Πολιτικά παιχνίδια – του τύπου…”τα παιδία παίζει”…

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ: Κίνηση Επιβίωσης ή Παιχνίδι Πολυτέλειας και Εντυπωσιασμού(;;;)

…με υποθέσεις της κατηγορίας του “εν ου παικτοίς”

Γράφει ο Ελευθέριος Βερυβάκης, τ. Υπουργός – Βουλευτής

Ο Πρωθυπουργός μιλώντας στο Υπουργικό Συμβούλιο εκδηλώθηκε… υπέρ των Δημοψηφισμάτων. Βέβαια, δεν έδειξε ότι επιθυμεί ένα δημοψήφισμα, που θα σχετίζεται με την οικονομική κρίση και τις δανειακές συμβάσεις της χώρας, ούτε τις θεμελιακές αποφάσεις παραμονής ή εξόδου από το ευρώ, αλλά ότι αυτό μπορεί να αφορά τη εσωτερική πολιτικο-πολιτειακή θεσμική συγκρότηση της χώρας μέσα από… την αλλαγή της δομής του πολιτικού σκηνικού. Μάλιστα ο προβληματισμός που συνόδευσε τις σχετικές σκέψεις έγιναν την ώρα που όλοι γύρω-τριγύρω μίλαγαν για τον κίνδυνο κατάρρευσης της Κυβέρνησης ή απόρριψης των σχεδίων της για την συνέχεια της βοήθειας της ΤΡΟΙΚΑΣ προς τη χώρα.

Για αυτό συνειδητοποιήθηκε με μεγαλύτερη έμφαση κάτι το οποίο όλοι λίγο πολύ έχουν από την αρχή αυτής της Κυβέρνησης δει με απορία: η φιλοδοξία σε βαθμό μανίας – όχι απλώς να σωθεί η χώρα, πράγμα που από μόνο του αποτελεί ηράκλειο έργο, αλλά και να ξεκινήσει μια ιστορική περίοδος μοναδικής τάχα λάμψης και θριάμβου στις νέες συνθήκες των σημερινών εποχών. Έτσι ο Πρωθυπουργός έδειξε ότι θέλει η περίοδος που διανύουμε και συνδέεται μαζί του να μείνει Ιστορική.

Λεπτομερέστερα: έδειξε ότι ονειρεύεται και φιλοδοξεί να τον καταγράψει η ιστορία ως ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΗ και για αυτό θέλει να ξεκινήσει ξανά την προσωπική του πορεία και την πορεία της χώρας με ένα Δημοψήφισμα “Επανεκκίνησης” προς την κατάκτηση της Ιστορίας και της Χώρας. Τουλάχιστο έτσι πιστεύει.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πριν να βρει πιο ακριβώς πρέπει να είναι το ερώτημα που θα πραγματοποιήσει αυτή τη μοναδική επανεκκίνηση ξέρει, ότι θα πρέπει κάτι να βρει με βάση το οποίο και να ερωτηθεί ο λαός εάν ΝΑΙ ή ΟΧΙ θέλει να προχωρήσει η θεσμική ανασυγκρότηση της χώρας στην εποχή της Μετά-Μεταπολίτευσης.

Ανάμεσα στις σκέψεις και τις προτάσεις που λέγεται ότι έχουν πέσει στο τραπέζι της στενότερης παρέας του, είναι και 1ον) η περικοπή του αριθμού των βουλευτών σε 200 ή κάτι παρόμοιο, 2ον) η κατάτμηση της χώρας σε πολύ μικρές περιφέρειες χωρίς σταυρό και οι μισοί βουλευτές να προκύπτουν από “λίστα επικρατείας”, που θα καταρτίζεται μέσα στα κόμματα, 3ον)νέες αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας και νέες εξουσίες για προκήρυξη Δημοψηφισμάτων από την Κυβέρνηση, 4) ο ανασχεδιασμός του δρόμου της επαναπροκήρυξης εκλογών μόνο μετά από απόφαση του Πρωθυπουργού κλπ., κλπ.

Από όλα τα προηγούμενα φαίνεται, ότι τα θεμελιώδη ερωτήματα του πολιτεύματος και των εξουσιών των πρώτων παραγόντων της Ελληνικής Δημοκρατίας μας είναι δευτερεύοντα, ενώ πρωτεύον είναι να κάνουμε ένα ή παραπάνω Δημοψηφίσματα γιατί έτσι – αυτό λένε οι σοφοί εγκέφαλοι του Πρωθυπουργικού περιβάλλοντος – θα τερματιστεί η Μεταπολίτευση και θα ξεκινήσει η ΜΕΤΑ- ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ, δεδομένου ότι η δεύτερη δεν αφήνει μερικούς να κοιμηθούν γιατί απορροφά το σύνολο της δόξας, που ονειρεύονται για τους εαυτούς τους στη σημερινή εποχή του Άγριου Καπιταλισμού της παν-κυριαρχίας των Υπερ-πλούσιων και της δεσποτείας σε βάρος των Υπερ-φτωχών, όχι μόνο ολόκληρης της Υφηλίου του 21ου αι., αλλά και μεγάλων περιοχών της αναπτυγμένης Ανθρωπότητας, που σύμφωνα με αυτούς τους ultra- σύγχρονους Δημοκράτες θα πρέπει να είναι της ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗΣ-ΠΑΝ-ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ των πλουσίων super- καπιταλιστών για να μπορεί να είναι μοντέρνα και να μην επιτρέψει την επιβίωση στα Έθνη-Κράτη των περασμένων εποχών.

Οι πολιτικοί παρατηρητές, που σχολιάζουν στις ιστοσελίδες μας τις εξελίξεις (Π.Π.-Σ.Ι.Ε.) παρατηρούσαν, ότι παρόμοιες ιδεοληψίες, που δεν έχουν κανένα αντίκρισμα προς την ζώσα και παλλόμενη καθημερινή πραγματικότητα – με τις οποίες όμως σπαταλιώνται πολιτική ενέργεια και χρόνος – αποτελούν μια παθολογία όχι απλώς άχρηστη, αλλά επιβλαβή σε σχήματα και δυνάμεις, που καταδιώκονται ανηλεώς από τα μεγάλα προβλήματα που είτε βρήκαν είτε δημιουργούν συνεπεία της κενοδοξίας τους και της καταφανούς ανεπάρκειάς τους, που δεν τους επιτρέπει να αντιληφθούν, ότι σε πείσμα των σχημάτων που πάνε να κατασκευάσουν δεν υποβοηθούν στην επίλυση των προβλημάτων, αλλά αντίθετα συμβάλλουν αποφασιστικά στην επιδείνωση των καταστάσεων, που γιγαντώνουν τους ωκεανούς… ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗΣ και ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ, που κινδυνεύουν να κατακλείσουν τα πάντα στη σημερινή Ελλάδα. Όμως ταυτόχρονα ένας οποισδήποτε παρόμοιος προβληματισμός δεν υπολογίζει και τις σωστές διαστάσεις της εξέγερσης και του ξεσπάσματος, που είναι βέβαιο ότι σε εκείνη την περίπτωση θα σημειωθεί – με την ευκαιρία του Δημοψηφίσματος – κατά των επιλογών της Κυβέρνησης, ανεξάρτητα από την ουσία του προβλήματος, διότι βέβαια κάτω από τις σημερινές συνθήκες δε θα υπάρξει εκδήλωση των βαθύτερων προτιμήσεων του πολίτη, που δεν κινείται σήμερα παρά μόνο εν θερμώ με τελικό αποτέλεσμα οποιοδήποτε Δημοψήφισμα εντέλει να αποτελέσει το αλεξικέραυνο της λαϊκής οργής, που είναι βέβαιο ότι κατακλίζει διάφορα στρώματα λαού στο όνομα της αντιΜνημονιακής τοποθέτησής του και της αντι-Κυβερνητικής ορμής του.

Οι Π.Π.-Σ.Ι.Ε. κατέληγαν όσο πληροφορούντο τους προβληματισμούς των ιθυνόντων κύκλων της σημερινής Διακυβέρνησης, ότι το Δημοψήφισμα είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση για να ξεμένει στα παιδιά, που μέσα από αυτά που λένε και κάνουν επιβεβαιώνουν και επιβραβεύουν το γνωστό… ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΑΙΖΕΙ με θέματα και τρόπους που πάντα οι σοβαρότεροι των πολιτών έλεγαν, ότι βρίσκονται στην περιοχή του… ΕΝ ΟΥ ΠΑΙΚΤΟΙΣ.