Το ερώτημα που σήμερα εξακολουθεί πια να υπάρχει…

ΝΤΟΜΙΝΙΚ ΣΤΡΟΣ ΚΑΝ: «ΕΝΟΧΟΣ Ή ΘΥΜΑ»…;

…είναι όχι τι ακριβώς έγινε αλλά ακολούθησε αυτό που έγινε

Γράφει ο Ελευθέριος Βερυβάκης, τ. Υπουργός – Βουλευτής

Στο ερώτημα ή δίλλημα ένοχος ή θύμα η απάντηση στο επίπεδο της Αμερικανικής Δικαιοσύνης θα δοθεί μετά τις 6 Ιουνίου ή και αργότερα, κατά τον Σεπτέμβριο του 2011.

Στο επίπεδο όμως, της προσωπικής αξιολόγησης κάθε ενός χωριστά ή πολλών μαζί δίδεται ήδη από τώρα μια οποιαδήποτε απάντηση που συνήθως κινείται στο επίπεδο του τι έγινε. Όχι γιατί ερευνάται εάν τυχόν συνέβησαν όλα αυτά για τα οποία κατηγορείται ο Ντομινίκ Στρος Καν ή όχι, αλλά γιατί αυτό το οποίο συνέβη με την συμπεριφορά των Αμερικανικών Αρχών απέναντι στον κατηγορούμενο Ντομινίκ Στρος Καν, προκάλεσε την πραγματική παγκόσμια κατάπληξη.

Η κατακρεούργηση της εικόνας του Ντομινίκ Στρος Καν από τις Αμερικανικές Αρχές υπήρξε πλήρης.

Ακολούθησε η περίπτωση του κατηγορουμένου Ντομινίκ Στρος Καν τα βήματα άλλων υπόπτων για εγκλήματα του ποινικού δικαίου στην χειρότερη και σκληρότερη εκδοχή τους, δεδομένου ότι κάποιο «αόρατο χέρι» ήθελε τον εξευτελισμό και την ταπείνωσή του στον υπέρτερο βαθμό.

Εξαντλώντας το γράμμα του νόμου αλλά κινούμενοι πέραν του πνεύματος τούτου, οι Εισαγγελικές και Αστυνομικές Αρχές μεταχειρίστηκαν όλων των ειδών τα τεχνάσματα που από τη δεκαετία του 1920 είχαν μελετηθεί και συνήθως εφαρμοζόντουσαν στους γκάνκστερς από το FBI και τους μυστικούς σκοτεινούς μηχανισμούς του Αμερικανικού κράτους και παρακράτους.

Ο Έντγκαρντ Χούβερ, επικεφαλής του FBI εκείνων των εποχών, θεωρείται σαν ο «πατήρ» της πιο πάνω σχολής και στους στόχους της πιο πάνω «τεχνικής» είναι η συσπείρωση των μεγάλων μαζών της κοινής γνώμης, πίσω από την Δικαιοσύνη και τον Εισαγγελέα Κατήγορο κατά του γκάνστερ ή των γκάνστερς που θέλει να «εξαφανίσει». Με αυτού του είδους τα κόλπα η επιδίωξη της κατηγορούσας αρχής θέλει να εμπνεύσει «Σοκ και Δέος» στον απλό άνθρωπο αυτού του πλανήτη.

Μάλιστα, όσο η ταπείνωση γίνεται στο πρόσωπο του πρώην ισχυρού και τώρα απολύτως εξουθενωμένου παλαιού διευθυντού του ΔΝΤ, τόσο και ο στόχος και ο σκοπός της μεθοδευμένης για ταπείνωσή του συμπεριφοράς επιτυγχάνει καλύτερα το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα της εξουθένωσής του.

Μετά από τα πιο πάνω έχει δευτερεύουσα πολιτική αξία το πρωταρχικό ερώτημα, εάν τάχα όλα όσα συνέβησαν ήταν αποτέλεσμα σχεδιασμού των εχθρών του Στρος Καν ή πραγματικά ήταν ο ίδιος ένοχος για όσα του αποδιδόντουσαν.

Οι πολιτικοί παρατηρητές, που σχολιάζουν στις ιστοσελίδες μας τις εξελίξεις (Π.Π.-Σ.Ι.Ε.) μετά τα πιο πάνω δεν ρωτούν ούτε διερωτώνται για το τι ακριβώς συνέβη, αλλά για το γιατί αυτό που ακολούθησε έγινε όπως το σκηνοθέτησαν να γίνει οι αμερικανικές αρχές. Πρωτευόντος δε τάχα τι εξυπηρετούσε;

Advertisements