Το Ναυάγιο της ΕΕ και του Κόσμου προλαμβάνεται;;;…

Το ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΣΚΑΦΟΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΤΑΙ στην «ΞΕΡΑ»;;;

…οι μεμονωμένοι ναυαγοί σώζονται;;;

Γράφει ο Ελευθέριος Βερυβάκης, τ. Υπουργός – Βουλευτής

Τις τελευταίες μέρες – λίγες μέρες πριν από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012 – έχουν δυναμώσει τα σφυροκοπήματα ηγετών από την Ευρώπη και την Αμερική κατά της Γερμανικής Καγκελαρίας για την πολιτική που επιμένει να εφαρμόζει η Άγκελα Μέρκελ και ενώ το Τάνκερ της παγκόσμιας οικονομίας έχει ήδη εκπέμψει SOS, η δε ευρωπαϊκή οικονομία έχει πάψει πια να “κοπηλατεί”.

Είναι χαρακτηριστικός ο θόρυβος από τον Διεθνή Τύπο – Αμερικανικό και Ευρωπαϊκό – αλλά και από μια σειρά ηγετών των πιο πάνω περιοχών, που επισημαίνουν την ανάγκη ανατροπής της πολιτικής λιτότητας, που εφαρμόζει η Καγκελάριος και μεταβολής της σε πολιτική Ανάπτυξης.

Έκκληση στην Ανγκελα Μέρκελ να πάρει άμεσα αποφάσεις, γιατί ο χρόνος εξαντλείται και όλος ο πλανήτης είναι πλέον σε κίνδυνο, απευθύνεται χαρακτηριστικά στο τελευταίο τεύχος του το «Economist», ενώ με το εξώφυλλό του δε που κοσμεί την τελευταία έκδοσή του να εμφανίζεται η «Παγκόσμια Οικονομία» σαν Τάνκερ που βυθίζεται.

«”Στις σωστικές λέμβους!” Αυτό είναι το αυστηρό μήνυμα που στέλνουν οι αγορές ομολόγων για την παγκόσμια οικονομία», καταλήγει ο «Economist», ενώ στο editorial επισημαίνεται πως η παραπαίουσα ανάπτυξη και ο κίνδυνος καταστροφής έχουν βάλει σε δύσκολο δρόμο την παγκόσμια οικονομία. Ακόμα και οι αναδυόμενες οικονομίες «έχουν κουτουλήσει στον τοίχο», σημειώνει.

Και συνεχίζει: Η αποδυνάμωση του ευρώ και το χάος από μία ενδεχόμενη ελληνική έξοδο από το κοινό νόμισμα, οι διαφωνίες των πολιτικών και τα λιγοστά πυρομαχικά που έχουν οι κεντρικές τράπεζες στήνουν ένα δύσκολο σκηνικό. «Το 2008 οι κεντρικοί τραπεζίτες και οι πολιτικοί εργάστηκαν μαζί για να εμποδίσουν την οικονομική δυσπραγία. Σήμερα οι πολιτικοί φιλονικούν. Και αν και οι τεχνοκράτες και οι κεντρικές τράπεζες μπορούν (και θα έπρεπε) να κάνουν περισσότερα, έχουν λιγότερα πυρομαχικά στη διάθεσή τους», αναφέρει το περιοδικό.

Και συνεχίζει πως «είναι τώρα στα χέρια των Ευρωπαίων πολιτικών να αντιμετωπίσουν οριστικά και αποφασιστικά το θέμα του ευρώ» και όλες οι ηγεσίες ζητούν από την Καγκελάριο να βάλει μπρος τις μηχανές.

Ο «Economist» βλέπει ακόμη, ότι αναμφίβολα έγιναν λάθη στην Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία και την Ιρλανδία, αλλά αυτά τα λάθη τα χρεώνει και στους πιστωτές τους.

Η εμμονή στη λιτότητα και τα πακέτα διάσωσης, που αποδείχτηκαν ημίμετρα, η καθυστέρηση της τραπεζικής ενοποίησης έφεραν το ευρώ κοντά στην καταστροφή με μεγάλες ευθύνες του Βερολίνου.

Και προσθέτει ότι χρειάζεται πλέον ένα σαφές και συγκεκριμένο σχέδιο πριν από τη Σύνοδο Κορυφής της 28ης Ιουνίου, ακόμα και νωρίτερα αν το αποτέλεσμα των εκλογών στην Ελλάδα τρομάξει τις αγορές.

Η πιο πάνω ημερομηνία της 28ης Ιουνίου 2012, αποτελεί και το ερέθισμα επί τη βάση του οποίου πολλοί από τους Ευρωπαίους Ηγέτες και ο Αμερικανός Μπάρακ Ομπάμα – όλοι μαζί και ένας-ένας – πιέζουν την Καγκελάριο να πραγματοποιήσει στροφή και να συναινέσει σε πιο δραστικά μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης.

Κοινός παρονομαστής τόσο εντός όσο και εκτός Γηραιάς Ηπείρου είναι η αλλαγή της πολιτικής που επιβάλλει το Βερολίνο και η υιοθέτηση μιας «συνταγής» τερματισμού της αυστηρής λιτότητας, που έχει επιβληθεί στις υπερχρεωμένες χώρες του ευρώ.

Με την κρίση χρέους να κορυφώνεται χτυπώντας και την πόρτα της Ισπανίας, διάχυτες είναι πλέον οι ανησυχίες και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, με τις μεν χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου να σχηματίζουν, έχοντας ως πρωτεργάτες τους Φρανσουά Ολάντ και Μάριο Μόντι, άξονα κατά Βερολίνου και τον Αμερικανό Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα να ανοίγει επίσης μέτωπο κατά της Άγκελα Μέρκελ.

Στο ίδιο μήκος κύματος με τον Ομπάμα κινείται και ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον – που προ ημερών απευθυνόμενος αυτοπρόσωπα προς την Καγκελάριο ζήτησε επείγοντα οικονομικά μέτρα για να αποφευχθεί το «χτύπημα στον τοίχο» του σκάφους.

Είναι προφανές λοιπόν ότι ο Αγγλοσαξονικός άξονας κλιμακώνει τις δικές του πιέσεις στο Βερολίνο, για να υπογραμμίσει την αίσθηση του κατεπείγοντος σε ό,τι αφορά την Παγκόσμια Οικονομία.

Ειδικότερα για την Ελλάδα ενδιαφέρον έχει, ότι οι Κυβερνήσεις σε Παρίσι και Ρώμη είναι αποφασισμένες εν μέσω της κλιμακούμενης κρίσης χρέους να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να στηρίξουν την Αθήνα και εν γένει την Ευρωπαϊκή οικονομία. Ενώ επίσης για τους Έλληνες ενδιαφέρον έχει, ότι ο Ομπάμα εκδηλώνει άμεσο και αποφασιστικό ενδιαφέρον για την παραμονή μας στην Ευρωζώνη και στο Ευρώ.

Οι Π.Π.-Σ.Ι.Ε. σχολιάζοντες την πιο πάνω στάση των Κρατών και των Ηγετών τους απέναντι στη Γερμανία και την Καγκελάριό της τόνιζαν, ότι:

Πρώτον, δεν πρέπει να περιμένει κανένας άμεσες δραστικές και δραματικές αλλαγές στη στάση της Καγκελαρίου. Με όλα όσα μέχρι τώρα έχει πράξει, έχει αποδείξει ότι οι κινήσεις της κινούνται σε ένα προδιαγεγραμμένο σχέδιο, στον πυρήνα του οποίου μπορεί να διακριθεί – άλλη μια φορά και στον οικονομικό τομέα τώρα – το Deutsche Uber Alles τουλάχιστο στην Ευρώπη.

Δεύτερον, παρά ταύτα και μέχρι της ολοκληρώσεως του σχεδίου, το οποίο κατατείνει – όπως επανειλημμένα έχει πει η ίδια η Καγκελάριος – όχι μόνο στην δημοσιονομική και οικονομική πειθαρχία, αλλά και στο βάθος-βάθος την προώθηση και την εξασφάλιση της πολιτικής ένωσης της ΕΕ, με σκοπό και στόχο τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης (ΗΠΕ), στις οποίες πιστεύει ότι η Γερμανία μπορεί άνετα να υπερέχει οικονομικά και να κυριαρχεί.

Τρίτον, η πιο πάνω προοπτική είναι παραπάνω παρά σαφές, ότι όχι μόνο δεν παίρνει την υπογραφή των Αγγλοσαξόνων (ΗΠΑ-Αγγλία κλπ.), αλλά και έχει απέναντί της τα προβλήματα και την επιφυλακτικότητα των οικονομικά αδύνατων χωρών της Ευρώπης (Πορτογαλίας, Ελλάδας, Ιρλανδίας, Ισπανίας κλπ.), για τις οποίες εξάλλου το Γερμανικό σχέδιο εν ανάγκη προβλέπει ΕΚΔΙΩΞΗ και ΔΙΑΖΥΓΙΟ.

Τέταρτον, με δεδομένο ότι – ως δείχνουν τα μέχρι τώρα φαινόμενα – η Καγκελάριος κινείται με «σιδηρά πειθαρχία» πάνω στο προδιαγεγραμμένο Γερμανικό σχέδιο και με την απόφαση να παραμεριστούν όλα τα ενδεχόμενα εμπόδια για την επίτευξη του πιο πάνω στόχου, θα πρέπει όλοι να προετοιμαστούν όχι μόνο για εξελίξεις, αλλά και για συγκρούσεις (τουλάχιστο οικονομικές) εντός της Ευρωζώνης με τελική κατάληξη την διακινδύνευση της συνοχής και της ευστάθειας του ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΣΚΑΦΟΥΣ της ΕΕ στις σημερινές ταραγμένες θάλασσες και ωκεανούς της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Πέμπτον, εντωμεταξύ – όσο αφορά ειδικότερα την Ελλάδα και τα άλλα οικονομικώς αδύναμα κράτη του Ευρωπαϊκού Νότου – η επιβαλλόμενη και προς το συμφέρον τους συμπεριφορά είναι εκείνη που μέχρι να σημειωθούν ενδεχόμενα οι πιο πάνω εξελίξεις να παραμένουν εντός του Ευρωπαϊκού σκάφους, προκειμένου να μην απομονωθούν και απορριφθούν σαν μεμονωμένοι ναυαγοί στις ευρωπαϊκές θάλασσες και τους παγκόσμιους ωκεανούς.

Έκτον, μέσα στο πιο πάνω πλαίσιο (παρατήρηση 5) θα πρέπει – με κεντρικό πυρήνα την παραμονή στην Ευρωζώνη – να αποφευχθεί κάθε πράξη που βάζει σε διακινδύνευση την παραμονή μας σε αυτήν και το Ευρώ και την άμεση ή έμμεση επιλογή της επιστροφής στη δραχμή.

Οι Π.Π.-Σ.Ι.Ε σε ώρες σαν αυτές που σήμερα περνάμε, το ενδεχόμενο ναυάγιο της Ευρώπης και της Ευρωζώνης, αλλά και το “πέταμα” της χρεοκοπημένης και ναυαγισμένης Ελλάδας στις θάλασσες και τους ωκεανούς του Κόσμου είναι ισοδύναμο με αυτοκτονία.