Με πρόκληση και δέλεαρ το “ρευστό” του νέου δανεισμού…

PSI και νέα Δανειακή Σύμβαση, νέες “αγχόνες” για το Λαό;;;

…θα μεγαλώσουν τα συνολικά βάρη στις πλάτες του Λαού;;;

Γράφει ο Ελευθέριος Βερυβάκης, τ. Υπουργός – Βουλευτής

Σειρά νομικών και τεχνικών ζητημάτων παραμένουν ως και αυτή τη στιγμή σε εκκρεμότητα με την υπογραφή Συμφωνίας αναχρηματοδότησης του Ελληνικού Χρέους (PSI+). Οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονταν μέχρι τις τελευταίες ώρες της ολοκληρώσεως αυτού του σημειώματος, αν και από το Σάββατο ήταν τηλεφωνικές καθώς ο Επικεφαλής του IIF Τσαρλς Νταλάρα – που εξακολουθεί να θεωρεί ότι το PSI τελικώς θα υπογραφεί – έπρεπε να βρει λύσεις κατά συμβιβασμό και με τις δύο πλευρές και είχε ανάγκη συνεχών τηλεφωνημάτων, προκειμένου να βρίσκεται σε ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας με τους πιστωτές της χώρας.

Ο κ. Νταλάρα κατά την παραμονή του στην Αθήνα και την εμφάνισή του σε τηλεόραση των Αθηνών εμφανίστηκε σίγουρος για το ότι θα μετατραπεί σε Συμφωνία η πρόταση απομείωσης του Ελληνικού Χρέους, την οποία παρέδωσε στην Ελληνική Κυβέρνηση.

«Τα βασικά κομμάτια έχουν ήδη μπει στο παζλ», ανέφερε χαρακτηριστικά, ωστόσο δεν έδωσε λεπτομέρειες για το περιεχόμενο της πρότασης.

Ιδιαίτερη εντύπωση, όμως προκάλεσε το σαφές μήνυμά του που έστελνε προς πολλές κατευθύνσεις (Αθήνα, Βρυξέλες, Βερολίνο και ΔΝΤ) να δεχθούν την πρόταση των Ιδιωτών με το δίλλημα «εθελοντική αναδιάρθρωση ή χρεοκοπία»;;;

Οι πολιτικοί παρατηρητές, παρατηρούσαν πως ανεξαρτήτως των διαρροών που γίνονται εκατέρωθεν, η τελική έκβαση των συζητήσεων δεν αναμένεται να γίνει γνωστή νωρίτερα από σήμερα το απόγευμα, όταν είναι προγραμματισμένη να ξεκινήσει η Συνεδρίαση του Eurogroup.

Τότε θα διαπιστωθεί με μεγαλύτερη ασφάλεια αν έχει υπάρξει τελικώς Συμφωνία και σε τι συνίσταται αυτή.

Το κύριο «αγκάθι» της διαπραγμάτευσης ήταν και παραμένει το επιτόκιο των νέων ομολόγων, που θα προκύψουν από το «κούρεμα» με το ΔΝΤ και τη Γερμανία να πιέζουν να είναι το χαμηλότερο δυνατό.

Εκτιμήσεις οικονομικών κύκλων ανέφεραν, ότι μεσοσταθμικά και με βάση τις τελευταίες προτάσεις που έπεσαν στο τραπέζι των συζητήσεων προέκυπτε, ότι το ύψος του επιτοκίου διαμορφωνόταν λίγο πάνω, ή λίγο κάτω του 4%.

Ωστόσο, το μεγάλο ερώτημα εν προκειμένω ήταν αν και αυτό το κόστος χρήματος – οποιοδήποτε τελικά κι αν είναι – μπορεί να αναληφθεί από Ελληνικής πλευράς με βάση την υπολογιζόμενη Ανάπτυξη των προσεχών ετών και μέχρι το 2020. Πολλοί υποστηρίζουν, ότι αυτό δεν είναι δυνατό.

Ένα άλλο μεγάλο ζητούμενο παραμένει το εάν και κατά πόσο μετά το τέλος της διαδικασίας και μετά το κούρεμα του 50% – που υπό προϋποθέσεις φτάνει στο 68% – το χρέος που θα απομείνει είναι διαχειρίσιμο.

Υπολογίζεται ότι θα διαμορφώνεται σε πάνω από 110 δις ευρώ και δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν, πως και πάλι δεν είναι ικανοποιητικό για τον σκοπό που επιδιώκεται.

Για αυτό αυτοί τουλάχιστο πιέζουν είτε για μεγαλύτερο «κούρεμα», είτε για συμμετοχή και της ΕΚΤ στη διαδικασία.

Όμως, η ΕΚΤ οπωσδήποτε θα αναγκαστεί να δώσει το παρόν στην περίπτωση που ενεργοποιηθούν τα CAC’s (ρήτρες συλλογικής δράσης), γιατί τότε δε θα μπορούν να αποφύγουν τις συνέπειες της οργανωμένης πτώχευσης.

Επίσης ένα ζητούμενο εξακολουθεί να παραμένει αυτό των επιπλέον μέτρων που φέρεται να απαιτεί το ΔΝΤ, το οποίο βλέπει ότι οι στόχοι, που θέτει το νέο πρόγραμμα είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθούν.

Κατά συνέπεια η όλη προσπάθεια δεν αποκλείεται τελικά να τιναχθεί στον αέρα, ακόμη και αν τυπικά ολοκληρωθεί το «κούρεμα» και αναληφθούν όλες οι απαραίτητες πρωτοβουλίες που θα περνούν μέσα και από τη λήψη νέων σκληρών μέτρων, για τα οποία πλέον οι Έλληνες Πολίτες βρίσκονται σε απόλυτη αδυναμία να ανταποκριθούν.

Οι πολιτικοί παρατηρητές, που σχολιάζουν στις ιστοσελίδες μας τις εξελίξεις (Π.Π.-Σ.Ι.Ε.), σημείωναν ότι στο σημείο που βρίσκονται οι διαπραγματεύσεις και με τις πιέσεις οι οποίες εκατέρωθεν ασκούνται, προκειμένου κάθε πλευρά να «περάσει» τις θέσεις της στην άλλη, τα τελικά «σφάγια» της τελετής του “κουρέματος” το πιθανότερο είναι να ‘ναι οι Έλληνες, που δε διαθέτουν μηχανισμούς απάντησης ιδιαίτερα γιατί η Ελληνική Κυβέρνηση αφενός μεν μέχρι σήμερα μετήλθε πολιτική της σχολής «σφάξε με αγά μου να αγιάσω», αφετέρου δε διότι προσέρχεται «ικέτης δανεισμού» που απέναντί του έχει το δέλεαρ του «κουρέματος» – που ίσως φτάσει και περάσει τα 100+ δις ευρώ – όμως αποτελεί πρόκληση και δέλεαρ για συγκατάθεση από αυτή την Κυβέρνηση που αυτή τη στιγμή είναι αναγκαία και απαραίτητη στην Ελληνική πλευρά, προκειμένου να εξοικονομηθούν οι υπόλοιπες τρέχουσες ανάγκες σε ρευστό των Ελλήνων δια νέου δανεισμού και νέων δεσμεύσεων, που όμως θα διανύσουν “περίοδο χάριτος” κάποιων ετών μέχρι την πλήρη ικανοποίησή τους.