IM MEMORIUM

Γράφει ο Δρ. Αριστείδης Δ. Πάνος

Πολιτειολόγος

Πριν λίγες μέρες στις 18-10-2011 συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από την άνοδο του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου στην Εξουσία (Εκλογές 18-10-1981).

Οι 3 δεκαετίες που παρήλθαν έδωσαν σαν αφορμή σε ορισμένα μέσα ενημέρωσης, βεβαίως του γραπτού τύπου, να ασχοληθούν με την παρουσία, τη συμβολή και την προσφορά του Κόμματος και ιδρυτού του στον τόπο.

Θα ήταν κοινοτυπία να ασχοληθούμε με τα επιτεύγματα των Κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου, αφού στα πλαίσια των αφιερωμάτων, αλλά και όσων βιογραφιών έχουν γραφεί για τον Α. Παπανδρέου, αυτά συμπεριλαμβάνονται.

Στο πρόχειρο αυτό σημείωμα επιθυμούμε να αναφερθούμε σε μια άδικη σύγκριση που γίνεται ανάμεσα στον Ανδρέα Παπανδρέου και τους άλλους δύο θεωρούμενους μεγάλους Πολιτικούς του 20ου αιώνα της Χώρας μας.

Τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Πριν καταθέσουμε την άποψή μας αι επισημάνουμε την άδικη κατά τη γνώμη μας αντιμετώπιση του Ανδρέα μία δήλωση:

O γράφων θεωρεί τον Ελευθέριο Βενιζέλο Μεγάλο Πολιτικό της Χώρας. Για τον Καραμανλή έχει επιφυλάξεις.

Ανεξαρτήτως όμως αυτού ας δεχθούμε ως δεδομένο ότι και οι δύο ήσαν μεγάλοι πολιτικοί.

Όταν λοιπόν κρίνονται, η αναφορά, γίνεται σε επίπεδο προσωπικό, ο Βενιζέλος, ο Καραμανλής, όταν όμως αναφέρονται στον Ανδρέα η αναφορά γίνεται και στο πολιτικό του τέκνο το ΠΑΣΟΚ.

Αλλά και ο Βενιζέλος δημιούργησε το Κόμμα των Φιλελευθέρων και ο Καραμανλής την ΕΡΕ και τη Ν.Δ., όμως δεν κουβαλάνε, κρινόμενοι, τις «αμαρτίες» των Κομμάτων τους!

Ο Ανδρέας όμως κρίνεται και από τα λάθη και τις παραλείψεις του Κόμματος και αυτό είναι άνιση μεταχείριση έναντι των δύο άλλων.

Η άποψη ότι ήταν πανίσχυρος Ηγέτης του Κόμματος του και Ανδρέας ίσον ΠΑΣΟΚ και τανάπαλιν, δεν ισχύει μόνο για τον Ανδρέα.

Γιατί δεν ήταν πανίσχυρος στο Κόμμα του μέσα ο Ελευθέριος Βενιζέλος ή μήπως δεν ήταν παντοδύναμος ο Κων. Καραμανλής τόσο στην ΕΡΕ – έχοντας και τις πλάτες των ανακτόρων και των Αμερικανών, των οποίων ήταν επιλογή (κοίτα και Μ. Ευρυβιάδης-Μιχ. Ιγνατίου: CIA, ο Απόρρητος φάκελος του Ανδρέα. Εκδ. Λιβάνη. Σελ. 255 και 323) όσο και στην Ν.Δ.

Η άποψη ότι ο Ελ. Βενιζέλος και ο Κ. Καραμανλής είχαν κόμματα, που εμπεριείχαν πολιτικές Βαρονίες άρα δεν ήσαν κομματικά πανίσχυροι, όπως ο Ανδρέας που ίδρυσε Κόμμα με άγνωστα πολιτικά πρόσωπα δεν είναι απόλυτα αλήθεια. Και στο ΠΑΣΟΚ υπήρχαν πολιτικοί από την Ένωση Κέντρου (π.χ. Αλευράς, Χαραλαμπόπουλος), αλλά και αυτόνομες και αυτοδύναμες προσωπικότητες λόγω αντιδικτατορικού αγώνα και πρότερης πολιτικής προέλευσης π.χ. Πεπονής από ΕΠΕΚ και Βερυβάκης από ΟΝΕΚ-Ε.ΔΗ.Ν.).

Αφ’ ενός γιατί όταν ο Βενιζέλος ήρθε ως παράκλητος, μετά το κίνημα στο Γουδί και δημιούργησε το κόμμα των Φιλελευθέρων ουδείς μπορούσε να υψώσει ανάστημα και δημιούργησε Κόμμα με χαμηλής πολιτικής αναγνωρισιμότητας πρόσωπα, οπότε «βαρόνοι της πολιτικής» έγιναν κατόπιν, αφετέρου ο Κων. Καραμανλής ως ιδρυτής της ΕΡΕ είχε τις «πλάτες» που προαναφέραμε οπότε ουδείς μπορούσε να δείξει πολιτικό ανάστημα, ως ιδρυτής δε της Ν.Δ. περιέλαβε στις τάξεις της «πολιτική βαρονία» αλλά υπό την σκιά μεταπολίτευσης ουδείς ηδύνατο ή ήθελε να… υψώσει πολιτικό ανάστημα.

Άλλωστε, με την πάροδο του χρόνου και στο ΠΑΣΟΚ δημιουργήθηκαν βαρονίες. Χαρακτηριστική η περίπτωση του Πεντελικού.

Κοντολογίς ο Ανδρέας όταν κρίνεται πρέπει να κρίνεται όπως και οι άλλοι δύο προαναφερόμενοι πολιτικοί άνδρες. Για τα προσωπικά του, χαρισματικά πολιτικά προσόντα.

Τώρα αν πρέπει να κριθεί το ΠΑΣΟΚ και την επίπτωση στην πολιτική ζωή όλη αυτή την τριακονταετία δύο παρατηρήσεις:

1) Αν ήταν τόσο σπουδαία η παρουσία του ΠΑΣΟΚ ώστε να ισχυρίζονται κάποιοι ότι κληρονόμησαν το πολιτικό DNA και τα άλλα μας πολιτικά κόμματα (κοίτα το ΒΗΜΑ 16/10/2011/ Γ. Γιατρομανωλάκης) τότε ερρέτω!

Ακόμη γιατί ψευδόμενοι ισχυρίζονται ότι στα 30 χρόνια από την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ τα 22 κυβέρνησε το ΠΑΣΟΚ; Η προσμέτρηση αρχίζει από τη Μεταπολίτευση και από τα 37 χρόνια της Μεταπολίτευσης, τα 16,5 ανήκουν στη Ν.Δ.

2) Και τέλος γιατί η σημερινή πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα της παρουσίας του ΠΑΣΟΚ; Η Ν.Δ. δεν ήταν Κυβέρνηση, δεν επηρέασε την πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή του τόπου; Τόσο αχρείαστη ήταν;

Αλλά και τα άλλα κόμματα δεν έπρεπε να παίξουν τον διαπαιδαγωγικό τους ρόλο στην Ελληνική κοινωνία; Μήπως ήσαν ανύπαρκτα λόγω ανευθυνότητας που και σήμερα τα διακρίνει; Αλλά και τέλος και μόνο το γεγονός ότι μόλις 30 χρόνια μετά, αναφορές γίνονται μόνο στον Ανδρέα Παπανδρέου και στο ΠΑΣΟΚ, ενώ τα άλλα κόμματα αγνοούνται είναι ενδεικτικό ότι τόσο ο δημιουργός του και ηγέτης του, όσο και η συμβολή του κόμματός του υπήρξαν «πολιτική κατάθεση» για τον τόπο και τον λαό.

Υ.Γ.1: Ο συγγράφας του πιο πάνω κειμένου υπήρξε αντι-ανδρεϊκός σε προσωπικό και πολιτικό επίπεδο, αλλά λόγω της επαγγελματικής του ιδιότητας είχε την ευκαιρία να γνωρίσει και τον Κων. Καραμανλή ως Πρόεδρο Δημοκρατίας και τον Ανδρέα Παπανδρέου ως Πρωθυπουργό.

Οι εντυπώσεις του ήσαν οι εξής: όταν ήσουν ενώπιον του Καραμανλή αισθανόσουν την επιβλητικότητά του, όταν αποχωρούσε διερωτώσουν τι είχες αποκομίσει από τα κοινότυπα που είχες ακούσει!

Όταν συναντούσες τον Ανδ. Παπανδρέου γοητευόσουν ή εκνευριζόσουν – παρά τη δική του ευγένεια – αλλά όταν αποχωρούσες σε προβλημάτιζαν θετικά ή αρνητικά όσα είχε πει. Δε σε εγκατέλειπαν.

Υ.Γ.2: Μερικά από τα θετικά του ΠΑΣΟΚ στα οποία αναφέρονται και όσοι τον αρνούνται: Αντιδικτατορικός Αγώνας, άμβλυνση αντικομμουνιστικής ιδεολογίας, καταπολέμηση των αντικομμουνιστικών πρακτικών του κράτους, ένταξη των ηττημένων του εμφυλίου στο πολιτικό σύστημα με αποτέλεσμα τη μακρόχρονη σταθεροποίηση του Δημοκρατικού Κοινοβουλευτισμού, προσπάθεια αναδιανομής του πλούτου μέσω της ενδυνάμωσης του κοινωνικού κράτους και της δημιουργίας του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Κοντολογίς, η επί χρόνια «αθέατη πλευρά της κοινωνίας ήρθε στο φως και στο προσκήνιο». Και μόνο αυτό είναι αρκετό για το προτσές της ιστορίας και την ίδια την πολιτική ιστορία του τόπου.

Υ.Γ.3: Εξερχόμενος ο πολιτικά ανώριμος του πρωθυπουργικού γραφείου μετά την συνάντηση με τον Γ. Παπανδρέου απευθέγξατο: είμαστε 11 εκατομμύρια και είναι 154, εννοώντας τους Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Η Δημαγωγία στο έπακρον. Η τελευταία δημοσκόπηση έδωσε 18% θετική άποψη για το ΠΑΣΟΚ, δηλ. εξαπλάσιο ποσοστό από όσο δίνουν στην ίδια δημοσκόπηση στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Δηλαδή σε αριθμούς 1.800.000 Έλληνες πιστεύουν στην πολιτική ΠΑΣΟΚ ακόμη και 300.000 ασπάζονται τη δημαγωγία του κ. Τσίπρα. Όπερ έδει δείξαι.