Μια νέα απειλή κατά της Δημοκρατίας και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων …

ΣΤΟΙΧΙΩΝΕΙ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ;;;

…στην Ελλάδα και την Ευρώπη

Γράφει ο Ελευθέριος Βερυβάκης, τ. Υπουργός – Βουλευτής

Ίσως μοιάζει περίεργο αλλά είναι πραγματικό. 45 χρόνια μετά την 21η Απριλίου 1967 και δεκαετίες μετά την επάνοδο της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας στη χώρα επανεμφανίζονται πολίτες και σχήματα, που ζητούν να «εκπροσωπούν» και να «εκφράζουν» την Στρατιωτική Χούντα της 7ετίας μέσω της Κοινοβουλευτικής Κάλπης.

Μάλιστα, δεν απουσιάζουν εντελώς έντυπα, τα οποία με λάβαρα τους «ήρωες» του τότε καθεστώτος ζητούν την ψήφο του Ελληνικού Λαού – και δεν αποκλείεται από μερικούς να την εξασφαλίσουν – παρά το γεγονός ότι η παρουσία της Χούντας στην Ελλάδα συνδέθηκε και με εθνικές καταστροφές, αλλά και με ανωμαλίες και σκάνδαλα, που έβαλαν σε σκληρή δοκιμασία τόσο τα εθνικά αντανακλαστικά του Ελληνικού Λαού, αλλά και τις ηθικές ευαισθησίες του.

Το φαινόμενο είναι σημαντικό – εξάλλου παρατηρείται εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και σε άλλες χώρες της Ευρώπης και θα μας απασχολήσει ιδιαίτερα κάποια άλλη στιγμή του προσεχούς διαστήματος – όμως δεν πρέπει μέρα σαν και αυτή να μείνει αμνημόνευτο.

Οι πολιτικοί παρατηρητές, που σχολιάζουν στις ιστοσελίδες μας τις εξελίξεις (Π.Π.-.Σ.Ι.Ε.) παρατήρησαν εξαιτίας του πιο πάνω φαινομένου τα εξής:

Πρώτον, δεν αρκεί μόνο η κλασική από την αρχαία ελληνική απάντηση του Πολύβιου της ανακυκλήσεως των πολιτευμάτων, ιδιαίτερα της αυταρχίας με την Δημοκρατία, γιατί στις δικές μας εποχές το φαινόμενο είναι πιο σύνθετο και έχει την ανάγκη πιο πολύπλοκων εξηγήσεων στις πολύπλοκες σημερινές συνθήκες.

Δεύτερον, για όσους έχουν σπουδάσει τις εποχές του 1920-1940 στην Ευρώπη – που ονομάστηκαν εποχές του Μεσοπολέμου – γνωρίζουν πάρα πολύ καλά, ότι και τότε η σύμπτωση δύο παραγόντων, οικονομικών αναταραχών μαζί με εθνικές και κοινωνικές ταπεινώσεις, ανέθρεψαν τους τότε Αυταρχισμούς που εκδηλώθηκαν με την συνδρομή και των επιτόπιων εθνικών χαρακτηριστικών στον Φασισμό της Ιταλίας και τον Ναζισμό της Γερμανίας, που τελικά κατέληξαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τρίτον, αυτό που αποτελεί αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα είναι, ότι εάν και στον βαθμό που εθνικές πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές ηγεσίες είναι ΑΝΑΞΙΕΣ για τις ανάγκες των εποχών, αυτό που αυτομάτως εκτρέφεται στους κόλπους των κοινωνιών είναι η αυταρχία, που σε ανάμειξη με τοπικές και φυλετικές ιδιογένιες, απειλούν την Δημοκρατία και τις κοινωνίες της ΑΝΟΧΗΣ.

Οι Π.Π.-Σ.Ι.Ε. καταλήγοντας – ενόψει και της μετά από λίγο εκλογικής αναμέτρησης στην Ελλάδα αλλά και άλλού – εάν ο Λαός των ψηφοφόρων και οι κοινωνίες των επιμέρους κρατών δεν ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΝ, τότε είναι βέβαιο, ότι η Δημοκρατία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ.