ΑΝΕΥΘΥΝΟΙ ΚΑΙ ΦΟΒΙΚΟΙ

Γράφει ο: Δρ. Αριστείδης Δ. Πάνος

Πολιτειολόγος

 

«Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι, αντάμα

Προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα!»

Από το αποκηρυγμένο από τον ποιητή Κ. Βάρναλη ποίημά του, ΟΙ ΜΟΙΡΑΙΟΙ, λόγω εντολής του ΚΚΕ επειδή εμπεριείχε… απαισιοδοξία.

 

Όταν με το 16,8% ως ποσοστό ψήφων που έλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012, ζητάει ένα «νέο συνασπισμό εξουσίας», ουσιαστικά προτείνει και ορέγεται μια μορφή βοναπαρτισμού* με συγκέντρωση όλων των εξουσιών αντί σε ένα πρόσωπο, σε μια καθοδηγητική ομάδα, δηλ. την καθοδήγηση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία είναι ένα άθροισμα νεαρών πολιτικών και παλιπαιδιζόντων γηραίων κυρίων, οι οποίοι, οι μεν πρώτοι ορέγονται την εξουσία χωρίς επίγνωση της ιστορικής τους αποστολής, οι δε δεύτεροι διεκδικούν την επιβεβαίωση των χαμένων ονείρων της νιότης τους!

Έτσι, ενώ το Μάη του’68 το σύνθημα του εξεγερμένου Γαλλικού Λαού και του φοιτητικού κινήματος ήταν η «φαντασία στην εξουσία» στη χώρας που τα γεγονότα φθάνουν με καθυστέρηση ετών, στο σωτήριο έτος του 2012, η πολιτική πραγματικότητα από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ είναι η «ανευθυνότητα και η πολιτική αδιαφορία στην εξουσία».

Αυτά δε γράφονται από κάποια εμμονή κατά του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή του ΣΥΝ και των… δώδεκα συνιστωσών του, αλλά είναι αποτέλεσμα της απειρίας και ανευθυνότητας που επέδειξε και επιδεικνύει όλο αυτό το διάστημα ο συγκεκριμένος πολιτικός σχηματισμός.

Κατά την διάρκεια των διερευνητικών εντολών του παρασχέθηκαν όλες οι προϋποθέσεις να αδράξει την ευκαιρία και να κυβερνήσει την χώρα.

Όμως είτε από αλαζονεία, επειδή πιστεύουν στην Κουμουνδούρου, ότι θα αυξήσουν τα ποσοστά τους και θα γίνουν πρώτη παράταξη – διότι κόμμα δεν είναι για να πάρουν το bonus των 50 βουλευτών, που δίνει ο νέος νόμος, ο οποίος εμπεριέχει και την υποχρέωση της λίστας των υποψηφίων στα ψηφοδέλτια – είτε από φόβο απετάξατο την ευκαιρία.

Έτσι η πολιτική άνοιξη «της αριστεράς στην εξουσία», τουλάχιστον σε αυτήν την φάση, χάθηκε και μαζί και η ευκαιρία του Ελληνικού Λαού να… ανασάνει από την αύρα που κουβαλάει η αριστερά προφανώς πολιτικο-κληρονομικώ δικαιώματι!..

Διότι υπάρχει ενδεχόμενο να συγκεντρώσει ποσοστά μονοκομματικής διακυβέρνησης ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αν τα ποσοστά του αυξηθούν και χρειάζεται συναίνεση με ποιους θα συμμαχήσει;

Το ΚΚΕ απορρίπτει απριόρι οποιαδήποτε συνεργασία. Η μόνο ενδεχομένως «σύμμαχος» θα πρέπει να είναι η ΔΗΜΑΡ. Αλλά η ΔΗΜΑΡ θα αυξήσει τα ποσοστά της; Και θα είναι τόσα ώστε το άθροισμα ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ να δίνει διακυβέρνηση;

Υπάρχει όμως και ένας άλλος σημαντικός παράγοντας σε αυτή την ενδεχόμενη συμμαχία για συγκυβέρνηση.

Έχει καταστεί σαφές ότι η ΔΗΜΑΡ δεν εμπιστεύεται τον ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε αυτός ήταν και ο κύριος παράγοντας της διάσπασής τους. Ο επικεφαλής της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης επέμενε στον αυτοτελή και αυτοδύναμο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ και οι… άλλοι επιθυμούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ, εξού και η διάσπαση.

Ο κ. Κουβέλης και η ΔΗΜΑΡ έχουν υποστεί τον βοναπαρτισμό, στον οποίο αναφερθήκαμε και αρχικά, όπως τον προσδιορίζει, ο αείμνηστος θεωρητικός της «ροζέ αριστεράς» Νίκος Πουλατζάς, για αυτό και δεν απεσπάσθει από τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ και της ΠΡΟΟΔΟΥ, όταν έχασε την Προεδρία από το δημιούργημα του Αλαβάνου τον Τσίπρα, αμέσως αλλά όταν ο βοναπαρτισμός που επικράτησε τον Τσιπρο-Σκουρλέτηδων (οι νεαροί) και των Βίτσα-Λαφαζάνιδων (οι παλιμπαίδες), τον οδήγησαν στην πολιτική ασφυξία.

Ακόμη δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι το εκλογικό σώμα που «εκτονώθηκε» στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 και παρά την ψήφο «θυμού» που έδωσε, κατένειμε κατά τέτοιο τρόπο την ψήφο του, ώστε το μεν αντιμνημονιακό του μένος επιμερίσθηκε, αλλά η εντολή του «βρείτε τα» δεν εισακούστηκε.

Για αυτό κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι θα επιλέξει σε αυτή τη νέα αναμέτρηση.

Για αυτό το εκλογικό ποσοστό του 16,8 δεν μπορεί και δεν πρέπει να μεταφράζεται σε αλαζονεία 100%.

Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι το «Ωσαννά» της Κυριακής των Βαΐων, μεταστρέφει σε «Σταύρωσον» την Παρασκευή των Παθών.

Ας διαβάσουν και λίγο πολιτική ή και εκκλησιαστική Ιστορία οι νεήληδες της Κουμουνδούρου, αλλά και ας απογαλακτιστούν από τις εμμονές και τους δογματισμούς τους οι παλαιότεροι.

*Βοναπαρτισμός: Το σύστημα εξουσίας της δυναστείας Βοναπάρτη, σε πολίτευμα κοινοβουλευτικό ή η τάση για συγκέντρωση όλων των εξουσιών σε ένα πρόσωπο ή καθοδηγητική ομάδα.