Το “πινκ-πονγκ” Ουάσιγκτον-Πεκίνου…

Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΣ ΑΕΤΟΣ ή ο ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΔΡΑΚΟΣ ο ΝΙΚΗΤΗΣ της ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ;;;

…συνεχίσθηκε με ένα ακόμη γύρο που έφερε “Χ” (ισοπαλία)

Γράφει ο Ελευθέριος Βερυβάκης, τ. Υπουργός – Βουλευτής

Με το τέλος της τελευταίας 4ήμερης συνάντησης του πιο πρόσφατου γύρου «πινκ-πονγκ» Ουάσιγκτον – Πεκίνου, οι παρατηρητές και αναλυτές των διεθνών εξελίξεων βάζουν το κρίσιμο για ολόκληρη την Υφήλιο ερωτηματικό, ποιος τάχα τελικά στάθηκε νικητής ανάμεσα στους δυο – που μπορεί μεν μετά τη συνάντηση να “έδειχναν” καλοί φίλοι, αλλά εξακολουθούν να βρίσκονται σε ανηλεή ανταγωνισμόκαι για αυτό να είναι αντίπαλοι και ανταγωνιστές με κότινο την “παγκόσμια ηγεμονία” – που από την επόμενη κιόλας ξαναξεκινούν για τον επόμενο γύρο.

Τώρα και οι δυο μετρούν κέρδη και ζημίες από την επίσκεψη του Χου Τζιντάο στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες με τη σειρά τους εξετάζουν κατά πόσο η επίσκεψη σε γενικές γραμμές μπορεί να κριθεί θετική ή όχι για τα δικά τους συμφέροντα.

Η απάντηση και για τους δυο είναι, ότι αυτός ο γύρος κρίνεται ικανοποιητικός και για τις δυο πλευρές, έληξε δε με ισοπαλία, γιατί 1ον) τερμάτισε έναν χρόνο έντονης αντιπαράθεσης και εχθρότητας, 2ον) άφησε με τη λήξη των συζητήσεων κέρδη – 45 δις δολάρια από τις μπίζνες των Αμερικανών και Κινέζων, 3ον) και οι δυο εισέπραξαν ο ένας από τον άλλο την “αναγνώριση”, ότι αποτελούν την υπερέχουσα δυάδα σε οικουμενικό επίπεδο με πρώτη την Αμερική και δεύτερη την Κίνα, που όμως η μια αναγνωρίζει στην άλλη τον μόνο κύριο αντίπαλό της για τον αγώνα για την “παγκόσμια ηγεμονία”.

Ασφαλώς, οι διαφορές που εξακολουθούν να μένουν ανάμεσά τους – με πρώτη από πλευράς Αμερικής το υποτιμημένο γουάν και πρώτη από πλευράς Κίνας τις αμφισβητήσεις που προβάλλουν οι ΗΠΑ σε σχέση με μικρότερες δυνάμεις στην περιοχή της Κίνας, όπως τα μεγάλα για την Κίνα προβλήματα του Θιβέτ ή της Ταϊβάν ή τα προβλήματα της Βόρειας Κορέας ή τη θέση της Ιαπωνίας στην περιοχή της Άπω Ανατολής – τους χωρίζουν και τους διαφοροποιούν. Όμως, αυτό δεν εμποδίζει ο Ομπάμα και ο Χου να αναζητούν και να βρίσκουν μια γλώσσα «επίλυσης διαφορών», που διευκολύνει τη διαβίωση όλων στον πλανήτη.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, η επίσκεψη θεωρείται ιδιαίτερα επιτυχής αν και δεν απάντησε στο κρίσιμο ερώτημα, ποιος είναι και στο εγγύς μέλλον θα παραμείνει πρώτος και ποιος δεύτερος σε έναν κόσμο που κάθε μέρα και περισσότερο διαιρείται και διχάζεται σε «κόσμο πλούτου» και «κόσμο φτώχειας», σε «κόσμο ισχυρών» και «κόσμο ανίσχυρων και υποταγμένων».

Οι πολιτικοί παρατηρητές, που σχολιάζουν στις ιστοσελίδες μας τις εξελίξεις (Π.Π.-Σ.Ι.Ε.) αξιολογούν την επίσκεψη σαν “επίσκεψη-τομή” στις διεθνείς σχέσεις, όχι μόνο γιατί για πρώτη φορά η Κίνα περνά στη δεύτερη θέση των οικονομικών δυνάμεων του πλανήτη (των “G20”) – μέχρι τώρα αυτή τη θέση την είχα η Ιαπωνία – αλλά και γιατί η πιο πάνω κατάταξη θα σημάνει ένταση των οικονομικών ανταγωνισμών σε πολλούς τομείς, αφού από την πλευρά της Κίνας οι επιθέσεις στους τομείς που υστερεί ή που θεωρεί ότι μπορεί να πάρει τα πρωτεία, θα ενταθούν.

Είναι π.χ. βέβαιο, 1ον)ότι στον τομέα του πολέμου των νομισμάτων η αμφισβήτηση του δολαρίου από το Κινεζικό γουάν, θα είναι ένα πεδίο πάνω στο οποίο θα παιχτούν πολλά. 2ον) Το Πεκίνο θα αμφισβητήσει τη στρατιωτική υπεροπλία των ΗΠΑ, δεδομένου ότι η υπεροχή των όπλων υπέρ των Ηνωμένων Πολιτειών θα εξασφαλίζει σε αυτές όχι μόνο ένα στρατιωτικό όπλο απρόσβλητης και αναμφισβήτητης ισχύος, αλλά και διότι χωρίς την εξασφάλιση προηγμένων στρατιωτικών μέσων από τα πιο εξελιγμένα, δεν είναι δυνατό ποτέ να παίξει το ρόλο της πρώτης δύναμης στην Υφήλιο, που διεκδικεί την “Ηγεμονία του Κόσμου” και 3ον) είναι βέβαιο, ότι το Πεκίνο δε θα ανέχεται επί μακρώ αμφισβητήσεις της ισχύος του στην περιοχή του και για αυτό δυνάμεις όπως η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και η Ταϊβάν ή το Θιβέτ αργά ή γρήγορα θα αισθανθούν την πίεση και την απειλή του “Κινεζικού Δράκου”.

Οι πολιτικοί παρατηρητές (Π.Π.-Σ.Ι.Ε.) καταλήγοντας υπογραμμίζουν, ότι η παρούσα φάση των Οικουμενικών εξελίξεων δημιουργεί και για τις δύο πρώτες οικονομικές δυνάμεις του πλανήτη την ανάγκη συνεργασίας μάλλον, παρά αντιπαράθεσης τουλάχιστο μέχρι την εποχή εξόδου από την οικονομική συγκυρία στην οποία σήμερα βρίσκεται η ανθρωπότητα και η οποία δρα περιοριστικά για τα οικονομικά σχέδια παν-κυριαρχίας και στις δυο πιο πάνω δυνάμεις, που εκτρέφουν σχέδια και φιλοδοξίες μοναδικού ΗΓΕΜΟΝΑ του Κόσμου.