΄Ωρα για ΑΛΛΑΓΗ του ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ…..

Από την ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ στην ΑΟΖ

…..και «ΕΠΙΘΕΣΗΣ» αντί της «ΑΜΥΝΑΣ»

Γράφει ο Ελευθέριος Βερυβάκης – π. Υπουργός – Βουλευτής

Οι συζητήσεις του τελευταίου διαστήματος γύρω από τη θέση της Ελλάδας και των Θαλασσίων Περιοχών (Αιγαίου και Ν.Α. Μεσογείου), στις οποίες έχει Δικαιώματα κτήσης και εκμετάλλευσης, έχουν κάνει σαφές σε όλους όσους προσεγγίζουν χωρίς προκαταλήψεις τα συναφή θέματα, ότι η απαγκίστρωση από την πρόσδεση στην Υφαλοκρηπίδα και η προσέγγιση στην ΑΟΖ, είναι πλεονεκτική για τα Ελληνικά συμφέροντα και αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο μια σειρά από ερωτηματικά και επικρίσεις ακούγονται για το δρόμο, που ακολουθεί η Ελληνική Κυβέρνηση στη διεκδίκηση των Ελληνικών Δικαιωμάτων στις περιοχές των Ελληνικών συμφερόντων.

Η ελληνική κυβέρνηση επιμένει ότι η οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας αποτελεί τη μόνη διαφορά με την Τουρκία στο Αιγαίο. Ωστόσο αυξάνονται οι φωνές ότι η Αθήνα πρέπει να πάψει να ομιλεί για Υφαλοκρηπίδα και να στραφεί στην ΑΟΖ. Και μάλιστα προκειμένου να τη χρησιμοποιήσει τόσο όσο αφορά το Αιγαίο, όσο αφορά την Ν.Α. Μεσόγειο.
Οι φωνές αυτές έχουν γίνει δυνατότερες το τελευταίο διάστημα- ιδιαίτερα μετά τη συμφωνία Ισραήλ- Κύπρου για την οριοθέτηση ΑΟΖ. Ζητούν να προχωρήσει όσο το δυνατόν συντομότερα η οριοθέτηση μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου, ώστε η χώρα μας να μη μείνει πίσω στην εκμετάλλευση του ενεργειακού «Ελντοράντο» της Ανατολικής Μεσογείου.
Όμως είναι γνωστό ότι η ‘Αγκυρα παθαίνει αλλεργία στην πιθανότητα κήρυξης ΑΟΖ από την Αθήνα. Σύμφωνα δε με ορισμένες πληροφορίες, βάζει βέτο ώστε να μη συζητηθεί το θέμα αυτό. Φοβάται τον αποκλεισμό της, διότι η ΑΟΖ προσφέρει διάφορα πλεονεκτήματα στο παράκτιο κράτος σε θέματα όπως η αλιεία και η κατασκευή τεχνητών νήσων, αλλά τα ενεργειακά αποθέματα σε υδρογονάνθρακες.
Εξάλλου η Τουρκία συνδέει το θέμα της ΑΟΖ και με το Καστελόριζο. Οι πληροφορίες για ύπαρξη πλούσιων ενεργειακών κοιτασμάτων έχουν μετατρέψει το νησί σε «αγκάθι» των διαπραγματεύσεων. Η ‘Αγκυρα θεωρεί ότι ένα τόσο μικρό νησί μπροστά στις τεράστιες τουρκικές ακτές δεν μπορεί να πάρει μεγάλο κομμάτι Υφαλοκρηπίδος ή ΑΟΖ.

Ακριβώς για αυτό – σύμφωνα με πληροφορίες – η Τουρκία προσπαθεί να εξαιρέσει το Καστελόριζο από τη συζήτηση για το Αιγαίο, καθώς θεωρεί ότι δεν ανήκει στο Αιγαίο, αλλά στην Ανατολική Μεσόγειο. Διπλωματικές πηγές επιμένουν ότι οι συνομιλίες για την οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας αφορούν όλη την Ελληνική Επικράτεια, χωρίς εξαιρέσεις. Ωστόσο, επειδή η πλήρης ΑΟΖ του Καστελόριζου σχεδόν αγγίζει εκείνη της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι Τούρκοι τηρούν άτεγκτη στάση στις συζητήσεις με την Ελληνική πλευρά, που διεξάγονται αυτό το διάστημα.

Η ΚΥΠΡΟΣ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

Όμως είναι χρήσιμο να δούμε ειδικότερα την περίπτωση της Κύπρου, που αυτή τη στιγμή αποτελεί το επίκεντρο του ενδιαφέροντος των Ηγετών ολόκληρης της Υφηλίου.
Δεν πρέπει να ξεχνούμε τις ενστάσεις και αντιρρήσεις της Τουρκίας κατά της Κύπρου – με τον Πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο που τις προσπέρασε – δεν τις υπολόγισε και προχώρησε, έτσι ώστε σήμερα να βρίσκεται στην πλεονεκτική θέση μιας de facto υπεροχής, την οποία χρησιμοποίησε προκειμένου να συνάψει συμμαχία με το Ισραήλ και άλλες χώρες της περιοχής και έτσι να προετοιμάσει την εκμετάλλευση των κοντινών κοιτασμάτων από αυτή.

Είναι χαρακτηριστικές και ενδεικτικές οι επισκέψεις του Ρώσου προέδρου Ντμίτρι Μεντβέντεφ, και της Γερμανίδας Καγκελαρίου Άγκελα Μέρκελ, η επικείμενη επίσκεψη του Γάλλου Προέδρου Νικολά Σαρκοζί. Ενδιαμέσως επαφές και επισκέψεις του Σύρου Προέδρου και του Λιβανέζου Πρωθυπουργού (του οποίου η Κυβέρνηση κατέρρευσε αυτές τις ημέρες). Στο ενδιάμεσο υπογραφή Συμφωνίας καθορισμού των αποκλειστικών Ζωνών Εκμετάλλευσης με το Ισραήλ και έντονη πλέον δραστηριοποίηση αμερικανικών εταιριών, που διενεργούν ενεργειακές έρευνες ή διαχειρίζονται τα ενεργειακά αποθέματα.

Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν στη μικρή, διαιρεμένη και με το 40% του εδάφους της υπό Τουρκική κατοχή – Κύπρο – την ίδια Κύπρο για την οποία πολλοί υποστηρικτές του σχεδίου Ανάν προέβλεπαν έως και απόλυτη καταστροφή εάν εκείνο το τερατούργημα δεν γινόταν αποδεκτό.

Τι συνέβη – ή πιο σωστά τι αρχίζει να συμβαίνει στην περιοχή – και η Κύπρος αποκτά μια καινούργια σημασία στα μάτια των ευρωπαϊκών και όχι μόνο χωρών?

Γιατί συνωστίζονται ηγέτες μεγάλων χωρών στο Προεδρικό Μέγαρο του Προέδρου Δ. Χριστόφια? Και τι είναι αυτό που βλέπουν όλοι, αλλά το οποίο δεν βλέπουμε καθαρά στην Ελλάδα?

Επί της ουσίας, η Ν.Α. Μεσόγειος είχε και έχει πάντοτε υψηλή γεωστρατηγική σημασία.

Κατά καιρούς, αυτή αποκτά καινούργιο όνομα, ανάλογα με τις εξελίξεις, αλλά η βάση της ουσιαστικά είναι πάντοτε η γεωγραφία :

Η Κύπρος είναι το νησί – κλειδί για να ελέγχει κανείς την Τουρκία, τη Μέση Ανατολή, την Αφρική.

Η πολύ πιθανή ύπαρξη φυσικού αερίου και πετρελαίου δίνει το καινούργιο όνομα και βάρος σ’ αυτή την αξία, καθώς οι ενεργειακοί δρόμοι αξιολογούν πλέον το ποια χώρα έχει ή δεν έχει σημασία και αν, κατά τύχη, η χώρα είναι «ενεργειακός παραγωγός και κόμβος» και μπορεί να παίξει ρόλο και στον έλεγχο των κρατών ή αξόνων – κρατών που θεωρούνται «απειλή για τη Δύση».

Έτσι η Κυπριακή περίπτωση δείχνει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει και η Ελλάδα.

Οι πολιτικοί παρατηρητές που σχολιάζουν στις ιστοσελίδες μας τις εξελίξεις (Π.Π. – ΣΙΕ), θέλουν να υπογραμμίσουν ότι στην περίοδο που σήμερα διανύουμε οι νέες γεωστρατηγικές και γεω – οικονομικές ισορροπίες στην περιοχή, πρέπει να προσεχθούν ιδιαίτερα.

Η Ελλάδα να προχωρήσει θαρρετά στη Διακήρυξη της Υφαλοκρηπίδας στις Θαλάσσιες Περιοχές των Συμφερόντων της, και να δημιουργήσει μέσα από Συμμαχίες με γειτονικές δυνάμεις (Κύπρος, Ισραήλ, Λίβανος, Αίγυπτος κλπ.), μέτωπο εκμετάλλευσης των αποθεμάτων υδρογονανθράκων στις περιοχές όπου έχουν επισημανθεί μεγάλες συγκεντρώσεις από αυτούς.

Μια τέτοια περίπτωση είναι η περίπτωση των κοιτασμάτων ΛΕΒΙΑΘΑΝ – ΤΑΜΑΡ – ΚΥΠΡΟΣ κλπ., εγγύς της Νήσου Κύπρου και κάτω από την Νήσο Κρήτη με δυνατότητα δημιουργίας αγωγών διοχέτευσης του αερίου στην Ευρώπη, που διψά για παρόμοιο ενεργειακό υλικό.

Το αυτό βέβαια είναι δυνατόν να συμβεί και στο Αιγαίο, αφού βέβαια αποφασίσει η Ελλάδα, να αλλάξει τη βάση διεκδικήσεως των Δικαιωμάτων της, όπως είχε και έχει ανά πάσα στιγμή δικαίωμα.

Οι (Π.Π.- ΣΙΕ) παρατηρούν ότι εάν η πιο πάνω αλλαγή βάσης έχει “δυσχέρεια χειρισμού”, δεδομένου ότι η Ελλάδα είναι ήδη μπλεγμένη με τις «Μυστικές Συζητήσεις», που αφορούν το Αιγαίο και οι οποίες δεν έχουν ακόμη καταλήξει πουθενά, μπορεί να περιμένει μέχρι να βρεθούν ευνοϊκότερες συνθήκες για να αρχίσει από μια ευνοϊκότερη βάση χωρίς να προχωρήσει σε συνεκμετάλλευση.

Όμως το ίδιο δεν συμβαίνει με τα Ελληνικά Δικαιώματα στην περιοχή της Ν.Α. Μεσογείου, όπου καμιά παρόμοια εμπλοκή δεν υπάρχει.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η σιωπή ή ακινησία στην πιο πάνω περίπτωση είναι ακατανόητη, όπως ασφαλώς θα ήταν και πλήρως ακατανόητη η οποιαδήποτε μορφή παραίτησης της Ελλάδας από την ΑΟΖ της, στις Θάλασσες Ελληνικών Συμφερόντων.

Μια παρόμοια στάση θα ισοδυναμούσε με ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΕΘΝΙΚΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ.

Advertisements