Νέα Κυβέρνηση…

ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ Ή ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΑΟΣ;;;

…ή Ακυβερνησία και Χάος;

Μετά την ανάθεση στον Αντώνη Σαμαρά – που ήταν ο Αρχηγός του πρώτου Κόμματος των εκλογών της 6ης Μαΐου 2012 – της διερευνητικής εντολής και της αδυναμίας αυτού να εξασφαλίσει για λογαριασμό του Κόμματός του την ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής σε Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, τα ερωτηματικά που αφορούν το νέο μετεκλογικό τοπίο άρχισαν να πέφτουν βροχή, δεδομένου ότι η διερεύνηση των υπόλοιπων δυνατοτήτων για δημιουργία Κυβέρνησης, που θα μπορούσε να εξασφαλίσει τη Ψήφο Βουλής, αρχίζει να αντιμετωπίζει δυσκολίες και ερωτήματα σχεδόν αξεπέραστα – εκτός κι αν η πολιτική ζωή της χώρας μετά από το αδιέξοδο του σχηματισμού Κυβέρνησης οδηγηθεί σε νέες εκλογές. Όμως σε εκείνη την περίπτωση οι νέες εκλογές ή το “κορδόνι” νέων εκλογών αποτελούν τάχα λύση;

Ασφαλώς και όχι. Γιατί: 1. καταρχάς οι Αρχηγοί των Πολιτικών Κομμάτων άρχισαν να παίζουν τα κομματικά παιχνίδια του ο καθένας κατά τρόπο, που δεν ενθαρρύνει την ελπίδα, ότι εννοούν όλοι όχι μόνο το σχηματισμό αλλά και τη σοβαρή και μόνιμη στήριξη μιας Κυβέρνησης ευρέους φάσματος.

Δείγμα αυτής της συμπεριφοράς ήταν η στάση του Αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, που χθες – αιφνιδιάζοντας πολλούς – τάχθηκε υπέρ μιας Κυβέρνησης, στην οποία απαραίτητα θα συμμετάσχει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Το είπε με σαφήνεια χθες ο Βαγγέλης Βενιζέλος, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θέτει ως προϋπόθεση τη συμμετοχή του σε μια τέτοια Κυβέρνηση, στην οποία ωστόσο θα πρέπει οπωσδήποτε να πάρουν μέρος ΣΥΡΙΖΑ, Δημοκρατική Αριστερά και Νέα Δημοκρατία ως πρώτο κόμμα.

Ουσιαστικά ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, λίγες ώρες πριν λάβει ο Αλέξης Τσίπρας τη διερευνητική εντολή για τον σχηματισμό Κυβέρνησης, επιχειρεί να μεταθέσει το σύνολο της ευθύνης για τη συγκρότηση ή μη κυβερνητικού σχήματος στον Επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, επομένως και την ευθύνη για την προοπτική της Ακυβερνησίας και την εκ νέου προσφυγή στις κάλπες.

Επίσης, είναι σαφές ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα συμμετάσχει με στελέχη του σε κανένα Κυβερνητικό Σχήμα, ανεξαρτήτως του ότι προτίθεται να του δώσει ψήφο εμπιστοσύνης και εκ των πραγμάτων ψήφο ανοχής. Ο λόγος είναι προφανής καθώς η Ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θεωρεί, ότι οποιαδήποτε εμπλοκή σε Κυβερνητικό σχήμα θα κοστίσει περαιτέρω πολιτικά στο ΠΑΣΟΚ που ήδη μετρά τις πληγές του.

Στη 15λεπτη συνάντηση που είχε χθες (7 Μαΐου 2012) το απόγευμα στη Βουλή με τον Αντώνη Σαμαρά, ο Βαγγέλης Βενιζέλος ήταν σαφής. Του πρότεινε τη συγκρότηση Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας με τη συμμετοχή όλων των δυνάμεων που δηλώνουν φιλοευρωπαϊκές.

Κατά τον κ. Βενιζέλο, Πρωθυπουργός της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας πρέπει να είναι πρόσωπο ευρείας αποδοχής, ικανό να συνθέτει και να εξισορροπεί απόψεις. Κατά προτίμηση, το πρόσωπο αυτό πρέπει «να απηχεί τη νέα τάση» που έχει καταγραφεί με το εκλογικό αποτέλεσμα, μια τάση επαναδιαπραγμάτευσης.

Εξάλλου, σύμφωνα με τον Ευ. Βενιζέλο πρέπει να υπάρξει μια μίνιμουμ προγραμματική συμφωνία. Το όριο είναι η παραμονή της Ελλάδας στο Ευρώ, στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μέσα σ’ αυτό το όριο πρέπει να γίνει η διαπραγμάτευση με τους εταίρους για τα θέματα, που αφορούν τη δανειακή σύμβαση και τους όρους της, για την κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της χώρας.

Όμως, οι πιο πάνω θέσεις και δηλώσεις όλων ανεξάρτητα των Κομμάτων, δεν αντανακλούν και την πραγματική θέλησή τους να συμβάλλουν ειλικρινά και άδωλα στην αντιμετώπιση της Κρίσης, όσο κι αν επικαλούνται και επιστρατεύουν «εθνικές ανάγκες».

Και αυτός είναι ο ισχυρότερος λόγος για να πιθανολογείται η μη εξεύρεση λύσης ανάγκης για το αμέσως προσεχές διάστημα, όπως είναι οι σημερινές πελώριες ανάγκες της επιβίωσης της χώρας.

Όμως, την ίδια ώρα εξάλλου το θεμελιώδες ερώτημα που πρέπει να αντιμετωπίσει η νέα Κυβέρνηση και κατά την νέα περίοδο είναι το εάν θα ξεκινήσει τη ζωή και τη διαδρομή της με καταγγελία των διεθνών συμφωνιών, που συγκροτούν αφενός μεν τις δεσμεύσεις της χώρας προς τους δανειστές της, αφετέρου δε την απάντηση που πρέπει κάθε Κυβέρνηση να έχει πάντα έτοιμη για το με πιο τρόπο θα ικανοποιήσει τις ανάγκες του Λαού και του Τόπου σε άμεσα υλικά και πνευματικά αγαθά, τα οποία καθημερινα συντηρούν τη ζωή κάθε χώρας.

Μια “θέση” σαν αυτή του Συνασπισμού περί άμεσης καταγγελίας όλων των οικονομικών δεσμών και δεσμεύσεων της χώρας δεν μπορεί εύκολα να ξεπεραστεί εκ μόνου του γεγονότος ότι αυτή η θέση καταγγελίας ψηφίστηκε από μεγάλο μέρος του Λαού.Είναι απολύτως αναγκαίο να εξευρεθούν και τα πραγματικά μέσα με τα οποία θα αντιμετωπισθούν οι τρέχουσες και μεσομακροπρόθεσμες ανάγκες των ανθρώπων. Και αυτό δεν μπορεί να το εγγυηθεί – κάτω από τις σημερινές συνθήκες – ο Τσίπρας και όλο το φάσμα που τον στηρίζει.

Έτσι – και μετά την αποτυχία της πρώτης διερευνητικής εντολής – διαφαίνεται σχεδόν μετά βεβαιότητας και η αποτυχία της δεύτερης διερευνητικής εντολής.

Αυτό φαίνεται καθαρά πια σήμερα πιο πολύ, αφού τόσο η αποτυχία της πρώτης διερευνητικής εντολής όπως και η διαφαινόμενη αποτυχία της δεύτερης διερευνητικής εντολής κάνουν πια ορατές και επικείμενες νέες εκλογές.

Αναλυτικά πιο ορατές έγιναν από χθες οι νέες κάλπες μετά το ναυάγιο του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά να φέρει εις πέρας τη διερευνητική εντολή που έλαβε για τον σχηματισμό Κυβέρνησης Συνεργασίας: οι Πολιτικοί Αρχηγοί βλέπουν τις διερευνητικές εντολές σαν… καυτές πατάτες, τις οποίες επιχειρούν να αφήσουν κατ’ αρχήν στα χέρια του ουσιαστικού νικητή των εκλογών Αλέξη Τσίπρα!

Το ηχηρό «όχι» που εισέπραξε πάντως ο κ. Σαμαράς από τον Επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, σε συνδυασμό με την καλυμμένη απόρριψη της πρότασης από τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Ευ. Βενιζέλο και την άρνηση ακόμη και να συναντηθούν μαζί του – έστω για το τυπικό 15λεπτο που διήρκεσαν οι συναντήσεις με τους κ.κ. Τσίπρα και Βενιζέλο – του Παν. Καμμένου (Ανεξάρτητοι Ελληνες) και της Αλ. Παπαρήγα (ΚΚΕ), οδηγούν με βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι η πιθανότητα σχηματισμού Κυβέρνησης συνεργασίας είναι πλέον εξαιρετικά μικρή.

Η διερευνητική εντολή, την οποία λόγω της αποτυχίας του κατέθεσε χθες βράδυ στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο κ. Σαμαράς, που παρελήφθη σήμερα το μεσημέρι από τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα, ο οποίος έχει μεν δεσμευθεί ότι θα διερευνήσει «πρωτίστως» με τις δυνάμεις της Αριστεράς τη δυνατότητα σχηματισμού Κυβέρνησης, όμως ήδη το ΚΚΕ έχει απορρίψει κάθε ιδέα συμμετοχής του σε μια τέτοια Κυβέρνηση και απομένει μόνο η ΔΗΜΑΡ με την οποία θα μπορούσε να συνεργαστεί.

Πάντως οι έδρες του ΣΥΡΙΖΑ (51) και της ΔΗΜΑΡ (19) απέχουν πολύ από τον σχηματισμό Κυβέρνησης Πλειοψηφίας – 151 εδρών. Ο κ. Τσίπρας κατέστησε χθες σαφές ότι δεν τίθεται θέμα συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία και μένει να φανεί – σήμερα μάλλον – τι ακριβώς θα πράξει με το ΠΑΣΟΚ.

Παρά την πιο πάνω «σκοτεινή» προοπτική για το στήσιμο Κυβέρνησης που θα βασίζεται στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012, φαίνεται ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει χάσει όλες τις ελπίδες του.

Ο Καρ. Παπούλιας ελπίζει, πως η υπό την Προεδρία του σύσκεψη των Πολιτικών Αρχηγών, η οποία θα ακολουθήσει την αποτυχία συγκρότησης Κυβέρνησης, θα έχει αποτέλεσμα. «Θα προσπαθήσω να φτιάξω κυβέρνηση και μπορεί να τα καταφέρω», φέρεται να είπε ο κ. Παπούλιας στον απερχόμενο Πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο χθες, κατά τη συνάντησή τους.

Όμως αυτό φαντάζει απίθανο και, όπως διαφάνηκε από τις χθεσινές δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών, όλη τους η προσπάθεια στρέφεται στο ποιος θα χρεωθεί την ευθύνη να οδηγηθεί η χώρα σε νέες εκλογές – άρχισε δε να αναφέρει σαν κατάλληλη ημερομηνία την 17 Ιουνίου2012.

Εντωμεταξύ, τα μηνύματα και τις αντιδράσεις από τους Αξιωματούχους του Εξωτερικού δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά.

Ήδη χθες το ΔΝΤ προειδοποίησε ότι αναβάλλεται η αποστολή στην Αθήνα της αντιπροσωπείας του μέχρι να σχηματιστεί σταθερή Κυβέρνηση στη χώρα, ότι αναστέλλει τη ροή κεφαλαίων, ενώ η Ευρωπαϊκή Ενωση, από την πλευρά της, υπογράμμισε ότι αναμένει από την Ελλάδα να τηρήσει τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει. Παρέμβαση έκανε και η Ανγκελα Μέρκελ, η οποία έκλεισε τη συζήτηση για πιθανή επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου… Στην Αθήνα δεν υπήρξε σχολιασμός για τις αναφορές αυτές, αλλά είναι προφανές ότι βαρύνουν ακόμη περισσότερο το κλίμα και ρίχνουν βαριά σκιά στο πολιτικό σκηνικό, το οποίο βρίσκεται πλέον ένα βήμα από την ακυβερνησία στη χώρα…

Οι πολιτικοί παρατηρητές, που σχολιάζουν στις ιστοσελίδες μας τις εξελίξεις (Π.Π.-Σ.Ι.Ε.) παρατηρούσαν, ότι αφενός μεν το «δύσκολο» και αντιφατικό αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου 2012, αφετέρου δε η αναξιότητα και ανευθυνότητα των σημερινών πολιτικών Ηγεσιών να σταθούν στο ύψος των σημερινών αναγκών με τον αναγκαίο και απαραίτητο πατριωτισμό:

Πρώτον, δεν προοιωνίζονται μια νέα πορεία – στην οποία θα μπορούσαν να υπολογίσουν οι Έλληνες μετά τα μηνύματα που έστειλαν προς την Τρόικα και τους παντός είδους πιστωτές της Ελλάδος για την πλήρη αδυναμία τους να ανταποκριθούν σε όλες τις εξουθενωτικές και τυραννικές αξιώσεις τους, δεδομένου ότι το κενό εξουσίας που ήδη διαφαίνεται ότι θα ανοίξει κάτω από τα πόδια των Ελλήνων, θα παραλύσει όλες τις δυνατότητες που διαθέτουν για να ξεπεράσουν την Κρίση, χωρίς την ελπίδα της διάψευσης των παρόμοιων φόβων ή και την ελπιζομένη υπέρβαση των δυσκολιών που σήμερα υπάρχουν.

Δεύτερον, η συμπεριφορά όλων των Πολιτικών Ηγεσιών, σύμφωνα με την οποία δείχνουν ότι μετά τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα αντιμετωπίζουν την ενάσκηση της Εξουσίας σαν την «ανεπιθύμητη καυτή πατάτα», που βιάζεται καθένας να την ξεφορτωθεί περνώντας την ευχαρίστως στα χέρια του πλαϊνού του, σημαίνει αναντίρρητα ότι δεν διαθέτει κανείς το ψυχικό σθένος, ούτε την ικανότητα και προθυμία να «ρισκάρει» χάριν της Πατρίδας μέσα σε συνθήκες εσωτερικού και εξωτερικού περιβάλλοντος σαν αυτό που ζούμε και όλοι γνωρίζουμε.

Τρίτον, εάν η πιο πάνω στάση συνεχισθεί – και μέχρι τώρα δεν υπάρχει κανένα δείγμα, ότι θα σταματήσει – είναι βέβαιο ότι η θεσμική δυσκολία συγκρότησης ισχυρής εξουσίας, θα μεταστοιχειωθεί σε πλήρη παράλυση του Κράτους, που θα σταθεί πια αδύνατο να παίξει οποιοδήποτε ρόλο στις σημερινές συνθήκες και ανάγκες, με τελικό αποτέλεσμα την αποσύνθεση της χώρας.

Βέβαια, η ενδιάμεση πορεία είναι βέβαιο ότι θα περάσει από μία ή και περισσότερες νέες εκλογές – είναι ήδη γνωστό πως αναφέρεται ο Ιούνιος ή ο Σεπτέμβριος σαν ο μήνας των προσεχών εκλογών – αλλά όμως η σταθερή, βέβαιη και ασφαλής κατάληξη του Κυβερνητικού «σκάφους» προλέγει το πλήρες ναυάγιο του “σκάφους” και την εξαφάνιση την δυνατότητα επιβίωσης του λαού και της χώρας.

Σε εκείνη την περίπτωση η πιθανότερη ενδεχόμενη πορεία της χώρας δεν είναι όπως όλοι ήθελαν πριν από τις εκλογές να ελπίζουν μια νέα πορεία, αλλά μάλλον μια πορεία προς το ΧΑΟΣ.