Η Έφοδος του Γαλλογερμανικού Άξονα για την «κατάληψη» του σημερινού Ευρωπαϊκού φρουρίου των «27» ή έστω των «17» της Ευρωζώνης…

ΕΥΛΟΓΙΑ ή ΚΑΤΑΡΑ για το ΕΥΡΩ το ΔΙΔΥΜΟ «ΜΕΡΚΟΖΙ»…

…για τη Γερμανική Ευρώπη του Δίδυμου «Μερκοζί»

Γράφει ο Ελευθέριος Βερυβάκης, τ. Υπουργός – Βουλευτής

Σήμερα και αύριο, Δευτέρα 5 και Τρίτη 6 Δεκεμβρίου θα οριστικοποιηθούν οι κρίσιμες λεπτομέρειες του Γαλλογερμανικού Σχεδίου από τον Νικολά Σαρκοζί και την Ανγκελα Μέρκελ (το δίδυμο Μερκοζί) στο Παρίσι.

Βασικός άξονας της Γαλλογερμανικής πρωτοβουλίας είναι η μετατροπή της Νομισματικής Ένωσης σε Δημοσιονομική Ένωση με αυστηρούς κανόνες οι οποίοι θα ελέγχονται στενά. Η δε παραβίασή τους θα συνεπάγεται αυτόματες κυρώσεις για τις απείθαρχες χώρες.

Σε αυτή την «Ένωση Σταθερότητας», την οποία προωθεί κυρίως το Βερολίνο, θα ορίζεται ένα νέο χαμηλότερο, σε σχέση με σήμερα, επίπεδο δημοσίου χρέους που θα καλούνται να πληρούν οι χώρες του Ευρώ.

Επίσης, αναμένεται να επιβληθεί και ο λεγόμενος «χρυσός κανόνας», που προβλέπει την υποχρέωση για τα κράτη του Ευρώ να εμφανίζουν ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Προωθούνται ακόμη αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, που θα ενισχύουν την ανταγωνιστικότητα.

Προκειμένου να εξασφαλίσει την επιβολή σιδηράς πειθαρχίας πανευρωπαϊκά, η Α. Μέρκελ εμφανίζεται αποφασισμένη για την ανάγκη αλλαγής της Συνθήκης, κατά προτίμηση στο επίπεδο των «27». Κάτι που όμως δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο. Ολωσδιόλου μάλιστα το αντίθετο. Π.χ. η Μεγάλη Βρετανία, θεωρείται απίθανο να δεχθεί να εγκαταλείψει τη δικιά της αυτόνομη πορεία (που είναι σταθερώς Ευρωατλαντική και Οικουμενική) προς χάριν ενός μονομερώς Ευρωπαϊστικού Οικονομικού προσανατολισμού.

Την ίδια ώρα τη διάθεση και το κλίμα που επικρατεί στους ιθύνοντες κύκλους της Γερμανίας αποδίδει πλήρως η δήλωση του Χέλμουτ Σταλ (επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας των Γερμανών Συντηρητικών CDU), «Η Ευρώπη μιλάει πλέον Γερμανικά», που έγινε στα μέσα Νοεμβρίου, στη διάρκεια του Συνεδρίου του κόμματος στη Λειψία και η οποία απεικονίζει απόλυτα το πνεύμα, αλλά και την ουσία των αποφάσεων που πιέζονται από το Βερολίνο να λάβουν οι «27» στην επικείμενη Σύνοδο Κορυφής σχετικά με την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους.

Παρά τις αυξανόμενες αντιδράσεις για την αντιευρωπαϊκή στάση της Γερμανίας, αλλά και την ελάχιστα πειστική προσπάθεια της Ανγκελα Μέρκελ να διαβεβαιώσει, ότι στόχος της Γερμανίας δεν είναι να επιβληθεί στην Ευρώπη, θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο, ότι οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής θα είναι “κομμένες και ραμμένες” στα μέτρα του Βερολίνου.

Μέσα σε αυτό το κλίμα προετοιμασίας για τη Σύνοδο Κορυφής, που αφορά το Ευρώ, σε όλο και περισσότερες κοινοτικές πρωτεύουσες γίνεται λόγος για το «δίδυμο της συμφοράς» Μέρκελ-Σαρκοζί, το οποίο με τις εμμονές του κινδυνεύει να οδηγήσει το σύνολο της Ευρωζώνης σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή.

Μάλιστα, δεν λείπουν εκείνοι – πολλοί των οποίων είναι Γερμανοί ή Γάλλοι – που σχολιάζοντες το Γερμανογαλλικό σύμπλεγμα (το γνωστό ως Μερκοζί) αποδίδουν στην μεν κ. Μέρκελ τάσεις σαν εκείνες του Μπίζμαρκ ή και του Χίτλερ και αντίστοιχα στον κ. Σαρκοζί τάσεις όπως του Πεταίν και της Κυβέρνησης Βισύ της Γαλλίας.

Παραμερισμός των Κοινοτικών Οργάνων

Εξάλλου, έντονη δυσφορία εκφράζεται για την πλήρη παράκαμψη από Βερολίνο και Παρίσι της λεγόμενης «κοινοτικής μεθόδου», δηλαδή των εξουσιών της Κομισιόν και του Συμβουλίου, που θεωρούνται οι εγγυητές της προάσπισης των συμφερόντων κυρίως των μεσαίων και μικρών χωρών.

Με την επιβολή του Διακυβερνητικού χαρακτήρα των αποφάσεων, σχεδόν αποκλειστικά από δύο χώρες, απειλείται η Δημοκρατική λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Ισότιμη αντιμετώπιση των κρατών-μελών.

Οι συνθήκες

Σε περίπτωση που το Γερμανικό αίτημα δεν ικανοποιηθεί, τότε η Α. Μέρκελ θα επιβάλει την αλλαγή της Συνθήκης μόνο για τις 17 χώρες του Ευρώ. Σε εκείνη την περίπτωση θα μεταχειρισθεί την φόρμουλα της “ενισχυμένης συνεργασίας” από οκτώ χώρες της Ευρωζώνης, οι οποίες μπορούν να κινήσουν με βάση την πιο πάνω φόρμουλα την υπόθεση του “στενού πυρήνα” ορισμένων χωρών από εκείνες τις χώρες της Ευρωζώνης, που όμως θα πληρούν τα κριτήρια που θα βάλουν οι νέες Συνθήκες.

Υπενθυμίζεται ότι Μεγάλη Βρετανία και Δανία έχουν εξασφαλίσει ρήτρα εξαίρεσης από την υποχρέωση συμμετοχής στο ευρώ. Η αλλαγή της Συνθήκης και η συμφωνία επί των μηχανισμών επιβολής κυρώσεων και αυστηρής πειθαρχίας είναι οι «κόκκινες» γραμμές, προκειμένου κάποια στιγμή στο μέλλον (η επιδείνωση της κρίσης θα κρίνει το πότε) να δεχτεί η Γερμανία τη συζήτηση για τα Ευρωομόλογα.

Για την ώρα, και όσο δεν έχουν εφαρμοστεί οι σκληροί κανόνες εποπτείας, το Βερολίνο δεν θέλει καν ν’ ακούει για την από κοινού ανάληψη του χρέους των προβληματικών χωρών.

Το «αφεντικό» στον γαλλογερμανικό άξονα είναι… η Μέρκελ

Όμως, παρά τα παραπάνω, το Γαλλογερμανικό Μέτωπο κάθε άλλο παρά αρραγές είναι, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν βασικές διαφωνίες μεταξύ Βερολίνου και Παρισιού, οι οποίες θα επιχειρηθεί να ξεπεραστούν κατά την συνάντηση στο Παρίσι, στα Ηλύσια Πεδία. Η Γερμανία απορρίπτει τη θέση της Γαλλίας σχετικά με την ανάγκη ισχυρότερης παρέμβασης της ΕΚΤ στην αγορά ομολόγων.

Με το επιχείρημα, ότι η ΕΚΤ είναι και θα πρέπει να παραμείνει ανεξάρτητη και ότι δεν έχει τον ίδιο ρόλο με την αμερικανική FED ή τη βρετανική Bank of Εngland, η Γερμανία φέρεται να συζητά κάποιες συνδυασμένες λύσεις για τη στήριξη των αδύναμων κρίκων της Ευρωζώνης.

Με αυτά τα δεδομένα επιχειρείται να βρεθεί μια φόρμουλα, η οποία θα προβλέπει τη συνδυασμένη παρέμβαση της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, με στόχο τη διάσωση μεγάλων οικονομιών, όπως της Ιταλίας και της Ισπανίας.

Το καταστατικό
Δεδομένου ότι από το καταστατικό της απαγορεύεται στην ΕΚΤ να δανείζει χώρες απευθείας, μια λύση που εξετάζεται είναι η δανειοδότηση προβληματικών χωρών από την ΕΚΤ μέσω ΔΝΤ. Πρακτικά, η ΕΚΤ θα δανείζει το ΔΝΤ που θα δανείζει τους αδύναμους κρίκους.

Παράλληλα, η Γαλλία αντιδρά στην εμμονή της Γερμανίας να ενισχυθεί η δικαιοδοσία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου κυρίως σε ό,τι αφορά την επιβολή κυρώσεων για τους παραβάτες του Συμφώνου Σταθερότητας, προβλέποντας διαδικασίες προσφυγής κατά της χώρας.

Το Παρίσι εκτιμά ότι με τον τρόπο αυτό πλήττεται η Εθνική Κυριαρχία του Κράτους με τη μεταφορά εθνικών εξουσιών σε υπερεθνικές δομές. Σε κάθε περίπτωση, το βασικό διακύβευμα σε αυτήν τη σύνοδο της «τελευταίας ευκαιρίας» για το Ευρώ είναι η εξεύρεση του κατάλληλου μείγματος μεταξύ της επιβολής αυστηρής πειθαρχίας και της επίδειξης έμπρακτης αλληλεγγύης προς τους πιο αδύναμους.

Οι πολιτικοί παρατηρητές, που σχολιάζουν στις ιστοσελίδες μας τις εξελίξεις (Π.Π.-Σ.Ι.Ε.) παρατηρούν, ότι

Πρώτον, οι κρίσιμες διαπραγματεύσεις ανάμεσα στο Άξονα Γερμανίας-Γαλλίας της 5ης και 6ης Δεκεμβρίου στο Παρίσι αποτελούν χωρίς καμιά αμφιβολία κεφαλαιώδη παράγοντα για τις συνολικές προτάσεις του «Άξονα Μερκοζί» στους «27» ή τους «17» και για αυτό αξίζει να σημειωθούν όλες οι πτυχές του.

Όμως, ανεξάρτητα από τις τελικές λεπτομέρειες, η ουσία του είναι, ότι συγκροτεί στις εποχές μας μια συμπαράταξη τύπου «Ιεράς Συμμαχίας» με κέντρο το Βερολίνο και Άξονα Βερολίνο-Παρίσι-Ρώμη, που είναι βέβαιο ότι αργά ή γρήγορα προκαλεί αφενός μεν τους Αγγλοσάξονες, αφετέρου δε τις μέσες και μικρές οικονομικές δυνάμεις, οι οποίες αρχίζουν ήδη να εκδηλώνουν την ενόχλησή τους.

Ενδεικτική είναι η στάση που κράτησαν στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής η Φιλανδία και η Ολλανδία.

Δεύτερον, επειδή είναι μάλλον βέβαιο, ότι στο επίπεδο των «27» ο Γαλλογερμανικός Άξονας και οι επιδιώξεις του δύσκολα μπορεί να περάσει, θα πρέπει να εκτιμηθεί από τώρα ποιες θα είναι οι συνέπειές του στο επίπεδο των «17».

Τρίτον, επειδή τελικά και στο επίπεδο των «17» μπορεί να παρατηρηθούν ενστάσεις και εναντιώσεις, θα πρέπει να εξετασθεί με βάση μια μικρότερη ακτίνα το ποιοι είναι πιθανό να συμμετέχουν στον Άξονα της Ευρωζώνης του Βορειότερου τμήματός της, που είναι πάρα πολύ πιθανό να αποτελέσει τον τελικό “σκληρό πυρήνα” της σημερινής Ευρωζώνης, η οποία θα βάλει μπροστά τις αλλαγές με βάση τη φόρμουλα της «ενισχυμένης συνεργασίας» της Συνθήκης του Μάαστριχ.

Advertisements