αναφορά στην Ελληνική ΑΟΖ επί τη βάση της οποίας “εξαφανίζονται” όλες οι Τουρκικές αξιώσεις για την συμμετοχή της Τουρκίας στο «Ενεργειακό πάρτυ» στο Αιγαίο.

Όπως είναι αυτονόητο τα πιο πάνω στοιχεία δείχνουν καθαρή επιλογή του Έλληνα Πρωθυπουργού στην ευνοϊκή για την Τουρκία εκδοχή για τη θέση της στην περιοχή και στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους του Ελληνικού Αρχιπελάγους.

Αυτό προκύπτει από το γεγονός, ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός αποδέχθηκε επί της ουσίας την Τουρκική αξίωση για Διάλογο και Διαπραγματεύσεις για το Αιγαίο έξω από τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και με πλήρη ικανοποίηση των από δεκαετίες αξιώσεων των Τούρκων για Διάλογο στο πνεύμα της aeqvitas( επιείκιας), μακριά από το πνεύμα της νομιμότητας του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θαλάσσης με έδαφος εφαρμογής το Ελληνικό Αρχιπέλαγος.

Στη χθεσινή τρίωρη συνάντηση ανάμεσα στους δυο Πρωθυπουργούς – κατά τη διάρκεια της οποίας κατά το τελευταίο τμήμα της συμμετείχαν και οι δυο Υπουργοί Εξωτερικών Δ. Δρούτσας και Αχμέτ Νταβούτογλου – τέθηκαν μεν επί τάπητος όλα τα θέματα, που αφορούν το Αιγαίο, χωρίς όμως στοιχεία αντιπαράθεσης και αντιδιεκδίκησης της Ελληνική πλευράς σε σχέση με την Τουρκική στάση. Διπλωμάτες σημείωναν, ότι οι δυο Πρωθυπουργοί επίσης συζήτησαν το θέμα της Υφαλοκρηπίδας, καθώς και τις πτήσεις αεροσκαφών της Τουρκικών Αεροπορίας πάνω από τα Ελληνικά νησιά στο Αιγαίο.

Μάλιστα, ο Έλληνας Πρωθυπουργός στην ομιλία του μπροστά στους Πρέσβεις της Τουρκίας – προκειμένου να καλύψει και τις αξιώσεις της Ελληνικής κοινής γνώμης – σημείωσε: «είναι πολυτέλεια επικίνδυνη να μη λύνουμε τη διαφορά μας στη θάλασσα, που αφορά την οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας (…) Σήμερα έχουμε εντατικοποιήσει τις επαφές μας αυτές. Οφείλουμε να καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για την εξεύρεση μιας αμοιβαία αποδεκτής λύσης. Αν δεν το καταφέρουμε μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα πρέπει να απευθυνθούμε στη Διεθνή Δικαιοσύνη” για να κριθεί το ζήτημα βάση του Διεθνούς Δικαίου».

Αξίζει ακόμη να σημειωθεί, ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός προφανώς αισθανόμενος ότι κινδυνεύει να κατηγορηθεί σαν “πρωταθλητής του ενδοτισμού” και των παραχωρήσεων Ελληνικών δικαιωμάτων προχώρησε σε ένα «επικοινωνιακό σκέρτσο» και “προπαγανδιστικό τερτίπι “εγκαλώντας την Τουρκία μπροστά σε ολόκληρο το Τουρκικό διπλωματικό κατεστημένο για τις παραβιάσεις των Τουρκικών Πολεμικών Αεροπλάνων.

«Αυτές οι ενέργειες – είπε για τις πτήσεις και τις υπερπτήσεις πάνω από τα Ελληνικά νησιά και τα ελληνικά χωρικά ύδατα – δε θα αλλάξουν το καθεστώς. Να είστε βέβαιοι για αυτό. Μπορεί να έχουν γίνει ρουτίνα για την Τουρκία, μην νομίζετε όμως ότι έχουν γίνει ρουτίνα για την Ελλάδα».

Όμως, ανεξάρτητα από τις ειδικότερες «πινελιές», που αφορούσαν τα «αγκάθια» που παρατηρούνται στις πιο ακραίες αντιθετικές πλευρές των Ελληνοτουρκικών σχέσεων το γενικότερο κλίμα που παρατηρήθηκε και στο οποίο πρωτοστατούσε ο Έλληνας Πρωθυπουργός ήταν οι αναφορές και οι προσπάθειες για τα οφέλη, που θα προκύψουν από τη μεταξύ των δύο πλευρών «στενή συνεργασία».

Είναι καταφανές, ότι οι δυο Πρωθυπουργοί – αφ εαυτών ή καθ’ υπαγόρευση – επιδιώκουν να εξασφαλίσουν όρους καλής συνεργασίας για «κοινές μπίζνες» για λογαριασμό Ελληνικών ή Τουρκικών ή συμφερόντων Τρίτων Δυνάμεων για αυτό και μίλησαν για εξελίξεις «κοινού ενδιαφέροντος και κοινού συμφέροντος».

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός όταν μίλησε «για δυνατότητες μεγαλύτερης και ευρύτερης συνεργασίας» τόνισε «την ευκαιρία να δοκιμάσουμε από κοινού τις δυνάμεις μας στα παλιά και στα νέα πεδία, όπως είχαμε ευκαιρία στο παρελθόν και θα έχουμε και στο μέλλον».

Και συνέχισε: «Σε πολλές περιοχές έχουμε κοινή παρουσία και μοιραζόμαστε κοινά συμφέροντα, όπως είναι η Μέση Ανατολή, τα Βαλκάνια και ο Καύκασος».

Οι πολιτικοί παρατηρητές, που σχολιάζουν στις ιστοσελίδες μας τις εξελίξεις (Π.Π.-Σ.Ι.Ε.) παρατηρούσαν ότι παρά το γεγονός, ότι δεν αναγγέλθηκαν αποφάσεις ή εξαγγέλθηκαν συμφωνίες τα όσα έλαβαν χώρα δημόσια ή εν κρυπτώ ανάμεσα στους δυο Πρωθυπουργούς, χωρίς καμιά αμφιβολία συγκροτούν Ελληνική ζημία εθνικών συμφερόντων, γιατί για χάρη ενός καταδιωκομένου αβέβαιου και εξάλλου επιβλαβούς αποτελέσματος εγκαταλείφθηκαν τα βασικά όπλα της Ελληνικής Εξωτερικής Πολιτικής, αρχής γενομένης από την πλήρη σιωπή της Ελληνικής Κυβέρνησης επί των Ελληνικών Δικαιωμάτων, που βασίζονται στην Ελληνική ΑΟΖ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη).

Πέραν τούτου και από μιας άλλης πλευράς και μόνο το γεγονός ότι η πρώτη επιλογή των δύο Κυβερνήσεων είναι να αναζητήσουν λύση αμοιβαίως αποδεκτή, που να εξασφαλίζει τα συμφέροντα – μέσα και οι θρασύτατες αξιώσεις (;;;) – και των δύο πλευρών αλλιώτικα να απευθυνθούν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την επίλυση του προβλήματος της Ελληνικής Υφαλοκρηπίδας – χωρίς καν όμως αναφορά στην πλεονεκτικότερη για τα Ελληνικά συμφέροντα Ελληνική ΑΟΖ – δείχνει ανάγλυφα ότι σθεναρή εμμονή των θέσεων και των δύο πλευρών – κύρια σημασία όμως σε αυτό έχει η θέση της Ελληνική πλευράς – είναι η κατάληξη σε συμφωνίες συνεκμετάλλευσης του υπόγειου πλούτου του Ελληνικού Αρχιπελάγους χωρίς να ερευνάται οπως επιβάλλεται η επιστράτευση της πιο συμφέρουσας για την Ελλάδα φόρμουλας των Εθνικών ΑΟΖ.

Οι πολιτικοί παρατηρητές σημείωναν με έμφαση επίσης, ότι το γεγονός της μη αναγγελίας αποφάσεων κα’ αυτή τη στιγμή δεν έχει τόση μεγάλη σημασία από τη στιγμή, που συνεχίζεται και εντείνεται η πορεία στου «κακού τη σκάλα» αφού μέχρι στιγμής τουλάχιστο δεν υπάρχει κανένα ενδόσιμο, ότι αντίστροφα και αντίστοιχα προς την τουρκική στάση στην παρούσα διαδικασία από την Ελληνική πλευρά δεν αντιτάσσεται αποτελεσματική άμυνα και απόκρουση των Τουρκικών αξιώσεων, οι οποίες στην κυριολεξία «σαρώνουν» και «αχρηστεύουν» όλον τον Ελληνικό εξοπλισμό, που βασίζεται στο Διεθνές Δίκαιο και στο Δίκαιο της Θαλάσσης.

Οι πολιτικοί παρατηρητές, μετά από τα πιο πάνω παρατηρούσαν, ότι μόνο ένα “θαύμα” από την πλευρά του Θεού των Ελλήνων του λοιπού θα μπορέσει να αποτρέψει την ολοκληρωτική επιβολή των Τουρκικών αξιώσεων, που από δεκαετίες έχουν αναπτυχθεί και προβάλλονται και οι οποίες τουλάχιστο μέχρι το 1996 – προ δηλαδή της ανόδου Σημίτη στην Αρχή – αντιμετωπιζόντουσαν και αντικρουόντουσαν με επιτυχία – αλλά αμέσως μετά με αρχή γενέσεως τα Ίμια – ξεκίνησε η παράδοση άνευ όρων στις τουρκικές αξιώσεις με αποτέλεσμα σήμερα να βρισκόμαστε «προ των θυρών» μιας νέας ελληνική παράδοσης σε αυτές – που για την ειρωνία της ιστορίας – θέλει ένα τμήμα της παρόμοιας ιστορικής διαδικασίας να συντελείται σήμερα στο Ερζερούμ της Ανατολίας κάτω από το άγρυπνο βλέμα και τις προσευχές του Ναστραδίντ Χότζα.