Όσοι «παίζουν με τη φωτιά»…..

ΑΥΘΟΡΜΗΤΕΣ ΛΑΪΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ή ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΟΣ ΔΙΧΑΣΜΟΣ???

….στο τέλος θα καούν και αυτοί από τις φλόγες της!!!

Γράφει ο Ελευθέριος Βερυβάκης – π. Υπουργός – Βουλευτής

Δεν είναι λίγες μέχρι σήμερα οι οχλοκρατικές και διχαστικές εκδηλώσεις ομάδων, που μέσα στο πλαίσιο των λαϊκών κινητοποιήσεων κατά των μέτρων, που έχει φέρει στην επιφάνεια η Κρίση, έχουν μέχρι σήμερα εκδηλωθεί. Και ούτε πρόκειται στο άμεσο μέλλον να μην επανεμφανιστούν.

Ίσως η μεγαλύτερη και χαρακτηριστικότερη να’ταν τα γεγονότα της 15ης Ιουνίου 2011 και κάποιων άλλων μετά από αυτή, αλλά δεν ήταν τα μόνα και είναι βέβαιο ότι δεν θα’ναι και τα τελευταία.

Οι παρόμοιες εκδηλώσεις εμφανίζονται σαν εκδηλώσεις βίας και το μόνο ζητούμενο είναι ποιος και γιατί τις προκαλεί και δεύτερον τι επιδιώκει όχι σε σχέση με τον Πολιτικό χρωματισμό και την Πολιτική στόχευση, όσο σε σχέση με την Δημοκρατική τάξη και ηρεμία, αλλά και την Οικονομικο – Κοινωνική Ειρήνη και Αποτελεσματικότητα «εν Δημοκρατία».

Πριν δυο μέρες ο Πρωθυπουργός στο Υπουργικό Συμβούλιο, παρενέβη προκειμένου να καταδικάσει την Πολιτική Βία και για να “καταγγείλει”, αλλά και να ζητήσει μετά την καταγγελία Διακομματική Επιτροπή για την αντιμετώπιση του φαινομένου, ενώ πάρα πολλοί από την Πολιτική Τάξη – συνήθως Κυβερνητικοί – με δηλώσεις τους διαμαρτυρήθηκαν και κατήγγειλαν πρόσωπα, στελέχη και Κόμματα για τα επεισόδια που είχαν λάβει χώρα σε βάρος τους και του άμεσου περιβάλλοντός τους στην Πρωτεύουσα και στις ιδιαίτερες Πατρίδες τους.

Μάλιστα τα πρωτοσέλιδα κάποιων έξαλλων εφημερίδων, που τροφοδοτούν και υποδαυλίζουν τα πάθη, μίλησαν για απειλές «εμφυλίου», δεδομένου ότι οι Κυβερνητικοί αναφέρουν 100 τουλάχιστον περιπτώσεις σε όλη την Ελλάδα, που μέχρι στιγμής διαμαρτύρονται για προσωπικές επιθέσεις εναντίον τους και των οικείων τους.

Και το βασικό ερώτημα που ανεξάρτητα από το τι λέει ο ένας και ο άλλος για μικρούς και συχνά χυδαίους λόγους – γιατί σε αυτόν τον έσχατο εξευτελισμό έχει οδηγηθεί ο Ελληνικός Δημόσιος Βίος – είναι τελικά που θα μπορεί να καταλήξει αυτού του είδους η διαμάχη, όχι σε σχέση με την ουσία του Πολιτικού Αγώνα και της Πολιτικής Διένεξης, αλλά σε σχέση με τον Εθνικό ή μη Διχασμό, ο οποίος από πολλές πλευρές – σύμφωνα τουλάχιστον με πολλούς – ξανακτυπά την πόρτα της Ελλάδας.
Και μάλιστα την ίδια ώρα που όλοι λίγο πολύ μιλούν για την ανάγκη Εθνικής Συναίνεσης επιτρέπουν σε ένα άλλο κομμάτι του «βρώμικου» εαυτού τους να «ευλογούν ή συναινούν» για τον προσωπικό ή Εθνικό Διχασμό, του οποίου τον κίνδυνο υποτιμούν.

Όμως η Ιστορία του πρόσφατου ή παλαιότερου παρελθόντος μας μαρτυρεί ότι από παρόμοιες ή και μικρότερες αιτίες σημειώθηκαν και χάραξαν βαθιά την Ελληνική Ιστορία, που τελικά γέμισαν και “ποταμούς εμφυλίου αίματος”.

Οι πολιτικοί παρατηρητές που σχολιάζουν στις ιστοσελίδες μας τις εξελίξεις (Π.Π.- ΣΙΕ), αναφερόμενοι στην “σχιζοφρενική τακτική”, που ακολουθούν οι κυρίαρχες από αυτή την πλευρά ομάδες – που δίνουν σήμερα τον τόνο στη Δημόσια ατμόσφαιρα – παρατηρούσαν ότι οι υπεύθυνες Δημόσιες και Κομματικές Παρατάξεις – αλλά και ο απλός, γνήσιος και άδολος Έλληνας – είτε θα ευθυγραμμίσουν την συμπεριφορά τους – με την κοινή λογική και το Δημόσιο συμφέρον – η οποία θα πρέπει ταυτόχρονα να γίνει υπεύθυνη, είτε θα πρέπει να γνωρίζουν, ότι «σπεκουλάρουν» για ταπεινούς λόγους στον Εθνικό Διχασμό και συνακόλουθα στην οχλοκρατία προς την οποία όλοι μαζί σπρώχνουν με την ελπίδα, ότι στον γκρεμό θα πέσει ο Κομματικός αντίπαλος και ότι δήθεν αυτοί θα διασωθούν και θα επωφεληθούν σε βάρος αυτού και μόνο. Όμως αυτός που τελικά θα χάσει θα είναι το ΕΘΝΟΣ των ΕΛΛΗΝΩΝ.

Οι Π.Π.- ΣΙΕ κατέληγαν ότι παιχνίδια με την οχλοκρατία και το διχασμό δεν μπορούν να παίξουν όσες Δυνάμεις εντάσσονται στο Σύστημα, και όσοι άμεσα ή έμμεσα αποτελούν «βραχίονες» της Κρατούσης Τάξεως.