ΚΑΛΑ ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΤΗΡΙΑ: ΕΓΚΡΙΝΕΣΤΕ

Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απαισιόδοξο κείμενο που απευθύνεται σε γενναίους και αισιόδοξους πολίτες της χώρας μας. Σε πολίτες που μπορούν να… αντέχουν!

Είναι γνωστό, ότι από της συστάσεως του Ελληνικού Κράτους, μετά την Επανάσταση του 1821, η χώρα μας είχε επικυριαρχία από το Αγγλικό, το Γαλλικό και το Ρωσικό Κόμματα. Δηλαδή από τους ανθρώπους τους.

Για να μην ανατρέχει όμως κανείς σε τόσο παλαιές εποχές καλό είναι να προσφύγει στην πρόσφατη ιστορία μας και να αναχθεί, έστω, στην μετά την Μεταπολίτευση, περίοδο.

Έτσι, η πρόσφατη ιστορία δείχνει ότι οι ανακηρυσσόμενοι ως Πρωθυπουργοί της χώρας αν δεν είναι οι εκλεκτοί των Μεγάλων μας «συμμάχων», τουλάχιστον είναι της αποδοχής τους. Η αναφορά στους Πρωθυπουργούς μόνο είναι γιατί αυτοί σηματοδοτούν ουσιαστικά την κύρια πολιτική «γραμμή» πορείας και μοίρας μιας χώρας.

Το γεγονός έρχεται να επιβεβαιώσει η πρόσφατη δημοσίευση του ντοκουμέντου ότι, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν ήταν μόνο ο «κηπουρός» του Βασιλιά Παύλου, όταν του ανατέθηκε η εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης, μετά τον θάνατο του Παπάγου – καίτοι αναμένεται η εντολή να δοθεί σε έναν εκ των τότε Αντιπροέδρων του «Ελληνικού Συναγερμού», του Κόμματος που κυβερνούσε, δηλαδή στους Στεφανόπουλο ή Κανελλόπουλο – αλλά στον εκλεκτό των Αμερικανών (κοίτα Μάριος Ευρυβιάδης – Μιχαήλ Ιγνατίου: CIA Ο Απόρρητος Φάκελος του Ανδρέα. Εκδόσεις Α. Α. Λιβάνη σελ. 255 και 323).

Η επιλογή μετά την Μεταπολίτευση του Καραμανλή ήταν δεδομένη. Ο Ράλλης υπήρξε μικρή παρένθεση.

Μετά τον εκλεκτό των Αμερικανο-παλατιανών Καραμανλή ήρθε η σειρά του Ανδρέα, ο οποίος είχε την πολεμική του Αμερικανικού κατεστημένου, αλλά και την ανοχή του έτερου (προοδευτικού) κατεστημένου λόγω της λαμπρής ακαδημαϊκής του πορείας στις ΗΠΑ.

Ήταν κατά κάποιο τρόπο το «δικό μας, έστω και κακομαθημένο παιδί». Και η σφοδρή αντίδραση που συναντούσε στους κόλπους των συντηρητικών δομών εξουσίας της υπερδύναμης (CIA, στρατοκρατικό πεντάγωνο κλπ.) εξισορροπούνταν από άλλες ελίτ του βορειο-αμερικάνικου κατεστημένου, όπως η ακαδημαϊκή κοινότητα, οι «εκλεπτυσμένοι» του State Department κλπ.

Ακολούθησε ο Μητσοτάκης ως μία αναπόφευκτη αναλαμπή των παλαιών δομών εξωτερικών παρεμβάσεων του Αγγλικού Foreign Office και της παλαιάς σχέσης με την πάλαι ποτέ «διαλάμψασα» Intelligent Service.

Για αυτό και η αναρρίχηση στην εξουσία του τελευταία έγινε με όλες τις παλαιομοδίτικες μεθόδους, ανίερες συμμαχίες, εμφανείς παραποιήσεις της πολιτικής ζωής του τόπου και παραπομπές σε δικαστήρια του πολιτικού αντιπάλου με κατασκευασμένες συκοφαντίες κλπ.

Η περίπτωση Σημίτη είναι η κλασική περίπτωση του ενδιαφέροντος και της επιβολής του εκλεκτού, της ανερχόμενης δυνάμεως στον Δυτικόστροφο περιχαρακωμένο χώρο της ΕΕ. Ο οποίος υπέστη βεβαίως και την δοκιμασία από τους Αμερικανούς, δηλαδή δια της περιπέτειας και της δοκιμασίας των Ιμίων για να ελεγχθούν τα διαπιστευτήρια, τα οποία έγιναν αποδεκτά με τις ευχαριστίες του Έλληνα Πρωθυπουργού (Κλίντον, Κρίστοφερ και Χολμπρουκ).

Ο Κώστας Καραμανλής ο νεότερος ή «οκνηρός» είχε την καλή έξωθεν μαρτυρία του προκατόχου συνονόματου θείου του και κατά συνέπεια η Αμερικανοφιλία του εθεωρείτο δεδομένη όπως και ήταν, ενώ η Ευρώπη, το άλλο σκέλος της Δύσης δεν αντιδρούσε διότι ήταν η σειρά να… «διορίσει» η πέραν του Ατλαντικού Υπερδύναμη. Όταν ο νεότερος όμως αντελήφθη ότι η κατάσταση δεν προχωράει και προσπάθησε να στρέψει το βλέμμα του προς την κάτοχο μεγάλων ενεργειακών πηγών, δηλαδή τη Ρωσία, ώχετο απιών εξαναγκασθείς σε εκλογές φυγής και παράδοση του ημιβυθισμένου σκάφους Ελλάδα στον εκλεκτό της επέκεινα του Ατλαντικού δύναμη και μάλιστα με παρακαταθήκες και επιχειρήματα αναπόφευκτης νομοτελειακής αναγκαιότητας, και με τις ευλογίες και την συγκατάθεση του άλλου συμπαίκτου εις το Ζατρίκιον του γεωπολιτικού, γεωστρατηγικού παιγνίου, δηλαδή της ΕΕ.

Και ως ήτο αναμενόμενο η σκληρή πραγματικότητα θα οδηγούσε σε βίαιες πολιτικές επιλογές, προκειμένου να διασωθεί το σκάφος Ελλάς, το οποίο αν εβυθίζετο θα συμπαρέσυρε όλο το ευρω-οικοδόμημα. Συμπαρομαρτούσης και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης τα αποτελέσματα θα ήσαν απρόβλεπτα ακόμη και για την εξακολουθούσα να διατηρεί τα πρωτεία υπερατλαντική υπερδύναμη.

Αυτά ως επιδερμική κοινωνιολογική (με πολλά ερωτηματικά) αποτύπωση της… περήφανης Ελληνική πολιτικής. Αλλά η πολιτική είναι φαντασία, πρόβλεψη και προοπτική. Ας κάνουμε μια πρόβλεψη. Ποιος θα είναι ο διάδοχος της σημερινής πραγματικότητας. Υποτίθεται ο Πρόεδρος του Κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Παρέχει όμως τις προϋποθέσεις;

Ο δισεγγονός της συγγραφέας και εξαιρετικής Ελληνίδας Πηνελόπης Δέλτα, η οποία αρνήθηκε να δεχθεί την κατοχή της χώρας μας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η οποία αυτοκτόνησε την ημέρα εισόδου των Γερμανών στην Αθήνα, μεταξύ των άλλων εκλεκτών διαπαιδαγωγικών βιβλίων που έχει γράψει είναι και το βιβλίο «Ο Τρελαντώνης». Το υπενθύμισε πρόσφατα στη Βουλή ο Γ. Καρατζαφέρης, απευθυνόμενος στον Αντώνη Σαμαρά, σαϊτεύοντάς τον!

Ο Σαμαράς κατόρθωσε να υπερισχύσει της επίσης αποδεκτής, από την υπερδύναμη αντιπάλου του Ντόρας Μπακογιάννη, αλλά θα μπορέσει να υπερπηδήσει τα εμπόδια που δημιουργεί ο ίδιος ερχόμενος σε αντιπαράθεση τόσο με τις ΗΠΑ όσο και με τα συντηρητικά κόμματα της ΕΕ; Ήδη έχει καταγράψει μια μεγάλη περίοδο «πολιτικής ερημίας» στο πρόσφατο παρελθόν. Την υπερέβη με την ανοχή και την στήριξη του εσωκομματικού τους κατεστημένου. Το Διεθνές κατεστημένο θα τον συγχωρήσει και θα του επιτρέψει να γίνει… Πρωθυπουργός!; Διότι οι μεγάλοι ενίοτε… συγχωρούν αλλά δεν… ξεχνούν!

Και όπως φαίνεται οι πολιτικές που προτείνει δε γίνονται αποδεκτές. Μήπως αυτό φοβάται και ήδη έχει υπερβεί τα εσκαμμένα σε αντιπολιτευτική οξύτητα, δηλαδή αισθάνεται ότι το τρένο χάνεται; Την ίδια ώρα που ο «αυριανός» του αντίπαλος Ε. Βενιζέλος μαθαίνει γρήγορα όπως λένε στην πολιτική πιάτσα και διότι, ο μυών τον Βενιζέλο στα διεθνή, έχει πολύ καλά ερείσματα;

Πάνος Αρμάος