ΜΗΠΩΣ ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ;

Γράφει ο: Αριστείδης Δ. Πάνος

Πολιτειολόγος

Η χώρα βρίσκεται υπό καθεστώς ομηρίας. Τόσο από τους δανειστές του εξωτερικού, όσο και από του προνομιούχους συνδικαλιστές του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ.

Τουλάχιστον τριάντα χρόνια και πλέον την χώρα την συνδιοικούν οι «πράσινοι» και οι «γαλάζιοι» συνδικαλιστοπατέρες από κοινού με τα κόμματα εξουσίας, αλλά και τη συνδρομή των συνδικαλιστών των κομμάτων της ελάσσονος αντιπολιτεύσεως.

Η Ολυμπιακή Αεροπορία παλαιότερα, η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ δια των συνδικαλιστικών «εκπροσώπων» τους είχαν την δυνατότητα να συνδιοικούν τα βασικά κύτταρα της παραγωγικής ικμάδας της χώρας ενδιαφερόμενοι πρωτίστως και εις το «όνομα του Ελληνικού Λαού» να προωθούν τα συμφέροντά τους και να καρπούνται προνόμια τα οποία οδήγησαν λόγω υπερβολικών συμφεροντολογικών επιτευγμάτων στη σημερινή οικονομική εξαθλίωση της χώρας.

Οι συνδικαλιστοπατέρες αυτοί κρατούσαν τα κλειδιά των δημοσίων αυτών επιχειρήσεων με τεράστιο κόστος για το δημόσιο ταμείο.

Με την ανοχή των κομμάτων – για το φόβο και την σκοπιμότητα του πολιτικού κόστους – εναλλάσσονταν και εναλλάσσονται στις «ηγεσίες» του συνδικαλιστικού «κινήματος» οι ίδιοι και οι ίδιοι.

Πόσα χρόνια είναι πρόεδρος των ΟΜΕ-ΟΤΑ ο Μπαλασόπουλος, πόσα χρόνια είναι πρόεδρος των εφοριακών υπαλλήλων ο Γρίβας, πόσα χρόνια είναι πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ ο Φωτόπουλος, πόσα χρόνια είναι πρόεδρος των ιδιοκτητών ταξί ο Λυμπερόπουλος. Σχεδόν ισόβιοι. Είκοσι χρόνια, εικοσιπέντε. Θυμίζουν τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ του εργατοπατερισμού Μακρή και Θεοδώρου.

Είναι χαρακτηριστικό το άρθρο της Καθημερινής (16/10/2011) που επισημαίνει: «Η χυδαιότητα του λόγου και των απειλών ήταν και είναι η ίδια, είτε πρόκειται για “πράσινους” είτε για “γαλάζιους”, είτε πάλι για “κόκκινους” συνδικαλιστές. Αυτή είναι η συμπεριφορά τους. Και είναι χαρακτηριστική η απειλητική συμπεριφορά του Λυμπερόπουλου απέναντι στον Διοικητή του ΙΚΑ, ότι «θα τον λιώσει» επειδή ο τελευταίος αρνήθηκε να δεχθεί να μην πληρώσουν οι εργοδότες ιδιοκτήτες ταξί τις οφειλόμενες εισφορές των εργαζομένων οδηγών στα ταξί τους, τις ημέρες που απεργούσαν οι ιδιοκτήτες ταξί.

Κλασική περίπτωση ωφελιμιστικής συμπεριφοράς υπέρ της τσέπης των ιδιοκτητών ταξί, οι οποίοι συμπτωματικά, όλοι έχουν αγοράσει ταξί τα τελευταία χρόνια και όλοι χρωστάνε στις… Τράπεζες!…

«Αυτό το βαθύ συνδικαλιστικό κράτος», συνεχίζει η Καθημερινή «θέλει να πάρει σήμερα τη χώρα μαζί του στο γκρεμό, καθώς βλέπει να τελειώνουν τα προνόμιά του».

Ένα εκ των οποίων είναι και το ότι ποτέ δεν εργάστηκαν και όμως πληρώνονταν – γράφουμε για τους συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ και του Δημοσίου – κανονικά, ενώ οι απεργούντες λοιποί υπάλληλοι χάνουν την ημερήσια αμοιβή τους.

«Τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας πρέπει να λυτρωθούν δημόσια και θεαματικά από αυτήν την ομηρία» συνεχίζει η Καθημερινή.

Και είναι παρήγορο ότι το ΠΑΣΟΚ απομάκρυνε τύπους όπως τον Κουλουμπαρίτσα από πρόεδρο των εργαζομένων στις συγκοινωνίες, και τον Παπασπύρου από Πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ και η Νέα Δημοκρατία διέγραψε τον Λυμπερόπουλο από το κόμμα της. Όμως δεν αρκεί πρέπει τα κόμματα να πάψουν να νοιώθουν έντρομα μπροστά στους νέους εργατοπατέρες και να τους αποβάλλουν από τις γραμμές τους.

Επιτέλους ο απογαλακτισμός του Γ. Παπανδρέου από τον πατέρα του Α. Παπανδρέου ας μην είναι τόσο… ολοκληρωτικός!

Ας θυμηθεί ότι ο Ανδρέας εξ αφορμής του παγώματος της Α.Τ.Α. δεν δίστασε να προχωρήσει και σε επιστρατεύσεις, όταν οι συνδικαλιστές εκτραχύνονταν και γραβρίαζαν αλητοειδώς και αντιπατριωτικώς.