ΜΗΠΩΣ ΦΤΑΙΕΙ ..ΤΟ «ΚΑΚΟ ΤΟ ΡΙΖΙΚΟ ΜΑΣ» για την ΚΑΤΑΝΤΙΑ της ΧΩΡΑΣ???

Γράφει ο Δρ. Αριστείδης Δ. Πάνος – Πολιτειολόγος

Σε λίγο καιρό θα συμπληρωθούν δύο χρόνια από την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ και εξαίφνης αποκαλύφθηκε ότι η Χώρα βρισκόταν στο γκρεμό και οδηγείτο στον οικονομικό θάνατο.

Όλοι τότε κατηγόρησαν την Κυβέρνηση Κ. Καραμανλή και τη Ν.Δ. ότι προ αυτής της καταστάσεως αφενός επεδίωξαν τη φυγή δια της ήττας στις Εκλογές, αλλά και για την ανευθυνότητά της ενώπιον της πραγματικότητας.

Και όλα αυτά είναι αλήθεια. Όμως η πραγματικότητα είναι ότι αυτή η κατάσταση έχει μία διαχρονικότητα τουλάχιστον μιας εικοσαετίας.

Βεβαίως τα τελευταία χρόνια διακυβέρνησης της Ν.Δ. η σπατάλη έφτανε το ζενίθ.

Όμως ενώ το πρόβλημα, άμεσα, είναι οικονομικό δεν παύει να είναι πρώτιστα και πολιτικό.

Πολύ όμως περισσότερο είναι ηθικό και αυτό είναι που δεν βελτιώνεται ή αν βελτιωθεί χρειάζεται χρόνος.

Η Ελληνική Κοινωνία, εξαιτίας ενός απαράδεκτου πελατειακού συστήματος, που λειτούργησε όλα αυτά τα χρόνια, έχει διαβρωθεί μέχρι μυελού οστέος.

Μερικά παραδείγματα είναι ενδεικτικά, πριν αυτά όμως πρέπει να επισημάνουμε δύο παράγοντες, οι οποίοι έχουν καταστήσει σάπια την Ελληνική Κοινωνία.

Η αδιαφορία και η ροπή προς την ευδαιμονία σε όλες τις εκφάνσεις της.

Το τελευταίο παράδειγμα με την ανευθυνότητα του αρμόδιου δικαστικού οργάνου να εγκρίνει τα κονδύλια για την εκτύπωση των σχολικών βιβλίων, ώστε έγκαιρα να δοθούν στους μαθητές ενόψει της νέας σχολικής χρονιάς, είναι το πιο πρόσφατο και αρκετά χαρακτηριστικό.

Ο Νόμος για την Παιδεία που ψηφίστηκε από τους εκπροσώπους του 60% του Ελληνικού Λαού, ο οποίος βάλλεται και από τις νεολαίες των δύο μεγάλων Κομμάτων της Χώρας, δείχνει την έλλειψη σοβαρότητας της νέας Ακαδημαϊκής γενιάς και την έλλειψη ευθύνης ενώπιον του δικού τους μέλλοντος.

Αλλά και αδιαφορία για το «άσυλο» που αντί να επιτρέπει τη διακίνηση ελευθέρως της γνώσης, έχει γίνει χώρος «παρκαρίσματος» παντός αντικοινωνικού στοιχείου.

Άλλο πραγματικό παράδειγμα. Οι συγκοινωνίες.

Όπου οι εργαζόμενοι σ’ αυτές κάνουν κάθε προσπάθεια, για να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στο κοινωνικό σύνολο, αλλά και για το κλίμα που δημιουργείται εις βάρος τους, ιδιαίτερα στις λαϊκές τάξεις, οι οποίες αποκλειστικά χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Τη φοροδιαφυγή και τη φοροκλοπή δεν την υπέδειξε – ίσως την ανέχθηκε – το πολιτικό σύστημα, αλλά αφορά έναν έκαστο εξ ημών και από την εντιμότητά μας και το ήθος του καθενός από μας τους ίδιους.

Άλλο παράδειγμα. Σε ποια Χώρα του Κόσμου και σε ποια επαγγελματική τάξη υπάρχει επάγγελμα όπου το κέρδος ξεπερνάει το 35%, όπως στους Έλληνες Φαρμακοποιούς?

Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί λειτουργούν στη Χώρα μας?

Και καταρχήν υπάρχουν? Και τι γίνεται με την παρα – οικονομία, την οποία η Καθηγήτρια Μαρία Νεγρεπόντη – Δελιβάνη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, προ 15ετίας είχε προσμετρήσει στο 35% του ΑΕΠ?

Μπορεί κανείς να φανταστεί σε ποιο ποσοστό θα κυμαίνεται σήμερα?

Για να μην υπενθυμίσουμε τα των πολεοδομιών, εφοριών, τελωνείων και άλλων κρατικών φορέων, για να μη μιλήσουμε για τα προνόμοια των Συνδικαλιστοπατέρων, για τα προνόμια που είχαν εξασφαλίσει στους χώρους εργασίας τους κλπ.

Βεβαίως φταίει το Καπιταλιστικό Σύστημα, βεβαίως φταίει το Πολιτικό μας Σύστημα, βεβαίως φταίνε τα Κόμματα, οι Εργατοπατέρες κλπ.

Όμως μήπως φταίει και το «κακό το ριζικό μας», που έγραψε και ο Βάρναλης στους «Μοιραίους»?

Τι κάναμε εμείς οι ίδιοι και ένας έκαστος ξεχωριστά για να μη φτάσουμε σ’ αυτό το κατάντημα?
Ιδού η απορία!!!