Δύο έννοιες – δύο πολιτικές…

ΜΙΑ ΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΘΕΜΑ: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΟΖ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ

…για τις “θαλάσσιες ζώνες” των Ελληνικών θαλασσών

Ο κύριος Ελευθέριος Βερυβάκης, ανταποκρινόμενος σε πρόσκληση του Ανοικτού Πανεπιστημίου της Κατερίνης, το οποίο λειτουργεί υπό την αιγίδα των Γονέων και Κηδεμόνων των Παιδιών της Κατερίνης, κατά τη Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2011, ώρα 7 μ.μ. μίλησε ενώπιον πυκνού ακροατηρίου στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Κατερίνης, με θέμα «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΟΖ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ».

Η ανάπτυξη του θέματος έγινε στο πρότυπο της εργασίας, που έχει δημοσιευθεί στην ιστοσελίδα μας «ΑΚΤΙΝΕΣ ΠΝΥΚΑΣ» στην εργασία «Β’ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΟΖ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ-ΠΑΡΟΝ-ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ».

Το κείμενο της ομιλίας παρατίθεται στην παρούσα ιστοσελίδα, όπως και στην “ΠΝΥΚΑ 21ος αι.” και έχει ως κάτωθι:

B’ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΟΖ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ – ΤΟ ΠΑΡΟΝ – ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Κυρίες και Κύριοι,

Όπως είναι γνωστό σε όλους μας η Ελληνική Υφαλοκρηπίδα είναι για όλες τις ακτές της Ελλάδας 6 ν.μ.

Με εξαίρεση τα σημεία στα οποία η Ακτογραμμή των γειτονικών Κρατών δεν επιτρέπει επέκταση και στα 6 ν.μ. οπότε ισχύει η Μέση Γραμμή.

Το πιο πάνω ισχύει για όλες τις ακτές της Ελλάδας εκτός των σημείων ή των περιοχών, όπου λόγω «στενότητας» προς τις απέναντι ακτές (του άλλου Κράτους) εφαρμόζεται η ΜΕΣΗ ΓΡΑΜΜΗ.

 

ΜΕΣΗ ΓΡΑΜΜΗ εφαρμόζεται και στα Στόμια των Κόλπων, όπου ισχύει η ΜΕΣΗ ΓΡΑΜΜΗ μεταξύ των άκρων ορίων του Στομίου των Κόλπων.

Σύμφωνα με το Διεθνές Ναυτικό Δίκαιο το Δικαίωμα επέκτασης της Υφαλοκρηπίδας έχουν τα Κράτη Μέλη της Διεθνούς Κοινότητας μέχρι τα 12 ν.μ. Η Ελλάδα έχει αποφύγει να το ασκήσει, υποκύπτουσα στις απειλές, που εκτοξεύονται από την πλευρά της Τουρκίας εναντίον της, στην περίπτωση κατά την οποία κάτι παρόμοιο θα συμβεί.

– Και τα δύο Δικαιώματα (Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ – Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη – ) ασκούνται δια ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΩΣ στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης του Κράτους – Μέλους, που ασκεί τα Κυριαρχικά του Δικαιώματα και ΑΝΑΓΓΕΛΙΑΣ στον ΟΗΕ.

 

– Η διαφορά μεταξύ των δύο εννοιών είναι ότι η Υφαλοκρηπίδα υιοθετήθηκε σαν έννοια από παλιά, ενώ η ΑΟΖ είναι νεότερη έννοια και η θέσπισή της ξεκίνησε αμέσως μετά την Διεθνή Συνθήκη του ΟΗΕ που συνάφθηκε στο Μεξικό(1982).

– Επίσης διαφορά μεταξύ των δύο είναι: ότι η μεν Υφαλοκρηπίδα είναι βασικά έννοια ΓΕΩΛΟΓΙΚΗ και μετράται επί του ΒΥΘΟΥ(200 μέτρα από την οριογραμμή της Αιγιαλίτιδας Ζώνης), ενώ η ΑΟΖ είναι έννοια ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ και μετράται σε 200 χλμ. από την οριογραμμή με βάση την επιφάνεια της Θάλασσας.

 

– Η Υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ θεσμοθετήθηκαν με τη Διεθνή Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (MONTEGO BAY, Μεξικό 1982).

Η εν λόγω Σύμβαση υπεγράφη το 1982 και κατέστη υποχρεωτικό Διεθνές Δίκαιο το 1994 (όταν συμπληρώθηκε ο αναγκαίος αριθμός κυρώσεων).

Ας σημειωθεί, ότι όλες σχεδόν οι παράκτιες χώρες του κόσμου έχουν ασκήσει το Δικαίωμά τους στην ΑΟΖ και έχουν θεσπίσει την Εθνική ΑΟΖ τους. Δεν εξαιρούνται ούτε η Ρωσία (Σοβιετική Ένωση) ούτε οι ΗΠΑ, οι οποίες, βεβαίως, οριοθέτησαν την ΑΟΖ τους, συνυπολογίζοντας όλα τα νησιά τους και μάλιστα με τον ίδιο τρόπο, που υπολόγισαν τις ηπειρωτικές περιοχές τους.

Τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ, που έχουν προχωρήσει στην εφαρμογή της Σύμβασης έχουν φτάσει τα 147.

Η Ελλάδα είναι από τις ελάχιστες εξαιρέσεις. Κι όμως, η ΑΟΖ εξυπηρετεί τα Εθνικά Συμφέροντα μας.

– Όπως είναι γνωστό, από το 1973 η Τουρκία έχει εγείρει «επεκτατικές διεκδικήσεις» στο Αιγαίο. Μεταξύ των άλλων αρνείται να αναγνωρίσει, ότι τα νησιά του Αιγαίου έχουν δική τους Υφαλοκρηπίδα, με τον αυθαίρετο ισχυρισμό, ότι επικάθονται επί της Υφαλοκρηπίδας της Μικράς Ασίας (στην Υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας), που τη θεωρεί Τουρκική.

Η Τουρκία με αυτόν τον ισχυρισμό αξιώνει από την Ελλάδα η Ελληνική Υφαλοκρηπίδα να υπολογιστεί και να οριοθετηθεί κατά τρόπο, που δε θα λάβει υπόψη του την ύπαρξη των Νησιών.

Όμως, οι νομικές έννοιες της Υφαλοκρηπίδας – που μετρά τα Κυριαρχικά Δικαιώματα, που δίνει στο παράκτιο κράτος επί του βυθού της θάλασσας (200 μέτρα από την ακτογραμμή επί του βυθού με γεωλογικά χαρακτηριστικά) – και της ΑΟΖ, που μετρά επί της επιφάνειας της θάλασσας 200 χιλιόμετρα από την ακτογραμμή με γεωγραφικά χαρακτηριστικά, προκειμένου να αναγνωρίσει Κυριαρχικά Δικαιώματα οικονομικού περιεχομένου για την Αλιεία, την Οικονομία και το Περιβάλλον κλπ. ερμηνεύονται από την Τουρκία κατά αυθαίρετο τρόπο, «βολικό» για τα Τουρκικά «Επεκτατικά Σχέδια» και τις Τουρκικές αναθεωρητικές των Συμβάσεων επιδιώξεις.

Η Κήρυξη της ΑΟΖ γίνεται με Μονομερή – Εξουσιαστική πράξη

– Η ΑΟΖ, είναι έννοια με οικονομικό περιεχόμενο και χαρακτηριστικά και όχι με γεωλογικά χαρακτηριστικά, όπως η Υφαλοκρηπίδα. Αυτό σημαίνει ότι εάν η Διαπραγμάτευση για την Οριοθέτηση γίνει στο γήπεδο της ΑΟΖ, ο ανωτέρω Τουρκικός ισχυρισμός-επιχείρημα χάνει κάθε σημασία.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, η Ελλάδα έπρεπε να έχει προ πολλού θεσπίσει Ελληνική ΑΟΖ.

Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, άλλωστε, η θέσπιση γίνεται με μονομερή πράξη του παράκτιου κράτους δια ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΑΝΑΚΗΡΥΞΕΩΣ του, η οποία κοινοποιείται στον ΟΗΕ δια ΑΝΑΓΓΕΛΙΑΣ.

Με άλλα λόγια – σε αντίθεση με την Υφαλοκρηπίδα, η οποία, ως έννοια με γεωλογικά χαρακτηριστικά, που υπάρχει από μόνη της, η ΑΟΖ, ως οικονομική έννοια υπάρχει και αποκτά υπόσταση μόνο εάν θεσπισθεί με τον προβλεπόμενο από το Διεθνές Δίκαιο τρόπο – χωρίς να υπάρχει ανάγκη συμφωνίας των γειτονικών παράκτιων κρατών.

Δεύτερη Φάση


Το δεύτερο βήμα μετά τη Διακήρυξη της είναι η έναρξη Διαπραγματεύσεων με τα γειτονικά παράκτια κράτη, με σκοπό την οριοθέτηση των ΑΟΖ των γειτονικών κρατών.

Το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρει ρητά, ότι τα Νησιά, που συντηρούν οικονομική δραστηριότητα, όπως είναι τα κατοικημένα Αιγαιοπελαγίτικα Νησιά, δικαιούνται να συνυπολογίζονται στην οριοθέτηση της ΑΟΖ, όπως και της Υφαλοκρηπίδας. Τα κράτη που δεν συμφωνούν στην οριοθέτηση κατά κανόνα παραπέμπουν τη διαφορά τους στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ή σε Διαιτητικό Δικαστήριο.

Η Αθήνα αποφεύγει όλα αυτά τα χρόνια να θεσπίσει ΑΟΖ και συνεχίζει να μιλάει για οριοθέτηση Υφαλοκρηπίδας, επειδή φοβάται τις Τουρκικές αντιδράσεις.

– Η Ελληνική Διπλωματία για πρώτη φορά ξεστόμισε επισήμως αυτό τον όρο τον Ιούνιο του 2010. Κι αυτό έγινε, λόγω της μεγάλης πίεσης, που δέχθηκε από σειρά δημοσιευμάτων, αλλά και από τα Κόμματα της Αντιπολίτευσης.

– Οι Τούρκοι φροντίζουν να συντηρούν τον φόβο της Αθήνας. Στις 13 και 14 Νοεμβρίου 2008, είχαν εκδώσει δύο ΑΝΑΓΓΕΛΙΕΣ για διεξαγωγή γεωλογικών ερευνών στη θαλάσσια περιοχή νοτίως του Καστελόριζου. Έπειτα από λίγο έστειλαν στην περιοχή ειδικό ναυλωμένο νορβηγικό σκάφος για έρευνες, συνοδευόμενο από Τουρκική φρεγάτα. Ήταν μία πράξη-προειδοποίηση των Τούρκων, ότι θα αμφισβητήσουν εμπράκτως την ΑΟΖ, που εξασφαλίζει στην Ελλάδα η ύπαρξη του Καστελόριζου και των παρακείμενων Ελληνικών Νησίδων κάτω από τις νότιες ακτές της Τουρκίας.

Μερικές ημέρες πριν απ’ αυτό το περιστατικό, τον Οκτώβριο του 2008, ο τότε Αρχηγός του Τουρκικού Ναυτικού Μετίν Ατάτς, είχε προβεί σε μία βαρυσήμαντη δήλωση-προειδοποίηση:

«Εκτιμώ ότι η Ανατολική Μεσόγειος θα καταστεί Εστία προστριβών και συγκρούσεων, επειδή προσεχώς θα αποκτήσει σπουδαιότητα. Λόγω των πετρελαίων που διαθέτει, θα μετατραπεί σ’ έναν δεύτερο Κόλπο. Η Τουρκία πρέπει να επαγρυπνεί και να αντιδράσει».

Η «επαγρύπνηση» και «αντίδραση» δεν ήταν τίποτα άλλο από επανάληψη της επιθετικής τακτικής, που έχουν ακολουθήσει οι Τούρκοι στο Αιγαίο από τη δεκαετία του 1970. Χρησιμοποιούν τη διεξαγωγή ερευνών ως μηχανισμό πρόκλησης κρίσης, για να αποτρέψουν την Ελλάδα από την άσκηση του νόμιμου δικαιώματός της για εκμετάλλευση των όποιων κοιτασμάτων υπάρχουν κάτω από την επιφάνεια του βυθού της Θάλασσας.

Στόχος τους είναι να την υποχρεώσουν ή σε μία εκτός Διεθνούς Δικαίου και συμφέρουσα για την Τουρκία ΜΟΙΡΑΣΙΑ, ή για μία μορφή επίσης συμφέρουσας για την Τουρκία ΣΥΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ.

– Πράγματι, πριν προλάβει τον Ιούνιο του 2010 η Ελληνική Διπλωματία να «ψελλίσει» τον όρο ΑΟΖ, η Άγκυρα εξέδωσε στις 12 Ιουλίου ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ για υποθαλάσσιες έρευνες του «ΠΙΡΙ ΡΕΙΣ» στην Ανατολική Μεσόγειο. Απ’ ό,τι φάνηκε, η απειλή ήταν αρκετή. Η Αθήνα ξέχασε την ΑΟΖ και επανήλθε στην παλιά ρητορική για οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας, εισάγοντας και τον γενικό όρο «Θαλάσσιες Ζώνες».

Μάλιστα σύμφωνα με πληροφορίες, οι Τούρκοι έχουν απειλήσει ότι, εάν η Ελλάδα θεσπίσει ΑΟΖ, θα διακόψουν τις Διερευνητικές Επαφές για το Αιγαίο. Αυτό, όμως, που πραγματικά φοβάται η Αθήνα είναι, ότι οι Τούρκοι θα σπεύσουν να πραγματοποιήσουν γεωλογικές έρευνες νοτίως του Καστελόριζου και σε άλλα σημεία της Ελληνικής ΑΟΖ, με σκοπό να την αμφισβητήσουν εμπράκτως.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η Άγκυρα επιχειρεί να αποκόψει το σύμπλεγμα του Καστελόριζου από την αλυσίδα των ελληνικών νησιών του Αιγαίου, προκειμένου να εξουδετερώσει κατά το δυνατόν την επήρειά του στην οριοθέτηση των ελληνικών «Θαλασσίων Ζωνών», γιατί με συνυπολογισμό του Καστελόριζου στην Ελληνική ΑΟΖ, η γειτνίαση της με την Κυπριακή και εν συνεχεία με την ΑΟΖ των άλλων Κρατών (Ισραήλ, Λίβανος, Αίγυπτος κλπ), γίνεται άμεση και είναι καταλυτικής συνέπειας για τα Ελληνικά Κυριαρχικά Δικαιώματα, στη Θαλάσσια Ζώνη, που σήμερα θεωρείται σαν «πετρελαιο-πιθανή» περιοχή, ιδιαίτερα σε Φυσικό Αέριο.

– Στο ίδιο πλαίσιο εγγράφεται και η Διπλωματική παρέμβαση των Τούρκων στο Κάιρο, με σκοπό να αποτρέψουν μία συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο. Το αποτέλεσμα της Τουρκικής παρέμβασης είναι, ότι οι Αιγύπτιοι συνομιλούν για οριοθέτηση ΑΟΖ και με την Αθήνα και με την Άγκυρα, παρότι με την Τουρκία δεν έχουν θαλάσσια σύνορα εάν συνυπολογισθεί το σύμπλεγμα του Καστελόριζου στην οριοθέτηση της Ελληνικής ΑΟΖ. Στο ίδιο πλαίσιο εγγράφεται και η συνεχής και έντονη Τουρκική αεροναυτική παρουσία στην περιοχή, επειδή θέλουν να καταστήσουν σαφές, ότι έχουν θέσει υπό τον στρατιωτικό έλεγχό τους τη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Ρόδου-Κύπρου.

 

Παρά ταύτα η Ελληνική πλευρά διαθέτει δυνατότητα χειρισμού αρκεί να θελήσει να προχωρήσει

Η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει εγκλωβισθεί στην προσπάθεια μέσω των «Διερευνητικών Επαφών», να συμφωνήσει με την Τουρκία για την Ελληνική Υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου. Όπως φάνηκε και από την πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή για την Εξωτερική Πολιτική, όλα τα Κόμματα της Αντιπολίτευσης την πιέζουν να θεσπίσει Ελληνική ΑΟΖ. Από την άλλη πλευρά, όμως, είναι ο φόβος για τις Τουρκικές αντιδράσεις.

– Η θέσπιση Ελληνικής ΑΟΖ, όμως, δεν ισοδυναμεί με Ελληνοτουρκική κρίση. Ακόμα κι αν οι Τούρκοι εγκαταλείψουν τις «Διερευνητικές Επαφές», ακόμα κι αν στείλουν πλοία για έρευνες σε περιοχές, που με βάση την αρχή της μέσης γραμμής ανήκουν στην Ελληνική ΑΟΖ, υπάρχει η δυνατότητα επιτυχούς χειρισμού των Τουρκικών προκλήσεων.

– Αποφεύγοντας την παγίδα να παρασυρθεί σε στρατικοποίηση της κρίσης, η Αθήνα θα αποκτήσει και το Διπλωματικό πλεονέκτημα, προτείνοντας η ενδεχόμενη διαφορά να παραπεμφθεί στη Χάγη. Ειδικά, εάν εμπλέξει κατά τη μετά ταύτα πορεία της υπόθεσης την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία έχει καταστήσει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, Κοινοτικό Δίκαιο.

– Σε αυτό το σημείο, θέλω να βάλω στον εαυτό μου ένα ερώτημα που συνδέεται με τη στάση της Ελληνικής Κυβέρνησης μετά τη συνάντηση Παπανδρέου – Ερντογάν στο Ερζερούμ, αλλά και τις τελευταίες αποκαλύψεις ή ανακαλύψεις των κοιτασμάτων Φυσικού Αερίου ή Πετρελαίου στη Νοτιο-Ανατολική Μεσόγειο.

Ερώτημα : Ποια είναι αυτή τη στιγμή η πολιτική στάση της Ελληνικής Κυβέρνησης απέναντι στην Τουρκία σε σχέση με τα Δικαιώματα της Ελλάδος στο Αρχιπέλαγος του Αιγαίου, αλλά και εκείνα που το τελευταίο διάστημα έχει αποκαλυφθεί ότι μπορεί να αξιοποιήσει στην ΝΑ Μεσόγειο;

Η εντύπωση την οποία εγώ έχω αποκομίσει, από αυτήν την τελευταία συμπεριφορά της Ελληνικής Κυβέρνησης είναι, ότι πιθανόν να βρίσκεται σε «αμηχανία και αδυναμία άμεσης απαντήσεως» στο ερώτημα, ποια θα είναι η πολιτική της στην ΝΑ Μεσόγειο σε σχέση με τα κοιτάσματα Αερίου, τα γνωστά πια σαν «κοιτάσματα της κοιλάδας του Ηροδότου» ή αλλιώς Λεβιάθαν Α’, Ταμάρ, Νταλίτ κ.ά. αλλά και το Λεβιάθαν Β’, για τα οποία διστάζει να πει και την παραμικρή λέξη, γιατί φοβάται ότι οι Τούρκοι θα αντιδράσουν.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, αυτό που τουλάχιστο πρέπει να παρατηρήσει ο ψύχραιμος παρατηρητής είναι, ότι η Κυβέρνηση αυτή τη στιγμή «πατά φρένο» στο κρίσιμο ερώτημα, τι ακριβώς σκοπεύει να κάνει σε σχέση με τα κοιτάσματα Αερίου στη Μεσόγειο, για τα οποία μάλιστα υπάρχουν προτάσεις συνεργασίας από την Κύπρο και το Ισραήλ, δεδομένου ότι ο δρόμος της διοχέτευσης του αερίου προς την Ευρώπη περνά από την Ελλάδα και δια των περιοχών Κρήτη-Ιόνιο-Πελοπόννησος-Στερεά Ελλάδα-Ήπειρος-Ιταλία, διανοίγεται δρόμος για τη διοχέτευση του Αερίου προς την Ευρώπη.

– Όμως, σε παρόμοια θέματα πρέπει να τονίσω ιδιαίτερα, είναι δυνατό η απώλεια της ευκαιρίας να σημαίνει αξιοποίηση ή απώλεια ενός πλεονεκτήματος ή μειονεκτήματος, που ίσως δε θα μπορεί στο μέλλον εύκολα να ξαναεμφανισθεί ή ξανά να αποκτηθεί.

– Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, θα ήθελα από αυτή τη στιγμή κιόλας, κατά τρόπο ίσως λίγο πρωθύστερο να τονίσω, ότι σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να χαθεί η ευκαιρία για τη συμμετοχή μας σε ένα παρόμοιο Κοινοπρακτικό Σχήμα, που ανοίγει μια μοναδική προοπτική για την Ελλάδα και μας εξασφαλίζει συμμετοχή σε εκμετάλλευση, σε εμπορία μεγάλου σχήματος αντλήσεως και επεξεργασίας υδρογονανθράκων.


Γ’ ΑΝΑΓΚΗ ΠΛΕΟΝ ΓΙΑ ΝΕΑ ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Κυρίες και κύριοι,

 

Με βάση την πείρα που έχουμε συναποκομίσει σε χρονική περίοδο μεγαλύτερη των 40 ετών, αλλά και τα νέα δεδομένα αυτά τα οποία προέκυψαν από τις νέες ανακαλύψεις και αποκαλύψεις στα αποθέματα φυσικού αερίου, αλλά και πετρελαίου στη ΝΑ Μεσόγειο, αυτό που προκύπτει αναμφισβήτητα για οποιονδήποτε εξετάζει με βάση το Ελληνικό και μόνο συμφέρον το «δέον γενέσθαι» δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία για μένα, ότι πρέπει:

1ον) η Ελληνική Κυβέρνηση το ταχύτερο δυνατό να δρομολογήσει μια νέα Εθνική Στρατηγική, που με βάση τις νέες προκλήσεις, που αυτή τη στιγμή εμφανίζονται στη χώρα για την περιοχή της ΝΑ Μεσογείου, να προχωρήσει:

Α) σε κήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ και

Β) μετά ταύτα σε δεύτερο στάδιο, σε προσπάθεια οριοθέτησής της με όποιες γειτονικές χώρες είναι εφικτό.

2ον) να επεκτείνει τα Ελληνικά Χωρικά Ύδατα εκεί που δεν απαιτείται οριοθέτηση με την Τουρκία, αγνοώντας τις Τουρκικές αντιδράσεις ή τις επιπτώσεις τους στην Ελληνοτουρκική σχέση.

Αυτά γιατί πρέπει το ταχύτερο δυνατό να προχωρήσουμε ένα «Σχέδιο Β’» για την περίπτωση που οι διαπραγματευτικές επαφές για την οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας – δηλαδή το «Σχέδιο Α’» αχρηστευτεί – καταστούν άγονες και δεν εξασφαλισθούν δύο sine qua non όρους α) για τη σύνταξη του Συνυποσχετικού για την παραπομπή της υπόθεσης στη Χάγη: η αποδοχή ως βάση της επίλυσης της διαφοράς του Δικαίου της Θαλάσσης και β) την άρση του Casus Belli στο Αιγαίο με ταυτόχρονη πλήρη εγκατάλειψη της θεωρίας των «Γκρίζων Ζωνών».

– Η Κυβέρνηση των Αθηνών έχει επανειλημμένα θέσει άτυπο χρονοδιάγραμμα στη διαδικασία αυτής της Ελληνοτουρκικής προσέγγισης, το οποίο διαβλέπει ως χρόνο πραγματοποίησης της προσέγγισης των δύο χωρών τον Ιούνιο του 2011 (χρόνο των επόμενων εκλογών της Τουρκίας). Κατά αυτό το χρονικό διάστημα η στάση της Κυβέρνησης και σε σχέση με όσα προκύπτουν σαν νέα δεδομένα στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου είναι ως εάν να φοβάται ή να αναμένει ότι σε περίπτωση Διακηρύξεως της ΑΟΖ θα υπάρξει απάντηση από την πλευρά της Τουρκίας με ένα νέο casus belli.

Κατά τις προσδοκίες της Κυβέρνησης των Αθηνών μετά τις «Διερευνητικές Επαφές» – εάν αυτές δεν καταστούν καρποφόρες – θα πρέπει η Διένεξη να παραπεμφθεί στη Χάγη, πράγμα για το οποίο καμιά εγγύηση δεν υπάρχει.

Για αυτό είναι απολύτως απαραίτητο να αλλάξει η τακτική και η στόχευση των Ελληνικών κινήσεων, προκειμένου να καταστεί δυνατό να απο – εμπλακεί η Ελληνική πολιτική από την καθήλωση, που έχει πετύχει η Τουρκική τακτική στα Ελληνικά Δικαιώματα, που έχουν καταστεί ανενεργά για περίοδο μεγαλύτερη των 40 ετών.

Εξάλλου, η Άγκυρα έχοντας θέσει στο τραπέζι α) το casus belli, β) τη γενικευμένη αμφισβήτηση του καθεστώτος του Αιγαίου, γ) τις Γκρίζες Ζώνες, δ) την απόρριψη του Δικαίου της Θάλασσας κλπ. κλπ., έχει πολλά θέματα να «διαπραγματευτεί» ζητώντας ανταλλάγματα από την Ελλάδα.

Αυτή η αλλαγή τακτικής και η μεταβολή της «παθητικής» και «παγωμένης» στάσεως σε «ενεργητική και επιθετική στάση» και αντιμετώπιση του προβλήματος της ΑΟΖ – που μπορεί να γίνει με την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών και την κήρυξη της Υφαλοκρηπίδας – δεν έχει σχέση με τη μονομερή και διοικητικού χαρακτήρα πράξη της κήρυξης της ΑΟΖ, που μπορεί να γίνει αμέσως και χωρίς παρεμβολή τρίτου.


Εξάλλου, το γεγονός ότι μπορεί να διαχωριστεί το στάδιο της ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ από εκείνο του σταδίου της ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗΣ διευκολύνει την Ελληνική Πολιτική για να διερευνήσει εντωμεταξύ τους πρόθυμους γείτονες σε σύμπραξη από τους διστακτικούς και απρόθυμους ΓΕΙΤΟΝΕΣ, ενώ δίδει την ευχέρεια στη χώρα να «ξεκολλήσει» από την καθήλωση και την παθητικότητα, που τα τελευταία χρόνια έχει εγκαινιάσει στη στάση της και να προετοιμαστεί για μια άλλη στάση.

Η Αλλαγή του Παιχνιδιού με πρωτοβουλία της Ελλάδος είναι δυνατό να αποτελέσει διέξοδο τόσο στο μέτωπο της Μεσογείου, αλλά ίσως και στο μέτωπο του Αιγαίου απέναντι στην Τουρκία, η οποία έτσι θα αντιληφθεί, ότι δεν μπορεί συνεχώς να υπαγορεύει τους δικούς της και μόνο όρους, αλλά και στο Αιγαίο για το οποίο, ομοίως χρειάζεται αλλαγή της παθητικής στάσης σε ενεργητική για να καταστεί δυνατό στην Ελλάδα να διεκδικήσει τα Δικαιώματά της.

 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΡΥΒΑΚΗΣ – π. Υπουργός – Βουλευτής

14 Φεβρουαρίου 2011