Δεν έχουμε ακόμη φτάσει στο σημείο μηδέν…

ΠΙΣΩ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΔΙΧΑΣΜΩΝ;;;

…όμως έχουμε ξεκινήσει τη διαδρομή για νέο ΕΘΝΙΚΟ ΔΙΧΑΣΜΟ

Μνήμες και σχόλια για κρίσιμες στιγμές της Ελληνικής Ιστορίας.

Γράφει ο Ελευθέριος Βερυβάκης, τ. Υπουργός – Βουλευτής

Οι εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 – εξαιτίας της κρισιμότητάς τους – έχουν προκαλέσει και προκαλούν πολλές συζητήσεις για ανάλογα σημαντικά προηγούμενα – όχι αναγκαία ταυτόσημα ή απολύτως όμοια, αφού πάσα ενδεχόμενη ομοιότητα είναι εντελώς τυχαία – αν και όλα λίγο πολύ κρίσιμα για την πορεία της Ελλάδος στην διαδρομή της ως ελεύθερου κράτους από το 1830 και μετά.

1. Δεν είναι λίγοι αυτοί που εξαιτίας του γεγονότος της απειλής πτωχεύσεως θυμούνται συχνά το Χαρίλαο Τρικούπη και την περίφημη φράση του «Δυστυχώς επτωχεύσαμε», που αποτελεί μια ιστορική αναφορά, που πιστώνεται στον τότε Πρωθυπουργό.

Λέγεται πως χρησιμοποίησε τη φράση στην ομιλία στη Βουλή στις 10 Δεκεμβρίου του 1893 αναφερόμενος στην οικονομική κατάσταση του Κράτους και την αδυναμία του να αποπληρώσει το Δημόσιο Χρέος του. Αλλά αμφισβητείται αν αυτό έγινε από το βήμα της Βουλής.

Όμως η Κυβέρνησή του κήρυξε πτώχευση η οποία και επέφερε την επιβολή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ) σε βάρος της Ελλάδος.

Έκτοτε η φράση αυτή χρησιμοποιείται για να δηλώσει αποτυχία όχι μόνο σε οικονομικά θέματα, αλλά και σε γενικότερα πολιτικο-κοινωνικά, εξαιτίας των οποίων το Κράτος αδυνατεί να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του.

2. Αξίζει να σημειωθεί ότι παρόμοια φράση – ελαφρά παραλλαγμένη χρησιμοποίησε και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, όταν με τη φράση του «Τελικώς επτωχεύσαμε» του Μαΐου 1932, η Κυβέρνησή του κήρυξε για άλλη μια φορά πτώχευση της Ελλάδος, κάτω από το υψηλό χρέος του εξωτερικού δανεισμού, επικαλούμενος ακόμη και την Μικρασιατική Καταστροφή που είχε σημειωθεί 10 χρόνια πριν, αλλά και τη Διεθνή Οικονομική ύφεση του Κραχ από το 1929, αν και στην πραγματικότητα ήταν σώρευση πολλών χρεών μαζί από την εγκατάσταση του Ελληνικού Κράτους και οπωσδήποτε από την αρχή του αιώνα.

3. Όμως αξίζει να θυμηθούμε και τις κρίσιμες βουλευτικές εκλογές του 1920, που διεξήχθεισαν κατά την διάρκεια πολεμικών επιχειρήσεων. Την απόφαση της διεξαγωγής τους έλαβε προσωπικά ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος, που είχε αναλάβει Πρωθυπουργός όχι μετά από δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά κατά το Κίνημα Εθνικής Αμύνης, χωρίς να υπάρχει κάποιος έκτακτος ή σπουδαίος λόγος.

Οι εκλογές του ’20 – που θεωρούνται ο «προθάλαμος» που διένυσε η Ελλάδα μέχρι την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, διεξήχθηκαν τελικά την 1η Νοεμβρίου του ’20 και ουσιαστικά μέσα σε ένα κλίμα Εμφυλίου Πολέμου ,πολώθηκαν οι Έλληνες ανάμεσα στο Κόμμα των Φιλελευθέρων και το άλλο την Ενωμένη Αντιπολίτευση, η οποία ήταν η Ένωση όλων των υπολοίπων Κομμάτων παντός χρώματος, κατηγορίας και ιδεολογίας (Κόμμα Εθνικοφρόνων, Συντηρητικό Κόμμα, Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα και άλλα μικρότερα).

Από τις εκλογές αυτές νικητής αναδείχθηκε η Ενωμένη Αντιπολίτευση, ενώ ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος που πριν λίγους μήνες είχε ανακηρυχθεί από την Βουλή των Ελλήνων σαν «άξιο της Ελλάδας ευεργέτη και σωτήρα της Πατρίδας» δεν εκλέχθηκε ούτε βουλευτής.

Το άμεσο τελικό αποτέλεσμα αυτής της εκλογικής αναμέτρησης ήταν η καταστροφή του Ελληνισμού σε όλο το τόξο των παραλίων Μ. Ασίας και Μαύρης Θάλασσας, που μετά την ήττα του Ελληνικού Εκστρατευτικού Σώματος από τα Κεμαλικά στρατεύματα στις αντίστοιχες περιοχές, σφαγιάστηκε και ξεριζώθηκε από τις πατρογονικές του εστίες χιλιάδων ετών.

4. Δεν είναι όμως και λίγοι αυτοί που σήμερα με αφετηρία και αφορμή τα Μνημόνια Ι και ΙΙ, συχνά αναφέρονται στη Γερμανική Κατοχή και τα μετακατοχικά χρόνια του Εμφύλιου, εξαιτίας των οποίων κατά μεν την Κατοχή οι Γερμανοί και οι Δυνάμεις του Άξονα κατέσφαξαν Ελληνικούς πληθυσμούς, κατά δε τα αμέσως μετά μετακατοχικά συμπληρώθηκε η “Ελληνική Τραγωδία” με τους Εμφύλιους που ακολούθησαν και το διχασμό που έκτοτε είχε εγκατασταθεί μόνιμα ανάμεσα στους Έλληνες, με αποτέλεσμα για δεκαετίες να πάψει οριστικά η πολύτιμη Εθνική Ενότητα, που πάντα αποτελούσε το σπουδαιότερο όπλο μας για την αντιμετώπιση των προβλημάτων και των δυσχεριών της Πατρίδας.

Το γεγονός, ότι σήμερα στην ΕΕ και ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη τον πάνω λόγο έχουν οι Γερμανοί που δυναμικά επανέρχονται στην Ευρώπη και σε ολόκληρη την Υφήλιο με την οικονομική δύναμή τους και τον στρατηγικό έλεγχο της Ευρωζώνης και της ΕΕ, μέσα από διάφορες επιτροπές ελέγχου σε βασικές κεντρικές αποφάσεις, που αφορούν την Ελλάδα – αλλά και πολλά άλλα κράτη της Ευρώπης – έχει αναζωπυρώσει όλη την φιλολογία για «Γερμανική Κατοχή»- που τώρα ονομάζεται Γερμανική Οικονομική Κατοχή – που δεν είναι δυνατόν αλλιώτικα να αντιμετωπισθεί παρά μόνο με Αντίσταση, Ανατροπές ή Επανάσταση στις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας για τη διάσωση – πράγματι ή δήθεν – της Εθνικής Κυριαρχίας.

Τα Μνημόνια Ι και ΙΙ παρέχουν αυτή τη στιγμή “εύκολο στόχο”, αλλά και ταυτόχρονα οροθετική γραμμή ανάμεσα στους υπέρ ή κατά των καταστάσεων που συνδέονται με αυτά, έτσι ώστε να έχει ανάψει σήμερα ο καβγάς ανάμεσα στους Έλληνες και να υποδαυλίζεται καθημερινά ένας νέος Εθνικός Διχασμός, που κανένας δεν μπορεί να ξέρει και να δει που θα καταλήξει.

Οι πολιτικοί παρατηρητές, που σχολιάζουν στις ιστοσελίδες μας τις εξελίξεις (Π.Π.-Σ.Ι.Ε.) ξεκινώντας από πολλές συζητήσεις που συνδέουν μερικές από τις πιο κρίσιμες στιγμές της ιστορίας και της μοίρας του νεότερου Ελληνισμού – ιδιαίτερα εκείνες που εξαιτίας πρόχειρων ή άσοφων αποφάσεων του Εκλογικού Σώματος οδήγησαν την Χώρα και το Λαό της σε περιπέτειες παρατηρούν, ότι:

Πρώτον, το γεγονός ότι έχουν αναζωπυρωθεί οι συζητήσεις που κάνουν αναγωγές και ανασύρουν παρόμοιες στιγμές του Ελληνισμού αποτελεί αναμφισβήτητο δείγμα της βαθύτερης ανησυχίας πολλών, ότι ίσως και σήμερα οδηγηθούμε στους δρόμους που πρέπει πάση θυσία να αποφύγουμε αν δε θέλουμε πάλι να αντιγράψουμε τους παλιούς εαυτούς μας.

Δεύτερον, τα ανταγωνιζόμενα κόμματα το ένα το άλλο, έχουν ανεξιλέωτη ευθύνη γιατί κανένα – χωρίς εξαίρεση από αυτά – δεν έχει προβάλει ένα ολοκληρωμένο και έγκυρο πρόγραμμα για την απαγκίστρωση από την σημερινή κατάσταση που οδηγεί τη χώρα σε μειωμένη κυριαρχία.

Τρίτον, επειδή δεν είναι λίγοι αυτοί που σε αντιμαχίες ανάμεσα σε ομοιότητες και διαφορές των σημερινών με άλλες παλαιότερες εκλογές – δεδομένου ότι κανένα από τα προηγούμενα παραδείγματα δεν έχει απόλυτη ομοιότητα με τις σημερινές καταστάσεις – που απαντούν ότι αν και δεν υπάρχουν απόλυτες ομοιότητες, εντούτοις η δίκαιη ένσταση που συνδέει τα περασμένα περιστατικά με σήμερα είναι εκείνη που παραδέχεται την ανομοιότητα μεν των διαφόρων περιπτώσεων ανάμεσά τους και συνεπώς της τελευταίας με τις προηγούμενες, αλλά και τονίζει την ομοιότητα που πάντα παρατηρείται σε όλες όσες μέχρι σήμερα τελικά οδήγησαν σε εθνικές καταστροφές, παρατηρώντας ότι πριν από το τελικό αποτέλεσμα όλων των προηγούμενων περιπτώσεων ο Ελληνισμός διάνυσε έναν μακρύ «προθάλαμο» που μέχρι του τέρματός του είχε προετοιμάσει την τελική κατάληξη – που συνήθως ήταν ένοπλος ή μη διχασμός – και όλα αυτά διότι παρά τα προμηνύματα που πάντα υπήρχαν, τελικά επικράτησε το πάθος και η τύφλωση των συνήθως ανεύθυνων και ανοήτων – που κατάφεραν να οδηγήσουν τις μάζες μέσα από μια αγελαία ψυχολογία στην καταστροφή των σταθερών στηριγμάτων της πατρίδας.

Αυτό δεν πρέπει να συμβεί πάλι για μια ακόμη φορά και ενώ εξακολουθεί να παραμένει αρκετά μεγάλη απόσταση από το “σημείο μηδέν” πίσω από το οποίο δεν υπάρχει δυνατότητα επιστροφής.